Στο Μανιφέστο του Ινστιτούτου Αλέξης Τσίπρας υπήρξε μια παράλειψη, πιο σωστά ένα λάθος. Αυτό αφορούσε το γεγονός πως παρόλο που γινόταν ρητή αναφορά στους «βομβαρδισμούς στο Λίβανο» και τη «γενοκτονία στη Γάζα», δεν αναφερόταν ρητά το Ισραήλ ως ο δράστης τους. Είχαν δίκιο όσοι το επισήμαναν, αν και με διαφορετικούς σκοπούς οι περισσότεροι και όχι επειδή αγανάκτησαν για αυτό καθαυτό το λάθος. Μα δεν ήταν αυτονόητο πως το Μανιφέστο αναφερόταν στο Ισραήλ; Ναι ήταν αυτονόητο. Τόσο αυτονόητο που το παραλείψαμε. Παρόλα αυτά δεν δικαιολογείται η παράλειψη. Έχω μάθει να αναγνωρίζω τα λάθη μου και να μη επιτρέπω σε καμία πολιτική σκοπιμότητα να τα συγκαλύπτει. Ως συντονιστής αυτής της ομάδας επεξεργασίας του κειμένου αναλαμβάνω εξ ολοκλήρου την ευθύνη.
Επί της ουσίας τώρα. Κοινός παρονομαστής στο Παλαιστινιακό είναι η γεωγραφική συνάντηση δυο διαφορετικών λαών με τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες και τα δόγματά τους. Εκεί όμως όπου οι λαοί μπλέκονται με τα άρθρα της πίστης και το έδαφος το κουβάρι περιπλέκεται. Η Ιστορία το έφερε έτσι ώστε σ’ αυτά τα εδάφη να γεννηθούν και οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες και να ζήσουν εκεί κατά καιρούς, δυο διαφορετικοί λαοί. Στην Ιερουσαλήμ μέσα σε λίγα τετραγωνικά περικλείονται οι ιερότεροι τόποι για τους πιστούς των τριών θρησκειών, για τους εβραίους το Τείχος των Δακρύων, για τους χριστιανούς ο Πανάγιος Τάφος και η Εκκλησία του Χριστού, για τους μουσουλμάνους υψώνεται ο Θόλος του Βράχου που ανήκει στο τέμενος Αλ Ακσά.
Εκεί συναντιούνται, συνωθούνται και συγκρούονται όχι μόνο οι τρεις θρησκείες, αλλά και οι εσωτερικές τους διαιρέσεις. Στους Αγίους Τόπους συναντιούνται τρία ισλάμ, έξι ιουδαϊσμοί και καμιά δεκαριά χριστιανισμοί. Έλληνες ορθόδοξοι ιερείς συγκρούονται με Αρμένιους ορθόδοξους και αυτοί οι δυο με καθολικούς και προτεστάντες για την κατοχή των κλειδιών των ναών και των θυρών. Όλοι αυτοί δεν συγκρούονται για το Filioque, αλλά για πολύ πιο πεζά πράγματα. Και φυσικά και πάνω απ’ όλα συγκρούονται δυο λαοί. Δυο λαοί που ανάμεσα τους κυλάει αίμα και μίσος. Το αίμα του αδύναμου, των Παλαιστινίων, που χύνει ο ισχυρός που είναι το Ισραήλ, αλλά και το αίμα του ισχυρού από τον απελπισμένο αδύναμο Παλαιστίνιο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η ιστορία και η γεωγραφία δημιουργούν περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνουν. Πώς μπορούν να υπάρξουν δύο κράτη εκεί όπου όλοι, επικαλούμενοι την ιστορία και τη γεωγραφία, έχουν δίκιο και άδικο συνάμα; Πώς μπορεί να υπάρξουν δύο ή ένα κράτος εκεί όπου η επιστροφή ενός λαού είναι νόμιμη, αλλά πραγματοποιείται με τον διωγμό και την κατοχή ενός άλλου λαού, του οποίου η παρουσία εκεί επίσης είναι μόνιμη; Μπορεί να υπάρξει λύση όταν το μέσο της είναι η κατοχή εδαφών και ο διωγμός του άλλου; Ποια λύση μπορεί να υπάρξει, «όταν ο φάρος του δυτικού πολιτισμού» που για μερικούς είναι το Ισραήλ αντιμετωπίζει ένα λαό, τόσο στα κατεχόμενα όσο και στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, ως μίασμα, όπως οι ναζί τους εβραίους της εποχής τους; Οι καθημερινές ταπεινώσεις των Παλαιστινίων, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν για την απόκτηση των πιο στοιχειωδών για την ανθρώπινη διαβίωση τους αγαθών, οι συνεχείς κα ι ταπεινωτικοί έλεγχοι, γεννούν την αντίσταση και την τρομοκρατία. Είναι η καταπίεση, η μεγαλομανία και η τυραννία του Ισραήλ που γεννά την τρομοκρατία και όχι το ισλάμ. Οι τρομοκρατικές ενέργειες των λίγων γεννιόνται απ’ αυτή την καταπίεση, την απογοήτευση και την απελπισία των πολλών. Καμία λύση δεν υπάρχει, αν δεν ανατραπεί το καθεστώς της Κατοχής. Αυτός ο τερματισμός είναι η μόνη ελπίδα Ισραηλινών, Παλαιστινίων, χριστιανών, εβραίων, Δρούζων, Βεδουίνων για να ζήσουν ομαλά. Και μη μου πείτε πως και εδώ δεν λέω ονόματα.
(Ο Γιώργος Σιακαντάρης ήταν ο Συντονιστής της Ομάδας Εργασίας Ινστιτούτου Αλέξης Τσίπρας)
