Και μάλιστα, το κινηματικό σύνθημα «ποτέ καμία γυναίκα μόνη» ορθώνεται ακόμα πιο σθεναρά σε εξοργιστικές για τους νέους ανθρώπους δηλώσεις που έχουν γίνει στο πλαίσιο του «blame victim» ή του «πλυντηρίου».
Η ουσία είναι μία: κάθε σεξουαλική συνεύρεση που δεν υπάρχει συναίνεση είναι βιασμός. Και η κοινωνία επέδειξε τα σωστά αντανακλαστικά και ζητά τη δίκαιη τιμωρία.
Μάλιστα, η πρόσφατη τροποποίηση του ποινικού κώδικα από την Κυβέρνηση της Ν.Δ., σύμφωνα με την οποία προβλέφθηκε η αυστηροποίηση των ποινών για τις πράξεις του βιασμού και της προσβολής της γενετήσιας ελευθερίας και αξιοπρέπειας, έρχεται να ικανοποιήσει το «περί δικαίου αίσθημα της κοινωνίας», σε μία κρίσιμη περίοδο όπου καταγράφεται σημαντική αύξηση των περιστατικών έμφυλης βίας.
Ως βουλευτής, που ασχολούμαι διαχρονικά και με συνέπεια με το θέμα αυτό, διαπιστώνοντας τόσο την αύξηση των περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών και γυναικοκτονιών όσο και την ανάγκη αλλά και απαίτηση της κοινωνίας να μπει ένα φρένο σε αυτά, έχω θέσει το θέμα της έμφυλης βίας τόσο σε δημόσιες τοποθετήσεις μου στη Βουλή όσο και με σχετικές ερωτήσεις μου στα συναρμόδια υπουργεία.
Στο πλαίσιο αυτό, η Κυβέρνηση ορθώς έχει καταδείξει την ευαισθησία και το ενδιαφέρον της για την καταπολέμηση της έμφυλης βίας. Η εκπαίδευση της ελληνικής αστυνομίας στα θέματα αυτά, η λειτουργία δικτύου δομών για τα θύματα έμφυλης βίας, καθώς και η εισαγωγή σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης στα εργαστήρια δεξιοτήτων θεματικού άξονα που ανταποκρίνεται σε ζητήματα ισότητας των φύλων, αποτελούν κάποιες από τις θετικές πρωτοβουλίες.
Στο σημείο αυτό θεωρώ ότι έχει πολύ μεγάλη ουσία η παιδεία που έχουμε στο συγκεκριμένο θέμα. Στόχος είναι τα παιδιά μας να μεγαλώνουν σε υγιή πρότυπα αλληλοσεβασμού και αλληλεγγύης μακριά από αναχρονιστικές αντιλήψεις περί «ασθενούς φύλου
ή επικίνδυνες αντιλήψεις περί «νταήδων».
Παράλληλα, είναι χρήσιμο η Πολιτεία να αναλάβει δράσεις που διευκολύνουν την πρόσβαση των θυμάτων και των μαρτύρων σε διαδικασίες καταγγελιών και δίωξης σε όλους τους χώρους και γενικά δράσεις που ενθαρρύνουν τις καταγγελίες.
Ειδικά για τις περιπτώσεις βιασμού, κρίνεται σκόπιμη η ορθή λειτουργία των ιατροδικαστικών υπηρεσιών σε όλη τη χώρα, αλλά και η κατάλληλη εκπαίδευση σε όλες τις υγειονομικές δομές του νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού για τη διαχείριση τέτοιων περιστατικών. Θα ήταν, ακόμη, επωφελές να αξιοποιηθεί στα δημόσια νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας η χρήση τεχνολογιών τύπου «rape kit», δηλαδή εργαλειοθήκη βιασμού, για τη διευκόλυνση των θυμάτων.
Επιπρόσθετα, προβάλει πλέον αναγκαία, η λήψη των νομοθετικών – εφαρμοστικών μέτρων που απαιτούνται ακόμα για την ουσιαστική εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής βίας και της βίας κατά των γυναικών και κοριτσιών.
Για παράδειγμα, είναι σημαντικό να εκδοθεί η εφαρμοστική υπουργική απόφαση που θα προβλέπει τη διεκδίκηση αποζημίωσης από τα θύματα εγκλημάτων βίας και σεξουαλικών εγκλημάτων από πρόθεση για τη ζημία που υπέστησαν.
Ο δρόμος, λοιπόν, ακόμα είναι μακρύς αλλά οφείλουμε όλοι συντεταγμένα, τόσο η Πολιτεία όσο και η κοινωνία, να δουλέψουμε στην κατεύθυνση αυτή. Στόχος είναι και να στεκόμαστε πολύπλευρα και εμπράκτως δίπλα στα θύματα αλλά και να περιορίσουμε στο ελάχιστο κάθε πράξη έμφυλης βίας.
Η Άννα Ευθυμίου είναι δικηγόρος και βουλευτής Ν.Δ. Α΄ Θεσσαλονίκης.
