«Κόμμα Τσίπρα», όπως το έχουν βαφτίσει, δεν έχει εμφανιστεί ακόμα. Παρόλα αυτά, σε κάποιες από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζεται ήδη δεύτερο, μετά τη ΝΔ. Δεν έχει τίτλο, ιδρυτική διακήρυξη, όργανα, στελέχη, αλλά διακινείται η εκτίμηση ότι θα αναδειχτεί αξιωματική αντιπολίτευση. Κι αυτό έδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση να κατασκευάσει άλλο ένα επιχείρημα δραπέτευσης από τη δημοσκοπική κατηφόρα και την παράσταση ήττας που αυτή παράγει. Το επιχείρημα ότι το «κόμμα Τσίπρα» και το ΠΑΣΟΚ, ανταγωνίζονται για τη δεύτερη θέση. Που πάει να πει ότι αναγνωρίζουν ότι η πρώτη θέση είναι πιασμένη από τον Μητσοτάκη και τη Δεξιά του. Αναντίλεκτα.
Ίσως έχει μια λογική αυτό όσον αφορά στο ΠΑΣΟΚ. Διότι είναι συγκροτημένο κόμμα, με συνέδρια, όργανα, κοινοβουλευτική ομάδα. Και με επικεφαλής που τα όρια της επιρροής του έχουν γίνει σαφή. Βρίσκεται στην αξιωματική αντιπολίτευση, έστω με δοτό και ελέω διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ τρόπο, άρα προβάλλει και προβάλλεται ως εν δυνάμει κυβέρνηση. Δεν υπάρχει όμως ούτε υπόνοια ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει κάτι παραπάνω από τη δεύτερη θέση στις επερχόμενες εκλογές. Δεν υπάρχει ούτε στην πιο πλούσια φαντασία η προοπτική να αναδειχτεί ο Ανδρουλάκης πρωθυπουργός. Και η κατασκευή για νίκη του έστω και με μια ψήφο παραμένει αυτό ακριβώς: Κατασκευή.
Είναι μια σταθερά του πολιτικού συστήματος, με δυο λόγια, το ΠΑΣΟΚ. Μια οργανωμένη απάντηση. Πόσο πειστική, είναι άλλη ιστορία. Αλλά το «κόμμα Τσίπρα» παραμένει από πολλές απόψεις μια ερώτηση. Με ποιο τίτλο, ποιες ιδρυτικές αρχές, ποιο πρόγραμμα, ποια τακτική, ποια στελέχη, ποιους συνδυασμούς νέων και παλιότερων, θα διεκδικήσει την ψήφο μας; Και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Τσίπρας φροντίζει βήμα-βήμα να διευκρινίζει τα αριστερά και προοδευτικά χαρακτηριστικά του, δεν λείπουν τα κενά και οι απορίες. Με τις καλύτερες προθέσεις, ή τις γνωστές επιθέσεις. Αν θα είναι πολύ κεντρώο, λίγο δεξιό, πολύ συστημικό, λίγο ριζοσπαστικό. Και λοιπά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ποια επιστημονική και λογική βάση λοιπόν μπορεί να έχει η εκτίμηση, ότι θα είναι δεύτερο, τρίτο, ή δέκατο; Με όρους κολοκυθιάς θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει: Και γιατί να είναι δεύτερο; Να είναι πρώτο. Σε ένα σκηνικό ρευστό, με μια κυβέρνηση που παραπαίει από τις αποκαλύψεις των σκανδάλων και τα αποτελέσματα της πολιτικής της, ποια σιγουριά μπορεί να έχει κανείς για το αποτέλεσμα των εκλογών; Ποιες μετακινήσεις και προς ποιες κατευθύνσεις θα υπάρξουν; Ποια πρόβλεψη για μια πολύ πιθανή δεύτερη εκλογική αναμέτρηση; Για συμπράξεις που ήδη προετοιμάζονται και για κινήσεις που είδαμε σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν; Και τίποτε δεν τις αποκλείει;
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το «κόμμα Τσίπρα» έρχεται. Και ο ίδιος ο Τσίπρας κάνει σαφές ότι προσβλέπει όχι σε μια Αριστερά της δεύτερης θέσης, αλλά της διακυβέρνησης. Η δική του εκτίμηση είναι ότι το νέο κόμμα θα πέσει σαν πέτρα στο βάλτο και θα αλλάξει όλες τις μετρήσεις και τις εκτιμήσεις. Εν αναμονή, λοιπόν, και ίδωμεν…
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την «Εφημερίδα των Συντακτών»)
