«Η αναθεώρηση του υφιστάμενου Νόμου 4027/2011 που ρυθμίζει την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό, κρίθηκε απαραίτητη λόγω των πλείστων προβλημάτων που προέκυψαν κατά την εφαρμογή του» τόνισε ο κ. Αμανατίδης και σημείωσε πως «ο κύριος λόγος είναι ότι το υφιστάμενο πλαίσιο της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των αποσπασμένων εκπαιδευτικών και το ουσιαστικό και έμπρακτο, σε πλείστες περιπτώσεις, ενδιαφέρον της ελληνικής ομογένειας».
Σκιαγραφώντας την πρόθεση της κυβέρνησης με το σχέδιο νόμου «Ρυθμίσεις για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση, τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και άλλες διατάξεις», ανέφερε ότι «σκοποί και στόχοι μας είναι η διατήρηση της ιδιαίτερης γλωσσικής και πολιτισμικής ταυτότητας του αποδήμου Έλληνα και διευκόλυνση της προσαρμογής του σ’ ένα άλλο πολιτισμικό περιβάλλον, μέσω της αξιοποίησης των υφιστάμενων εκπαιδευτικών δομών της χώρας υποδοχής, όπως η αναγνώριση όλων των μορφών ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης εξωτερικού και η αντίστοιχη ενίσχυσή τους».
«Η μορφή του σχολείου (δίγλωσσο ή αμιγές, Τμήμα Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού ενταγμένο ή μη) λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες της χώρας στην οποία λειτουργεί, το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο, τη σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού, ώστε να εφαρμοσθεί διαφοροποιημένη πολιτική, ανά περίπτωση» επισήμανε, αναλύοντας περαιτέρω το σχέδιο νόμου και προσέθεσε: «Γι’ αυτό το λόγο, το μοντέλο της δίγλωσσης εκπαίδευσης, το οποίο κερδίζει έδαφος λόγω των δυνατοτήτων που δίνει στους μαθητές να συνεχίσουν τις σπουδές τους, τόσο στην ελληνική, όσο και στην αλλοδαπή τριτοβάθμια εκπαίδευση, θα εφαρμοσθεί σταδιακά, κατόπιν υπογραφής σχετικής διακρατικής συμφωνίας, η οποία θα εξασφαλίζει τα συμφέροντα της ελληνικής Ομογένειας».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο κ. Αμανατίδης στη σύσταση της Μόνιμης Επιτροπής μεταξύ των συναρμοδίων υπουργείων Παιδείας, Πολιτισμού και Εξωτερικών και εκπροσώπων μορφωτικών ιδρυμάτων, όπως το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, με έργο τον προγραμματισμό κοινών δράσεων για την ελληνική παιδεία και πολιτισμό στο εξωτερικό και τη διασφάλιση της απρόσκοπτης και συντονισμένης συνεργασίας μεταξύ των αρμόδιων φορέων. «Αναγνωρίζοντας τη συμβολή τα Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό, προστίθεται στη Μόνιμη Επιτροπή και ένα μέλος, το οποίο θα καθορίζεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο» συμπλήρωσε.
Επιπλέον, αναφέρθηκε στη θεσμοθέτηση Μόνιμης Επιτροπής για την παρακολούθηση και προώθηση του έργου φορέων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο εξωτερικό, καθώς και την αξιολόγηση του έργου των εκπαιδευτικών που αποσπώνται σ’ αυτές, τονίζοντας πως η κίνηση αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης προσπάθειας προσέγγισης, εκτός της ελληνικής ομογένειας, αλλοδαπών που αγαπούν την Ελλάδα και επιθυμούν να μετάσχουν της ελληνικής παιδείας.
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο υφυπουργός έστειλε το μήνυμα ότι «σε πείσμα των καιρών που ζούμε, οφείλουμε αν προστατέψουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα και να εφαρμόσουμε μια νέα εκπαιδευτική πολιτική που θα επενδύει στην εκπαίδευση, για έξοδο από την κρίση, για μια κοινωνία καμωμένη με τα ιδανικά του ανθρωπισμού και για ένα μέλλον αξιοπρέπειας και ίσων ευκαιριών για όλους, κόντρα στις μετανεωτερικές αντιλήψεις που ήθελαν τις μεταρρυθμίσεις με μοναδικό στόχο την εργαλειακή αξιοποίηση της γνώσης για την υπηρέτηση των αναγκών της αγοράς εργασίας, στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης αντίληψης για την εκπαίδευση. Σε ένα σχολείο που θα μπορεί αν γίνει αυτό που έλεγε ο Καζαντζάκης: «Ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα, για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας το μαθητή του να φτιάξει τις δικές του γέφυρες».
