Tο θανατηφόρο «δυστύχημα» στο εργοστάσιο των Τρικάλων (που είναι η κορυφή της πυραμίδας των εγκλημάτων κατά της εργατικής τάξης που έχει προκαλέσει η νεοφιλεύθερη καπιταλιστική ανάπτυξη) φέρνει στην επικαιρότητα το διαρκές έγκλημα του κεφαλαίου κατά της εργατικής τάξης.
Η αστική πολιτική και πνευματική ηγεσία προφανώς και δεν τιμά τις ηρωίδες εργάτριες, θύματα του μεροκάματου του τρόμου, παράπλευρες απώλειες στον αγώνα για το κέρδος των αφεντικών.
Οι εργάτες και οι εργάτριες, όπως και οι μικροί αγρότες έχουν τη ίδια αξία - ίσως και μικρότερη - με τα άλλα μηχανήματα της παραγωγικής αλυσίδας. Πάντα θα υπάρχουν φθηνά εργατικά χέρια για να αντικαταστήσουν εκείνα που φθείρονται ή πεθαίνουν.
Καμιά αστική Βουλή δεν θα ιυοθετήσει τα παιδιά των εργατών και των εργατριών που χάνονται στην παραγωγή.
Κανένα νεοφιλελεύθερο σύστημα υγείας δεν θα ασχοληθεί με την υγεία των εργατών, των εργατριών των φτωχών αγροτών. Τους ενδιαφέρει να πετούν ένα ξεροκόμματο «τιμής» και «αναγνώρισης» στα μέλη των κατασταλτικών μηχανισμών του Κράτους. Σε εκείνους που δουλεύουν για την διατήρηση της εξουσίας και των προνομοίων των αστών.
Τον Σεπτέμβρη του 2014 σε μια συνέντευξη στην Καθημερινή, η δημοσιογράφος μου είχε κάνει την εξής ερώτηση: «Η έννοια της αριστείας πού εκφράζεται στην Ελλάδα;» (εδώ)
Απάντησα: «Στους ανθρώπους του μόχθου, χειρωνακτικού και πνευματικού, που δουλεύουν σε δύσκολες συνθήκες και προσπαθούν να συντηρήσουν την οικογένειά τους με αξιοπρέπεια. Η αριστεία υπάρχει στο 27% των ανέργων, στο 32% των φτωχών, που κρατούν το κεφάλι ψηλά και θέλουν τα παιδιά τους να έχουν μια καλύτερη μοίρα». Αυτή η θέση, σήμερα αλλά και Χ χρόνια μέτα, θα έχει την ίδια ακριβώς αξία και ακρίβεια.
Εδώ βρίσκεται και η ταξική διάσταση της Αριστείας.
Για αυτόν τον λόγο είμαστε αλληλέγγυοι με τις εργατικές οικογένειες που αγωνίζονται να ζήσουν με αξιοπρέπεια και στηρίζουμε τις εργατικές συλλογικές προσπάθειες και αγώνες.
Νόμος είναι το Δίκιο του Εργάτη.
(Ο Γρηγόρης Γεροτζιάφας είναι Έλληνας και Γάλλος πολίτης)
