Ενθυμούμαι ήταν Πέμπτη 3 Μαΐου του 2012 λίγες ημέρες πριν τις εθνικές εκλογές όπου προσωπικά έδινα τη μάχη μέσα από τις τάξεις της πολιτικής Οικολογίας και τους «Οικολόγους Πράσινους» όταν ο Αλέξης Τσίπρας στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ (άνευ Προοδευτικής Συμμαχίας τότε) στην Ομόνοια κατέθετε εμφατικά την πρόταση για μία «Κυβερνώσα Αριστερά».
Οι Οικολόγοι λέγαμε εκείνη την προεκλογική περίοδο τότε λίγο light και αόριστα στους προοδευτικούς ψηφοφόρους «σκέψου καθαρά» και μείναμε μετ’ επαίνων εκτός Βουλής με 2,97% ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύτηκε από το 4,6% του 2009 στο 16,8%.
Ακολούθησαν 3 χρόνια ζυμώσεων μέχρι που το 2015 στην «Πρώτη φορά αριστερά» μπορεί λίγοι να το θυμούνται αλλά συμμετείχε και η πολιτική Οικολογία με δύο υπουργούς και σημαντικές συνεργασίες στις αυτοδιοικητικές εκλογές που είχαν προηγηθεί 6 μήνες νωρίτερα.
Η κατά την γνώμη μου, αστοχία της τότε «Κυβερνώσας Αριστεράς» ήταν πως αντιμετώπισε την πολιτική οικολογία με ηγεμονισμό και ως πολιτικό Ιντεφίξ.
Έχασε την ευκαιρία μάλιστα, δίνοντας έμφαση στην παρουσία της πολιτικής Οικολογίας στην κυβέρνηση να εξισορροπήσει και όσα προκαλούσε η συμμετοχή του κόμματος των «Ανεξαρτήτων Ελλήνων» στο σχήμα.
Παίζουν ρόλο βέβαια και τα πρόσωπα αλλά αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Κρίθηκαν και είναι για όλους διδακτικά.
Στα επόμενα άχαρα χρόνια που ακολούθησαν συνεργαστήκαμε με αμοιβαίες υποχωρήσεις αλλά χωρίς πολιτικό «συμβόλαιο».
Στα δικά μου μάτια, prima vista τουλάχιστον, τέτοια χαρακτηριστικά, έχει το Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας
«Η Κυβερνώσα Αριστερά της Εποχής» που κατέθεσε δημόσια το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα, υπογράφει ο Γιώργος Σιακαντάρης και συνυπογράφει μεταξύ άλλων ο Οικολόγος Νίκος Ράπτης.
Ας αρχίσει ένας ειλικρινής διάλογος ώστε να συνδιαμορφωθούν οι κατευθύνσεις ενός νέου πολιτικού υποκειμένου με σύγκλιση των τριών ιστορικών πολιτικών ρευμάτων της Αριστεράς του 20ού αιώνα.
Αυτόν τον διάλογο συνεχίζουμε αύριο Τρίτη Μαΐου στην Λάρισα στη «Λογοτεχνική Γωνιά» στις 19.00 όπου συζητάμε από κοινού για το βιβλίο του Νίκου Ράπτη «Από τον Σοσιαλισμό στην Βιωσιμότητα» μαζί με τον Περιφερειάρχη Θεσσαλίας Δημήτρη Κουρέτα, την βουλευτή ΠΑΣΟΚ Ευαγγελία Λιακούλη, την οικονομολόγο Ζωή Ακριβούλη την καθηγήτρια πανεπιστημίου Βανέσσα Κατσαρδή, τον κοινωνιολόγο Νίκο Πουτσιάκα και τον συγγραφέα Θωμά Ψύρρα με την καλή δημοσιογράφο Νικόλ Λειβαδάρη να συντονίζει την εκδήλωση.
Επανέρχομαι όμως στο πώς ορίζει ως ισότιμο εταίρο την πολιτική οικολογία το κείμενο της «Κυβερνώσας Αριστεράς» καθώς:
• πιστώνει στην πολιτική Οικολογία την επίγνωση των ορίων του πλανήτη και την ανάγκη ενός βιώσιμου μοντέλου ανάπτυξης
• την καλεί να ενσωματωθεί, και όχι να γαρνίρει, όπως στην πρώτη φορά Αριστερά, στον πυρήνα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης που θα συνδυάζει βιωσιμότητα, ενεργειακή ασφάλεια και κοινωνική δικαιοσύνη.
• την αντιμετωπίζει ισότιμα γιατί τόσο αναγκαία είναι. Η αλήθεια είναι πώς και οι συνθήκες στον πλανήτη είναι χειρότερες σήμερα από ότι το 2012.
Το κείμενο υπερασπίζεται τα δημόσια αγαθά – την ενέργεια, το νερό, το περιβάλλον – ως θεμέλια συλλογικής ασφάλειας αν και δεν αγγίζει το λεπτό ζήτημα των εξορύξεων.
Τι διάλογος εξάλλου θα γίνει τους επόμενους μήνες αν δίνονταν όλες οι ερωτήσεις και όλες οι απαντήσεις σε ένα κείμενο.
Δεσμεύεται με σαφήνεια πως η τεχνολογική μετάβαση και η ενεργειακή πίεση καθιστούν την οικολογική διάσταση κεντρική και όχι συμπληρωματική.
Σε αυτά που ξεχώρισα και με ικανοποιούν πολιτικά είναι πως το κείμενο δίνει για πρώτη φορά με σαφήνεια, πλήρη ορατότητα στο Πρεκαριάτο δίνοντας μάλιστα ένα πρώτο πλαίσιο δεσμεύσεων απέναντι στους ανθρώπους που ζουν στην επισφάλεια, που δεν έχουν σταθερή δουλειά (π.χ. συμβάσεις ορισμένου χρόνου, freelance, gig economy), έχουν αβέβαιο εισόδημα, δεν έχουν ισχυρή εργασιακή προστασία ή δικαιώματα και δυσκολεύονται να σχεδιάσουν το μέλλον τους (σπίτι, οικογένεια κ.λπ.).
Θέτει επίσης χωρίς τεχνοφοβία τα κρίσιμα ερωτήματα για την Τεχνητή Νοημοσύνη όπου δεν είναι αν θα χρησιμοποιήσουμε την ΤΝ, αλλά το ποιος θα την ελέγχει, ποιους αυτή θα ελέγχει και ποιους θα εξυπηρετεί.
Και απαντά πως θα πρέπει να ρυθμίζεται και να ελέγχεται από τη δημόσια εξουσία προτείνοντας συγκεκριμένους βασικός άξονες.
Και το πιο κρίσιμο ζητούμενο σε μια εποχή που ζούμε τις αναθυμιάσεις από τα καμένα λάδια του επιτελικού κράτους;
Η δέσμευση για ένα Συνεργατικό Κράτος με αντικατάσταση του συγκεντρωτικού, πρωθυπουργοκεντρικού μοντέλου από ένα κράτος που θα ενισχύει την ανεξάρτητη Τοπική Αυτοδιοίκηση και την αυτοοργάνωση των κοινοτήτων, μολονότι προσωπικά δημόσια και πέρα από τις «γραμμές» υποστηρίζω πώς αποδεδειγμένα η πλειονότητα των Ελληνίδων και των Ελλήνων επιλέγουν στην κάλπη Πρωθυπουργό.
Μπορούν να είναι όλοι οι ικανοποιημένοι και να περιέχονται όλα σε ένα κείμενο λίγο σελίδων;
Όχι.
Έχουμε ξαναδεί ανάλογα κείμενα στο παρελθόν; Οσο παλαιότεροι και παλαιότερες τόσο περισσότερα.
Είναι ο τίτλος του κειμένου, τίτλος κόμματος;
Όχι.
Τώρα ακολουθεί η ώρα του διαλόγου και έπεται η ώρα των αποφάσεων των κομμάτων.
Αξία θα έχει κι άλλα νέα αλλά και έμπειρα πρόσωπα να μπουν στην καθημερινή αρένα όχι απλώς της εκφώνησης αλλά της μαχητικής και πειστικής υπεράσπισης των θέσεων του χώρου του νέου πολιτικού υποκειμένου.
Πρωτομαγιά έγινε μία χρήσιμη πολιτική ανθοφορία. Και μέχρι το Φθινόπωρο όπως λένε και οι καλοί αμπελουργοί στον Αττικό Αμπελώνα στα Μεσόγεια «στον Τρύγο και στον πόλεμο όλοι βοηθούν».
Και η «χρονιά» που έρχεται πρέπει να έχει καλό δέσιμο και καλά γράδα.
(Ο Γιώργος Καραμέρος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία)
