Είναι γεγονός, ότι ο πλανήτης βρίσκεται σε μια συντηρητική «στιγμή».
Μπορεί ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, να βρίσκεται μπροστά σε μεγάλα αδιέξοδα, αλλά λίγο η κρίση αξιών και η απουσία αντιπαραδείγματος, λίγο η αδυναμία της παγκόσμιας Αριστεράς και του Κινήματος να αρθρώσουν συνολική, πειστική, εναλλακτική ιδεολογικοπολιτική πρόταση εξουσίας, οδηγούν τους πολίτες σε συγκυριακές επιλογές που καθοδηγούνται από το μίσος, την οργή, την απογοήτευση και καταλήγουν στην αποστασιοποίηση από την «Πολιτική».
Κοινώς, από αριστερή και προοδευτική σκοπιά στον πλανήτη θα έλεγε κανείς ότι, «φυσάει ανάποδα».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στην Αμερική, η Ακροδεξιά είναι ήδη στο τιμόνι της χώρας και μέσω του πολέμου επιχειρεί να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, καθώς το γεωπολιτικό κέντρο βάρους μετατοπίζεται συνεχώς από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό.
Στην Ευρώπη, η Δεξιά και η Ακροδεξιά βρίσκονται ένα βήμα πριν από την κυβέρνηση σε μια σειρά από χώρες.
Με εξαίρεση την Ισπανία, που προσπαθεί να «φυλάξει Θερμοπύλες», οι υπόλοιπες χώρες παραδίδονται σταδιακά στο δόγμα του «Τραμπισμού».
Η Ελλάδα μετά από διαδοχικές και αλλεπάλληλες κρίσεις (μνημόνια, πανδημία, ενεργειακή κρίση, πόλεμοι σε Ουκρανία και Περσικό Κόλπο) βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι πιθανό, να ανανεώσει την θητεία της (με ακροδεξιές ίσως εφεδρείες) για ακόμα μια τετραετία.
Παρά όμως τις δημοσκοπήσεις που την εμφανίζουν ως «κυρίαρχο κόμμα» είναι αντιληπτό, ότι η εικόνα αυτή τροφοδοτείται από την απουσία ισχυρής εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης.
Ο μεγαλύτερος χορηγός της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η εκκωφαντική απουσία της κυβερνώσας Αριστεράς.
Κινήματα προφανώς και υπάρχουν, όμως είναι μονοθεματικά και δεν μπορούν να συγκροτήσουν ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση, με αποτέλεσμα οι πολιτικοί κραδασμοί να απορροφώνται εύκολα ή δύσκολα.
Ορισμένοι ως αιτία της κρίσης στον προοδευτικό χώρο αναδεικνύουν την πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό. Δεν συμφωνούμε. Η συγκόλληση του χθες δεν φαίνεται πειστική πια για λόγους που αφορούν κυρίως στο παρελθόν. Περισσότερο πια η συνεργασία, παραμονές των εκλογών, μοιάζει με άθροισμα απογοήτευσης και λιγότερο προσδίδει ελπίδα στους πολίτες.
Αρκετοί θα ρίξουν το ανάθεμα στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (2015-2019) που σύμφωνα με ορισμένους «καταδίκασε την Αριστερά στην αναξιοπιστία και στην απαξίωση».
Πόσο βολικό άραγε…
Λες και η Αριστερά πριν το 2015 ζούσε μέρες δόξας…!
Σε αυτό το «ανάθεμα» όμως βρίσκεται όλη η ουσία.
Μια Αριστερά που «τεμπελιάζει», καταγγέλλει, διαμαρτύρεται, απογοητεύεται, δεν μελετά και δεν προτείνει βολεύεται συνήθως με τα ευχολόγια, την αναμονή και την «απουσία».
Την ώρα που η Δεξιά έχει παρέμβαση σε think tanks, ινστιτούτα, fora, στα πανεπιστήμια, αλλά και στα συνδικάτα, στην αυτοδιοίκηση, η Αριστερά στέκεται μάλλον αμήχανη και αρνείται να μιλήσει.
Όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί ακόμα ψάχνει τι θα πει.
Το δημοψήφισμα του 2015 για όσους ξεφύγουν από τις εμμονές, υπήρξε απλά ο καθρέφτης μας.
Τι έμαθε άραγε η Αριστερά από τότε;
Σήμερα για να αλλάξουν οι πολιτικές και όχι οι διαχειριστές, χρειάζεται σχέδιο σταδιακών κοινωνικών μετασχηματισμών. Χρειάζονται πολιτικές προτεραιότητες, οδικός χάρτης διεξόδου, κοινωνικές συμμαχίες.
Χρειάζεται αρχικά ένα κείμενο αρχών που θα περιγράφει το «ποιος», «με ποιους», «πως», «σε ποια κατεύθυνση» και «με ποιες πολιτικές».
Ο άξονας Αριστερά – Δεξιά είναι υπαρκτός αλλά δεν αρκεί να τον επικαλείσαι. Πρέπει να τον προσδιορίσουμε όσον αφορά την άσκηση πραγματικής πολιτικής.
Και επειδή για να προκύψει ένας άλλος κόσμος πρέπει αυτός να …προετοιμαστεί, η κυβερνητική εξουσία είναι όχι ο σκοπός αλλά το μέσο για μεγάλες αλλαγές που θα οδηγήσουν την Αριστερά και τα κοινωνικά στρώματα που θέλει να εκπροσωπήσει (και να οργανώσει),στο να παλεύουν από καλύτερες αφετηρίες.
Πρέπει τα παθήματα του χθες να γίνουν τα μαθήματα του αύριο.
Πρέπει να υπάρξει μια προωθητική «τομή» με το παρελθόν.
Πρέπει να δουλέψουμε περισσότερο με νέες φρέσκιες ιδέες αλλά και πρόσωπα ως φορείς των αξιών.
Πρέπει να αναλάβουμε αλλά και να μοιράσουμε ευθύνες.
Πρέπει να μην χάσουμε την ευκαιρία για μια άλλη σύγχρονη, κυβερνώσα Αριστερά που θα δώσει λύση.
(Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι Νομικός)
