Οι πρώτες τάξεις του σχολείου, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι κομβικό σημείο στη ζωή των παιδιών, αφού βρίσκονται αντιμέτωπα με μία νέα πραγματικότητα. Σε αρκετά ο φόβος και η ανασφάλεια προκαλούν άρνηση για το σχολείο και το ζητούμενο είναι πώς πρέπει να χειριστούν την κατάσταση γονείς και δάσκαλοι.
Το αγχος του αποχωρισμού
Είναι σύνηθες το παιδί να μην νιώθει έτοιμο να μεταβεί σε ένα νέο περιβάλλον, άγνωστο για αυτό. Καλό είναι, λοιπόν, όσο μικρότερο είναι το παιδί τόσο μικρότερος να είναι ο χρόνος που θα αποχωρίζεται τους γονείς του. Όσο το παιδί μεγαλώνει ο χρόνος αυτός μπορεί σταδιακά να αυξάνει. Ένας από τους βασικούς στόχους στο προ-νήπιο και στο νήπιο, ακόμα ίσως και στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, είναι να μπορέσουν τα παιδιά να ζήσουν για κάποιες ώρες με την «υπόσχεση» της επανασύνδεσης με το γονιό και να ξεκινήσουν σιγά-σιγά να λειτουργούν πιο ανεξάρτητα. Αυτή η διαδικασία είναι συχνά δύσκολη και ενδέχεται να πάρει κάποιο χρόνο..
Τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς
Οι γονείς μέσα στην αγωνία τους να προσφέρουν το καλύτερο για τα παιδιά τους, να κάνουν ένα καλό ξεκίνημα και να πάρουν γερές βάσεις , καμιά φορά παγιδεύονται σε έναν αγωνιώδη αγώνα δρόμου.
Επιδιώκουν τα παιδιά τους να μάθουν από μικρά, πολλά πράγματα και να έχουν πολλά ερεθίσματα. Δεν είναι λίγα τα πρωτάκια που οι γονείς τους έχουν φροντίσει πριν καν πάνε σχολείο να έχουν ήδη μάθει να διαβάζουν και να γράφουν ώστε να έχουν ένα προβάδισμα και να τα βρουν πιο εύκολα.
Αυτό που καμιά φορά χάνεται μέσα σε αυτή τη διαδικασία είναι η σκοπιμότητα όλων αυτών των δραστηριοτήτων στις οποίες εντάσσονται τα παιδιά. Η σχέση του γονιού με το παιδί γίνεται διεκπεραιωτική σε βάρος μερικές φορές της σχέσης συναισθηματικού συντονισμού και παροχής ασφάλειας προς το παιδί. Ένας αγχωμένος γονιός που θέλει το παιδί του να τα προλάβει όλα και να είναι πρώτο σε όλα, κινδυνεύει να μην αντιληφθεί πότε το παιδί του είναι στεναχωρημένο, αγχωμένο, κουρασμένο, φοβισμένο κ.ο.κ από κάτι που του συμβαίνει. Ακριβώς επειδή τα πρωτάκια εκτίθενται σε σχέσεις με νέα πρόσωπα έξω από τον στενό κόσμο της οικογένειας τους, η προτεραιότητα της σχέσης γονιού – παιδιού έναντι των επιτευγμάτων ή της κατάκτησης γνώσεων είναι κρίσιμης σημασίας.
Πρέπει οι γονείς να παρακολουθούν τη συμπεριφορά του παιδιού, να είναι σε συνεννόηση με τον εκπαιδευτικό, όταν για παράδειγμα φαίνεται, ότι το παιδί δε συμμετέχει στο μάθημα, δεν είναι χαρούμενο, εκφράζει δυσφορία για το σχολείο, ή δυσκολεύεται να κάνει φίλους. Στην αρχή πολλά παιδιά μπορεί να έχουν τέτοια προβλήματα, όμως, μέρα με τη μέρα, τα παιδιά πρέπει να δείχνουν πιο άνετα.
Για να βοηθήσουν τα παιδιά οι γονείς δεν πρέπει να υποτιμούν τις δυσκολίες και τις αγωνίες που βιώνουν, ούτε να καλλιεργούν υπερβολικές προσδοκίες για το σχολείο. Αντίθετα, μπορούν να ακούν με σεβασμό για τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους, δείχνοντας εμπιστοσύνη στα παιδιά και ενθαρρύνοντάς τα, ότι μπορούν να τα καταφέρουν.
