Επανερχόμενη και από διάφορες πλευρές είναι η αρνητική κριτική που δέχεται ο Χάρης Δούκας για την ιδιότητά του ως Δήμαρχος των Αθηναίων και της επιδίωξής του να ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ και να ανασυνθέσει νικηφόρα την κεντροαριστερά, απέναντι στην κυβέρνηση της Ν.Δ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Καθώς δεν υφίσταται θεσμικό ασυμβίβαστο, η κριτική επικεντρώνεται στη δυνατότητα αποτελεσματικής άσκησης των δύο λειτουργιών, Δημάρχου και επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ, και στην ηθική διάσταση περί προδοσίας της εμπιστοσύνης των Αθηναίων πολιτών που τον επέλεξαν στην αυτοδιοικητική κάλπη. Τα περί φιλοδοξίας, τα αντιπαρέρχομαι με το αυτονόητο επιχείρημα ότι στην πολιτική η φιλοδοξία είναι θεμιτή και ο κάθε πολιτικός κρίνεται από τους πολίτες.Όσο για το πλήθος των υποψηφίων, που ενίοτε λοιδορείται, να θυμίσουμε ότι στη Ν.Δ ήταν τέσσερις το 2015-16 και στον ΣΥΡΙΖΑ πέντε το 2023, οπότε ουδέν το καινοφανές.
Για τα περί προδοσίας της εμπιστοσύνης των Αθηναίων πολιτών, έχει ήδη τοποθετηθεί επανειλημμένα ο ίδιος ο Χάρης Δούκας, τονίζοντας ότι θα συνεχίσει να υπηρετεί το Δήμο και δεν μπορεί το αντίθετο να προεξοφλείται και να εκλαμβάνεται ως δεδομένο, εκτός αν κάποιος θεωρεί εαυτόν προφήτη. Ας σημειωθεί εδώ ότι η αυξημένη προβολή, σε περίπτωση που κερδίσει την κούρσα για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ, θα λειτουργήσει προωθητικά και για την επίλυση προβλημάτων της Αθήνας.
Για τη συνιδιότητα του αιρετού αυτοδιοικητικού και Προέδρου κόμματος ή εκλεγμένου Βουλευτή και Ευρωβουλευτή, ο οικείος ευρωπαϊκός χώρος βρίθει παραδειγμάτων. Το πλέον γνωστό, στη Γαλλία, ο Ζακ Σιράκ Δήμαρχος στο Παρίσι από το 1977 έως το 1995 και Πρόεδρος του RPR (Rassemblement pour la République), από το 1976 μέχρι το 1994. Στην Ιταλία, ο Ματέο Σαλβίνι, διαρκώς Δημοτικός Σύμβουλος στο Μιλάνο και από το 2013 επικεφαλής της Λέγκας του Βορρά. Ο Ματέο Ρέντζι, Δήμαρχος Φλωρεντίας από το 2009 έως το 2014 και από το 2013 επικεφαλής του Δημοκρατικού κόμματος (Partito Democratico- PD). Και βεβαίως υπήρξαν και περιπτώσεις που σημειώθηκε διαδοχική μετάβαση από την αυτοδιοίκηση στην κεντρική πολιτική σκηνή, όπως στην Πορτογαλία ο Ρούι Ρίο, Δήμαρχος του Πόρτο και κατόπιν αρχηγός του συντηρητικού κόμματος και ο Αντόνιο Κόστα, Δήμαρχος της Λισαβόνας και μετά ηγέτης του Σοσιαλιστικού κόμματος. Και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί.
Είναι φανερό, και φυσικό, ότι ο χώρος της αυτοδιοίκησης και της κεντρικής πολιτικής σκηνής λειτουργούν πολλές φορές ως συγκοινωνούντα δοχεία, άλλοτε ταυτόχρονα και άλλοτε διαδοχικά. Συνεπώς και η περίπτωση του Χάρη Δούκα δεν αποτελεί καινοτομία για να βρέχει έκπληκτους και σοκαρισμένους. Αυτό που περισσότερο αναδεικνύει η επανάληψη αυτού του είδους της κριτικής, είναι ο φόβος ότι γύρω από το πρόσωπο του Χάρη Δούκα, του πολιτικού σχεδίου και του οράματος που θα καταθέσει, μπορεί να επαναπατριστεί και να συσπειρωθεί ένα ευρύτερο κομμάτι της κοινωνίας που θα αμφισβητήσει σοβαρά την προς ώρας κυριαρχία της Ν.Δ και του Κυριάκου Μητσοτάκη και θα φέρει το ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ σε τροχιά κυβερνητικής εξουσίας.
Γεράσιμος Γεωργάτος, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ και μέλος της γραμματείας της κίνησης Ανανεωτική Αριστερά.
