Το σχολείο μοιάζει ολοένα και περισσότερο με ένα «δοχείο» προγραμμάτων, δράσεων και καινοτομιών. Όμως, πίσω από τις εντυπωσιακές εξαγγελίες, το μάθημα και η ουσία της εκπαίδευσης περνούν σε δεύτερη μοίρα. Το ερώτημα είναι απλό: υπηρετούν όλα αυτά πραγματικά τους μαθητές ή τελικά τους αποπροσανατολίζουν;
Τα τελευταία χρόνια, η εκπαιδευτική πολιτική παρουσιάζει συνεχώς νέα προγράμματα και δράσεις, τα οποία βαφτίζονται «καινοτόμα» και «προοδευτικά». Όμως, η πραγματικότητα μέσα στις σχολικές αίθουσες δείχνει κάτι διαφορετικό. Αντί να ενισχύουν την ποιότητα της διδασκαλίας, συχνά καταλήγουν να υπερφορτώνουν το σχολικό περιβάλλον με αποσπασματικές και βραχύβιες πρωτοβουλίες.
Καινοτομίες ή μάθημα; Η εκπαίδευση χάνει τον προσανατολισμό της
Όπως τονίζει ο Τηλέμαχος Κουντούρης, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Διευθυντών/ντριών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, «το μόνο που καταφέρνουν με αυτές τις πρακτικές είναι να υπερφορτώνουν το σχολικό περιβάλλον με αποσπασματικές και συχνά εφήμερες δραστηριότητες. Το σχολείο δεν είναι –ή δεν θα έπρεπε να είναι– πεδίο δοκιμών επικοινωνιακών πολιτικών. Ο ρόλος του είναι να καλλιεργεί γνώσεις, δεξιότητες και αξίες. Αντί γι’ αυτό, οι μαθητές συχνά γίνονται δέκτες ενός κατακερματισμένου μωσαϊκού εμπειριών που σπάνια έχουν συνέχεια ή ουσιαστικό βάθος. Το αποτέλεσμα; Μια εκπαίδευση που χάνει τη συνοχή της και ένας παιδαγωγικός προσανατολισμός που θολώνει.»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σημειώνει δε ότι «από την άλλη πλευρά, αντί να επικεντρώνονται στο λειτούργημά τους, μετατρέπονται σε διαχειριστές προγραμμάτων και δράσεων. Συμπληρώνουν φόρμες, αναφορές, στήνουν παρουσιάσεις, κυνηγούν προθεσμίες. Έτσι, η ενέργεια και η δημιουργικότητά τους σπαταλώνται στη γραφειοκρατία, ενώ η ουσία του έργου τους –η διδασκαλία και η σχέση με τους μαθητές– μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Το σχολείο χρειάζεται στρατηγική, προτεραιότητες και συνέπεια. Δεν χρειάζεται να λειτουργεί ως αποθήκη κάθε νέας ιδέας που γεννιέται στα γραφεία των επιτελείων».
Το σχολείο σε σταυροδρόμι
«Αν αυτό δεν αλλάξει, το σχολείο θα χάσει οριστικά τον παιδευτικό του ρόλο και θα εκφυλιστεί σε μια άθροιση δράσεων και προγραμμάτων χωρίς ψυχή, χωρίς στόχο, χωρίς ουσία. Χρειάζεται επειγόντως αναστροφή πορείας με άξονες τη σαφή ιεράρχηση στόχων, την επιλογή ουσιαστικών προγραμμάτων, την αποδέσμευση των εκπαιδευτικών από περιττή γραφειοκρατία, και κυρίως επαναφορά του σχολείου στον αυθεντικό του ρόλο: να προσφέρει παιδεία.»
Η άποψη του κ. Κουντούρη ότι η εκπαίδευση δεν χρειάζεται αέναες καινοτομίες που λειτουργούν ως επικοινωνιακά «πυροτεχνήματα» αποτελεί τροφή για σκέψη και πρέπει να ληφθεί υπόψιν από τους αρμόδιους του ΥΠΑΙΘΑ, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος το σχολείο να βυθιστεί σε έναν κυκεώνα δράσεων και καινοτομιών και να χαθεί ανεπιστρεπτί η ουσία της εκπαίδευσης.
