Την λυσσαλέα αντίθεση Νεοδημοκρατών, ακροκεντρώων και μεταμελημένων αριστερών στην πρόταση για τον Χρήστο Ράμμο την κατανοώ. Ο Ράμμος εκπροσωπεί ότι αυτοί θέλουν να καταχωνιάζουν στην μνήμη και την συνείδηση τους. Δεν κατανοώ φίλια - λίγα και αισχυντηλά είναι η αλήθεια - πυρά ή εύγλωττες σιωπές. Το μοτίβο είναι: άριστη υποψηφιότητα αλλά την κάψατε, πολύ νωρίς την προτείνατε, έπρεπε να την προτείνετε αφού πρώτα θα εξασφαλίζατε την έγκριση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ. Διάβασα και το επιχείρημα ότι κάθε πρόταση προερχόμενη από ένα μικρό κόμμα, όπως η Νέα Αριστερά σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως υποψηφίου /ας δεν είχε τύχη. Άρα αφού ξέρατε ότι δεν θα βγει γιατί τον προτείνατε. Και μερικοί θυμήθηκαν την ανεξαρτησία του Προέδρου της ΑΔΑΕ την οποία είχαν λησμονήσει όταν ο Ράμμος την υπερασπίστηκε με τον πλέον πειστικό και λειτουργικό τρόπο.
Να τα πάρουμε ένα ένα ξεκινώντας από το βασικό. Η πρόταση έγινε μετά συνεννόηση Ραμμου και Χαρίτση με το πολιτικό σκεπτικό που πρόβαλε ο Χαρίτσης διατυπώνοντας την πρόταση υποψηφιότητας και το οποίο επανέλαβε ο Ράμμος στην δήλωση απόσυρσης της . Και ως προς την πολιτική βάση και ως προς τον χρόνο υποβολής της πρότασης υπήρξε συναπόφαση. Ακολούθως η πρόταση εγκρίθηκε ομόφωνα σε έκτακτη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου της Νέας Αριστεράς.
Ένσταση ως προς την ποιότητα της πρότασης δεν υπήρξε εκτός από τύπους σαν τον Μαρκόπουλο. Τύπους χυδαίους δηλαδή και τελικά άνευ σημασίας. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υπαινίχθηκε ότι έτσι φάνηκε η προκατειλημμένη στάση του Προέδρου της ΑΔΑΕ στο θέμα των υποκλοπών και παρακολουθήσεων αλλά δεν έφτασε σε επίπεδα Μαρκόπουλου. Όλα αυτά έπρεπε να τα περιμένει ο Χρήστος Ράμμος , όπως και την πιθανότητα να αντιδράσουν οι άλλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης όπως ακριβώς αντέδρασαν : ψυχρά, επιφυλακτικά, αμήχανα, πετώντας την μπάλα έξω, τελικά αρνητικά. Όμως ο Ράμμος δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός , πιστεύει στην ειλικρίνεια των ανθρώπων και των προθέσεων, τους, στον ορθό λόγο , στην ανάγκη να ευθυγραμμίζεται η πολιτική των κομμάτων - τουλάχιστον αυτών της αντιπολίτευσης - με το δίκαιο και το σωστό. Αιθεροβάμων ; Τόσες ήταν οι αντοχές του; Ότι και αν συνέβη αξίζει τον σεβασμό μας, που τον κέρδισε καιρό τώρα με την στάση του στην ΑΔΑΕ και εκ νέου με την δήλωση απόσυρσης της υποψηφιότητας του.
Ούτε ο Ράμμος ούτε βέβαια εμείς στην Νέα Αριστερά είμασταν αφελείς να πιστεύουμε ότι αυτή η ΝΔ, αλαζονική και ταυτοχρόνως πιεσμένη στα δεξιά της θα έκανε την μεγάλη υπέρβαση, στο πρόσωπο μάλιστα του Ράμμου. . Η πρόταση είχε κύριο αποδέκτη τις δυνάμεις της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Είχαν όλες μαζί και κάθε μια χωριστά δέκα λόγους να στηρίξουν την υποψηφιότητα. Θα είχαν μαζί τους την προοδευτική κοινή γνώμη. Θα έκαναν και ένα βήμα σοβαρό στην κατεύθυνση της συμπαράταξης των προοδευτικών δυνάμεων. Θα κέρδιζε κάτι η Νέα Αριστερά ως προτείνουμε και επισπεύδουσα δύναμη; Ναι , κατά πάσα πιθανότητα. Αλλά εδώ είχαμε τον ορισμό της win win κατάστασης , θα κέρδιζαν και αυτοί, θα κέρδιζε το σύνολο της προοδευτικής παράταξης. Η έγκαιρη αποδοχή της πρόσκλησης για διερεύνηση πάνω στην συγκεκριμένη πρόταση θα άνοιγε την συζήτηση , θα πίεζε την ΝΔ η οποία ήθελε όλο τον χρόνο δικό της για να κάνει τις επιλογές της απερίσπαστη και με την αντιπολίτευση παράλυτη σε αμήχανη σιωπή. Ο σωστός χρόνος, λοιπόν, ήταν αυτός που έγινε η πρόταση για τον Ράμμο. Όλα τ άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Όποιος δεν ήθελε να ζυμώσει χρειαζόταν δυο μήνες να κοσκινίσει. . Ο Δεκέμβριος ήταν πολύ νωρίς , μας έλεγαν και έδωσαν όλο τον χρόνο και την πρωτοβουλία κινήσεων στον Μητσοτάκη. Επί της ουσίας δεν ήθελαν να συναντηθούν, ούτε στο πρόσωπο του Ράμμου, ούτε σε άλλο πρόσωπο που θα μπορούσε να εκφράσει επιτυχώς την κοινή βούληση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης. Απλούστατα γιατί δεν υπήρχε ακριβώς αυτή η κοινή βούληση . Αυτοί έκαψαν συνειδητά την πρόταση.
Το ΠΑΣΟΚ ζώντας πάλι τον μύθο του και υπό το πρίσμα της ψευδαίσθησης αναβίωσης ενός ισχυρού δικομματισμού άρχισε τα συναινετικά παιγνίδια. Ενώ είμαστε πολύ μακριά από τις πολιτικές συνθήκες που επέτρεπαν την ψήφιση της κυρίας Σακελλαρόπουλου από την αντιπολίτευση , και ενώ η Προεδρία της δεν δικαιολόγησε την απλόχερη στήριξη που έλαβε, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ άφησε ανοικτές όλες τις επιλογές στην ΝΔ ενώ αντιμετώπισε με αδιαφορία έως απόρριψη την πρόταση για τον Ράμμο. Η πρόβλεψη είναι ότι ο Ανδρουλάκης μουρμουρίζοντας περί συναίνεσης , ταγκό για δυο και άλλα εξόχως αντιπολιτευτικά , στο τέλος θα βρεθεί εκών άκων να στηρίζει την πρόταση Μητσοτάκη. Αν δεν το κάνει , τότε θα πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα γιατί, δεν αξιοποίησε την πρόταση για Ράμμο. Ο ίδιος παγιδεύτηκε .
Τα ίδια σε κάποιο βαθμό ισχύουν για τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι πιο θετικό αλλά πάντα απρόσωπα είπε ο σ. Φάμελος περιγράφοντας τις επιθυμητές ιδιότητες του υποψηφίου Προέδρου αλλά σαφές σήμα ότι είναι διατεθειμένοι να συζητήσουν σοβαρά και να ενθαρρύνουν την υποψηφιότητα δεν έδωσαν. Άφησαν και αυτοί τον Ράμμο μόνο του, δεν θέλησαν να τον αντιμετωπίσουν ως υποψήφιο της ευρύτερης- η έστω ενός μεγάλου μέρους- της δημοκρατικής παράταξης. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθώντας να δικαιολογήσουν αυτή την στάση προβάλουν τον ισχυρισμό ότι μόλις είχαν βγει από μια μεγάλη κρίση , ότι χρειάζονταν χρόνο για να αξιολογήσουν την υποψηφιότητα . Γενικά ήθελαν χρόνο και εμείς δεν τους τον δώσαμε. Θα μπορούσα να το ακούσω - χωρίς κατ’ ανάγκη και να το αποδεχθώ- το επιχείρημα αυτό αν δεν υπήρχε την ίδια στιγμή η θετική ψήφος για τις αμυντικές δαπάνες. Δυο φορές σε λίγες ημέρες έδωσαν δείγματα συναινετικής αντιπολίτευσης σε καιρούς που επιβάλλεται μαχητική και συμπαραταγμένη αντιπολίτευση. Δεν είμαι απ΄ αυτούς που θεωρούν ότι η απελευθέρωση του ΣΥΡΙΖΑ από τον Κασσελάκη ήταν μια μάχη φραξιών άνευ πολιτικής σημασίας. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, μεγάλο μέρος του στελεχικού του δυναμικού και της κοινοβουλευτικής του ομάδας τόσο στο θέμα της υποψηφιότητας του Ράμμου όσο και στην ψήφο για τους υπερεξοπλισμούς έχουν ταυτόσημες θέσεις με εμάς. Είναι λογικό, δεν είμασταν τυχαία τόσα χρόνια στο ίδιο κόμμα. Όμως είναι επίσης φανερό ότι και πριν τον Κασσελάκη και βεβαίως τον χρόνο της κωμικοτραγικής Προεδρίας του έγιναν αλλοιώσεις στην ταυτότητα και τον προσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα τμήμα που τον έφερε στην Προεδρία ή συμβιβάστηκε με τον Κασσελάκη παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ με δεξιόστροφες απόψεις που αποτελούν τροχοπέδη για την προγραμματική ώσμωση και την συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων. Και μια ομάδα βουλευτών είναι απολύτως βέβαιο ότι θα επισείει σε κάθε κρίσιμη απόφαση την δυνατότητα μεταπήδησης τους στο κόμμα Κασσελάκη. Θα είναι μια παραλυτική ισορροπία . Εναπόκειται στους συντρόφους και τις συντρόφισσες του ΣΥΡΙΖΑ να λύσουν αυτόν τον κόμπο πριν η βλάβη καταστεί ανήκεστος.
Δυστυχώς, όποια και ήταν η αιτία, μια καλή πρόταση για το σύνολο της προοδευτικής παράταξης , δεν αξιοποιήθηκε. Δεν είναι το τέλος του κόσμου, υπάρχει ακόμα χρόνος για νέες πρωτοβουλίες και θα δοθούν νέες ευκαιρίες με δεδομένη την οικονομική και κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης. Όμως ούτε ο χρόνος είναι απεριόριστος ούτε η καθαρή βούληση είναι ευδιάκριτη. Η Νέα Αριστερά έκανε το καθήκον της απέναντι στο σύνολο της δημοκρατικής παράταξης. Ελπίζω την επόμενη φορά να μην είναι πάλι μόνη της.
(Ο Νίκος Μπίστης είναι στέλεχος της Νέας Αριστεράς, πρώην υπουργός)
