Οι ευρωπαϊκές εκλογές της 9ης Ιουνίου έχουν αναδείξει δυο μεγάλα ζητήματα, στρατηγικής σημασίας τόσο στην χώρα μας όσο και στα περισσότερα κράτη μέλη. Το πρώτο μεγάλο ερώτημα που σχετίζεται τελικά με το ίδιο το μέλλον του ευρωπαϊκού εγχειρήματος αφορά το ρόλο της Ακροδεξιάς εντός της Ένωσης. Πορευόμαστε προς μια ΕΕ, που θα απωλέσει σύντομα τον κοινωνικό της χαρακτήρα και την δυναμική να συμπαρασύρει τον παγκόσμιο οικονομικό και κοινωνικό χάρτη προς την πρόοδο, όπως αυτό έγινε μέχρι και την αρχή του 21ου αιώνα ή οι σοσιαλιστικές δυνάμεις θα καταφέρουν το σοκ εκείνο που αναζητούν -και κατάφεραν στιγμιαία- εδώ και 10 περίπου χρόνια; Η απάντηση οφείλει να θέτει στο επίκεντρο, τα κεντρικά θέματα της οικονομίας και της εργασίας, βασιζόμενη πάνω στην υπαρκτή γνώση που μας προσέφεραν τα λάθη και οι (δημοσιονομικές) εμμονές των προηγούμενων 15 χρόνων και μη διστάζοντας να θέσουμε στο τραπέζι, ταυτοτικές για εμάς έννοιες.
Το δεύτερο κεντρικό ερώτημα, που σαφώς δεν είναι μόνο ελληνικό, αφορά την επόμενη μέρα σε εθνικό επίπεδο και συγκεκριμένα την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών. Στην Ελλάδα, το ζήτημα αυτό μπαίνει μετ’ επιτάσεως, ειδικά μετά την σαρωτική νίκη της ΝΔ στις διπλές βουλευτικές εκλογές του 2023 αλλά και τα ρήγματα που επήλθαν σε αυτήν, δυο μόλις μήνες μετά, με την επικράτηση των συνεργαζόμενων σχημάτων της κεντροαριστεράς-αριστερών σε κεντρικούς δήμους και περιφέρειες. Τα δυο θέματα αλληλοδιαπλέκονται και εμπεριέχουν εντός τους κρίσιμες παραδοχές, που θα πρέπει να κάνουμε με πρώτο στόχο την ανάκτηση της εμπιστοσύνης στην Πολιτική και επόμενο την δημιουργία ενός νέου συμβολαίου με την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία ως αρχή της πορείας μας, με τον λαό προς την διακυβέρνηση της χώρας.
Η σύγχρονη κυβερνώσα κεντροαριστερά μπορεί και πρέπει την επαύριο των ευρωεκλογών, να επαναφέρει στην πολιτική, καθημερινή συζήτηση δυο πυρηνικά ζητήματα, την αναδιανομή του πλούτου ως αναπτυξιακή στρατηγική καθώς επίσης και την αναμόρφωση του παραγωγικού μοντέλου της χώρας με επίκεντρο το κοινωνικό κράτος και την εργασία, όχι ως αποκούμπι των ασθενέστερων αλλά ως μοχλό ανάπτυξης. Σε αυτό τον διάλογο με την κοινωνία, δεν πρέπει να φοβηθούμε να μιλήσουμε για θέματα που πλήγωσαν στο παρελθόν ή αποτέλεσαν τακτικές αποφάσεις και όχι στρατηγικούς στόχους. Κυρίαρχο μέλημα μας, είναι πως θα ορίσουμε εμείς τελικά την ατζέντα για την ανάκτηση της κοινωνικής αυτοπεποίθησης, της δημιουργίας ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου που θα θέτει στο επίκεντρο της παραγωγικές τάξεις, τους σύγχρονους εργαζόμενους, τους αόρατους και θα δημιουργεί προοπτικές οικονομικής και κοινωνικής ευρωστίας για την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.
Η ψήφος μας στις ευρωπαϊκές εκλογές της 9ης Ιουνίου θα πρέπει να δημιουργήσει, ένα κοινωνικό και πολιτικό σοκ, που θα βγάζει την δημοκρατική αντιπολίτευση από τις δημοσκοπικές συμπληγάδες και θα επιτρέψει την ώσμωση των διαφορετικών κοινωνικών και πολιτικών αφετηριών. Ο προφανής στόχος είναι να δημιουργηθεί το κρίσιμο εκείνο ρεύμα, που θα επιτρέψει να αμφισβητηθεί στην πράξη η αλαζονεία και η οίηση της δεξιάς κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη. Η μεγάλη δημοκρατική παράταξη δεν πρέπει να φοβηθεί να θέσει από την αρχή κυρίαρχα ζητήματα, που η ΝΔ και οι δημοσιολόγοι της, επιχειρούν τα τελευταία χρόνια, να μας επιβάλλουν ως ειλημμένα ή ως θέματα «κοινής λογικής» που δεν έχουν πρόσημο και δεν μπορούν να απαντηθούν με τον διαφορετικό από τον κυρίαρχο, τρόπο. Η κοινωνία των υψηλών προσδοκιών, στην Ελλάδα και την Ευρώπη που μας αξίζει, έχει σαφές κοινωνικό πρόσημο, εικονοκλαστικό βλέμμα και μεταρρυθμιστική δυναμική.
(Η Δρ. Μαριζέτα Αντωνοπούλου είναι Διδάσκουσα Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής, ΕΚΠΑ, Υπ. Ευρωβουλεύτρια ΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ)
