Ενώ η Κυβέρνηση επιμένει να μιλά για «ισχυρή οικονομία» και «μεταρρυθμίσεις που αποδίδουν», τα πραγματικά στοιχεία αναδεικνύουν μια διαφορετική εικόνα.
Η Ελλάδα βυθίζεται σε έναν κύκλο διαρκούς φτωχοποίησης, την ώρα που οι χώρες με τις οποίες θα έπρεπε να συγκρινόμαστε καλπάζουν μπροστά.
Την ώρα που οι Ευρωπαϊκές χώρες της διεύρυνσης του 2004,και μέχρι και η Βουλγαρία, καταγράφουν θεαματικές αυξήσεις στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ τους από 19% έως 115%,η Ελλάδα αποτελεί αρνητική εξαίρεση με μείωση 1,5%.
Το πιο ανησυχητικό είναι η κατάρρευση της παραγωγικότητας. Ενώ σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη αυξάνεται από 20% έως 74%,στην Ελλάδα σημειώνει βουτιά 14,5%.
Η Κυβέρνηση συνεχίζει να εξωραΐζει την εικόνα. Μία οικονομία δεν μπορεί να θεωρείται «ισχυρή» όταν παράγει λιγότερο και σε βάρος του εργαζόμενου.
Στους κρίσιμους κοινωνικούς δείκτες η Ελλάδα εμφανίζεται σταθερά κάτω από τα ευρωπαϊκά στάνταρντ. Κι αυτή η υστέρηση δεν είναι τεχνικό πρόβλημα είναι πολιτική επιλογή.
Υγεία: 5,8% του ΑΕΠ (ΕΕ: 7,3%)
Παιδεία: 4% (ΕΕ: 4,7%)
Αναπηρία: 1,4% (ΕΕ: 2,7%)
Στέγαση: 0% (!) όταν η ΕΕ δαπανά 0,7%
Τι σημαίνει αυτό; Ότι η Κυβέρνηση αποσύρεται συνειδητά από τον ρόλο του κοινωνικού κράτους, υιοθετώντας ένα μοντέλο όπου η κοινωνική προστασία αντιμετωπίζεται ως «κόστος» που πρέπει να κοπεί, όχι ως δικαίωμα που πρέπει να εγγυηθεί.
Περιφέρεια
10 από τις 13 ελληνικές περιφέρειες βρίσκονται στις τελευταίες 35 της Ε.Ε., με αρκετές να υπολείπονται ακόμη και Βουλγαρικών περιφερειών.
Η εσωτερική ανισότητα βαθαίνει κι αυτό δεν είναι αναπόφευκτο. Είναι το αποτέλεσμα απουσίας περιφερειακής πολιτικής, συστηματικής εγκατάλειψης της τοπικής παραγωγής, συγκεντρωτικού μοντέλου που ευνοεί λίγους οικονομικούς τομείς.
Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να γίνεται μια χώρα όπου η περιφέρεια συνδέεται με τη φτώχεια και η Κυβέρνηση απλώς παρακολουθεί.
Η κρίση που η Κυβέρνηση αρνείται να αντιμετωπίσει είναι η στέγαση
Η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ευρώπη στο ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος που δαπανάται για στέγη 35,5%, σχεδόν διπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο του 19%.
Η χώρα διαθέτει μηδενική δημόσια πολιτική στέγασης. Σε μια Ευρώπη που βρίσκεται σε στεγαστική κρίση,η Κυβέρνηση επιλέγει να μην κάνει τίποτα. Το αποτέλεσμα είναι η εκτίναξη των ενοικίων, η αδυναμία των νέων να αποκτήσουν κατοικία και μια κοινωνία που πιέζεται οικονομικά από την πρώτη κιόλας ανάγκη, το δικαίωμα σε ένα σπίτι.
Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα παίρνουν το 35% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε. είναι 48%.Και όχι μόνο αυτό: πάνω από το 20% εργάζεται πάνω από 45 ώρες την εβδομάδα.
Δηλαδή, δουλεύουμε περισσότερο από τους Ευρωπαίους και πληρωνόμαστε λιγότερο. Αυτό δεν είναι οικονομικό «ατύχημα»· είναι η καρδιά ενός Κυβερνητικού μοντέλου που βασίζεται σε χαμηλούς μισθούς, υπερεργασία, απορρύθμιση της αγοράς εργασίας.
Κοινωνική προστασία δεν υπάρχει
Το ελάχιστο εγγυημένο Εισόδημα φτάνει μόλις στο 40% του ορίου φτώχειας, τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή σύσταση ζητά προσέγγιση στο 100%.Με απλά λόγια, η Ελλάδα δεν παρέχει δίχτυ ασφαλείας. Αφήνει τους πιο αδύναμους εκτεθειμένους.
Ανάλογη εικόνα και στους δείκτες ΑμεΑ, υψηλή φτώχεια, ανεργία και αποκλεισμός, εντελώς έξω από το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Αν αυτή δεν είναι αποτυχία πολιτικής, τότε τι είναι;
Τα στοιχεία δείχνουν μια χώρα που παράγει λιγότερο, επενδύει λιγότερο στο κοινωνικό κράτος, πιέζει περισσότερο τους εργαζόμενους, εγκαταλείπει τις περιφέρειες, αφήνει τη στέγη στην τύχη της αγοράς και δεν προστατεύει τους πιο ευάλωτους. Μια κυβέρνηση που χτίζει την “ανάπτυξη” πάνω στη φτώχεια
Η τρέχουσα Κυβερνητική πολιτική δεν οδηγεί σε «ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό», όπως διαφημίζεται, αλλά σε νεοφιλελεύθερη συρρίκνωση της κοινωνίας, όπου οι πολλοί φτωχοποιούνται και οι λίγοι ωφελούνται.
Η πραγματική ανάπτυξη δεν μετριέται σε λογιστικά πλεονάσματα και επικοινωνιακά αφηγήματα αλλά στο αν οι άνθρωποι ζουν καλύτερα.
Και σήμερα ζουν χειρότερα.
(Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια)
