Ο Πρόεδρος της ΔΟΕ, Σπύρος Μαρίνης με αφορμή τη συζήτηση που έχει προκύψει γύρω από την υπόθεση Λαζαρίδη, ασκεί έντονη κριτική στο κυρίαρχο αφήγημα περί «αξιολόγησης» στο δημόσιο και ειδικότερα στην εκπαίδευση.
Όπως αναφέρει, πίσω από τα μεγάλα λόγια για «αξιοκρατία» και «αριστεία» κρύβεται, όπως υποστηρίζει, μια πρακτική που στην πραγματικότητα επιβραβεύει το ρουσφέτι και τις πελατειακές σχέσεις, υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Παράλληλα, επισημαίνει ότι την ίδια στιγμή χιλιάδες εκπαιδευτικοί με υψηλά τυπικά προσόντα παραμένουν σε καθεστώς επισφάλειας, αδιοριστίας ή χαμηλών αμοιβών, γεγονός που –όπως τονίζει– αναδεικνύει τις αντιφάσεις του συστήματος.
Σημειώνει δε χαρακτηριστικά ότι «διάφοροι «άριστοι» του κυβερνητικού - κρατικού σωλήνα, που δεν πέρασαν ούτε απ’ έξω από δημόσιο πανεπιστήμιο, εμφανίζονται με ύφος χιλίων καρδιναλίων ως τιμητές των πάντων, κουνώντας και το δάχτυλο από πάνω. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούν θυσίες και «σοβαρότητα» από τους εκπαιδευτικούς είναι εκείνοι που τους διώκουν όταν απεργούν, επειδή τολμούν να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στην αξιοπρεπή εργασία και την παιδαγωγική τους υπόσταση απέναντι σε μια κυβέρνηση των «αρίστων» τύπου Λαζαρίδη -και όχι μόνο.»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η ανάρτηση του Σπύρου Μαρίνη
Η υπόθεση με το «πτυχίο» του Λαζαρίδη, την πρόσληψή του σε περίοπτη και υψηλά αμειβόμενη θέση ειδικού συμβούλου και όλα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες, αποδεικνύουν -για ακόμη μία φορά- την απύθμενη υποκρισία της δήθεν «αριστείας» που ευαγγελίζονται οι κάθε λογής κυβερνητικοί κήνσωρες.
Αποκαλύπτουν πως πίσω από τα μεγάλα λόγια περί «αξιοκρατίας» και «αξιολόγησης» κρύβεται μια βαθιά ταξική πολιτική, που μετατρέπει την Παιδεία σε μπίζνα, αντιμετωπίζει με περιφρόνηση τους ανθρώπους του καθημερινού μόχθου και της πραγματικής προσπάθειας και τελικά επιβραβεύει το ρουσφέτι, τις πελατειακές σχέσεις και τις προσωπικές διασυνδέσεις.
Αυτό όμως που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη αγανάκτηση, μέσα στην ήδη ζοφερή κατάσταση της εκπαίδευσης, είναι πως χιλιάδες εκπαιδευτικοί -και ιδιαίτερα οι νεότεροι- με πτυχία, μεταπτυχιακά και προσόντα που απέκτησαν με κόπο, προσωπικές στερήσεις και τεράστιο οικονομικό κόστος (να είναι καλά και το προσοντολόγιο ΣΥΡΙΖΑ - Γαβρόγλου…), είναι αυτοί που καταδικάζονται στην ελαστική εργασία, στην αδιοριστία και στους μισθούς πείνας των 900 ευρώ. Την ίδια στιγμή, διάφοροι «άριστοι» του κυβερνητικού - κρατικού σωλήνα, που δεν πέρασαν ούτε απ’ έξω από δημόσιο πανεπιστήμιο, εμφανίζονται με ύφος χιλίων καρδιναλίων ως τιμητές των πάντων, κουνώντας και το δάχτυλο από πάνω.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούν θυσίες και «σοβαρότητα» από τους εκπαιδευτικούς είναι εκείνοι που τους διώκουν όταν απεργούν, επειδή τολμούν να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στην αξιοπρεπή εργασία και την παιδαγωγική τους υπόσταση απέναντι σε μια κυβέρνηση των «αρίστων» τύπου Λαζαρίδη -και όχι μόνο. Το έχουμε ξαναπεί και θα το λέμε μέχρι να γίνει πράξη: μόνο ο αγώνας για την ανατροπή αυτής της πολιτικής και όλων όσοι την υπηρετούν μπορεί να δικαιώσει τα όνειρά μας, να δώσει διέξοδο στην οργή μας και να σταθεί απέναντι τόσο στη σημερινή κυβέρνηση όσο και σε κάθε επίδοξο «σωτήρα».
{https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=122202628910574827&id=61567244836226&rdid=reG8MjuczFDhJtLn#}
