Δύο φορολογούμενοι επιβαρύνθηκαν πρόσφατα με βαριά πρόστιμα για λάθη και παραλείψεις στη διαδικασία ακινησίας των οχημάτων τους, αποδεικνύοντας στην πράξη πόσο ακριβά μπορεί να κοστίσει ακόμη και μια φαινομενικά μικρή αστοχία.
Στην πρώτη περίπτωση, καθυστέρηση περίπου 30 ωρών στην υποβολή της δήλωσης ακινησίας οδήγησε σε πρόστιμο 1.380 ευρώ, ενώ στη δεύτερη ένα όχημα κυκλοφόρησε χωρίς να έχει προηγηθεί η απαιτούμενη άρση ακινησίας στο myCar, με αποτέλεσμα ο ιδιοκτήτης του να βρεθεί αντιμέτωπος με πρόστιμο 10.000 ευρώ.
Οι δύο υποθέσεις, που έφτασαν στη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών της ΑΑΔΕ, αναδεικνύουν τις παγίδες που κρύβει η διαδικασία και τα ελάχιστα περιθώρια που αφήνει το ισχύον πλαίσιο όταν δεν τηρούνται οι προβλεπόμενες ενέργειες.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η πρώτη υπόθεση αφορά πρόστιμο 1.380 ευρώ για εκπρόθεσμη θέση οχήματος σε ακινησία. Σύμφωνα με την απόφαση 1915/2026 της ΔΕΔ, φορολογούμενη προσέφυγε ζητώντας την ακύρωση της σχετικής ταυτότητας οφειλής.
Η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι η δήλωση ακινησίας υποβλήθηκε με καθυστέρηση περίπου 30 ωρών, καθώς αγνοούσε τη διαδικασία και θεωρούσε ότι το όχημα θα ετίθετο αυτομάτως σε ακινησία. Επικαλέστηκε ακόμη το γεγονός ότι δεν υπήρξε πρόθεση παράβασης, ότι το όχημα δεν κυκλοφόρησε πέραν της επιτρεπόμενης περιόδου και ότι από την καθυστέρηση δεν προκλήθηκε ζημία στο Δημόσιο, χαρακτηρίζοντας παράλληλα το πρόστιμο δυσανάλογο προς τη βαρύτητα της παράβασης.
Το ισχύον πλαίσιο, ωστόσο, προβλέπει ότι σε περίπτωση εκπρόθεσμης θέσης ή μη θέσης ενός οχήματος σε ακινησία επιβάλλεται αυτοτελές πρόστιμο ίσο με το διπλάσιο των ετήσιων τελών κυκλοφορίας, αφού αφαιρεθεί το διπλάσιο ποσό των δωδεκατημορίων των ετήσιων τελών που έχουν ήδη καταβληθεί. Η ΔΕΔ δεν προχώρησε σε ουσιαστική κρίση για το κατά πόσο η καθυστέρηση των περίπου 30 ωρών ή η έλλειψη πρόθεσης μπορούσαν να δικαιολογήσουν την ακύρωση του προστίμου. Το κρίσιμο ζήτημα ήταν η αρμοδιότητά της. Όπως επισημαίνεται στην απόφαση, οι διαφορές που προκύπτουν από τα τέλη κυκλοφορίας δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της διαδικασίας ενδικοφανούς προσφυγής του άρθρου 72 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας. Ως εκ τούτου, η προσφυγή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, καθώς η υπηρεσία έκρινε ότι στερείται αρμοδιότητας να την εξετάσει.
Η δεύτερη περίπτωση
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η δεύτερη υπόθεση, καθώς το πρόστιμο έφθασε τις 10.000 ευρώ. Πρόκειται για την απόφαση 2587/2026 της ΔΕΔ, σχετικά με πράξη επιβολής προστίμου για παραβίαση φορολογικής ακινησίας οχήματος.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, το Ι.Χ. είχε τεθεί σε φορολογική ακινησία από τις 16 Δεκεμβρίου 2024. Στις 6 Ιουνίου 2025, όμως, έλεγχος του Τμήματος Τροχαίας Αργοστολίου διαπίστωσε ότι το όχημα είχε τεθεί σε κυκλοφορία σε δημόσιο χώρο. Για την παράβαση επιβλήθηκε στον ιδιοκτήτη πρόστιμο συνολικού ύψους 10.000 ευρώ. Από την απόφαση προκύπτει επίσης ότι τρεις ημέρες νωρίτερα, στις 3 Ιουνίου 2025, είχαν καταβληθεί αναλογικά τέλη κυκλοφορίας για πέντε μήνες, ύψους 118,71 ευρώ.
Ο ιδιοκτήτης ζήτησε την ακύρωση ή, εναλλακτικά, την τροποποίηση της πράξης. Υποστήριξε ότι δεν είχε πρόθεση φοροδιαφυγής ή αποφυγής πληρωμής των τελών κυκλοφορίας, καθώς είχε ήδη καταβάλει τα αναλογούντα τέλη και είχε ασφαλίσει το αυτοκίνητο.
Κατά τον ισχυρισμό του, το πρόβλημα προέκυψε επειδή από αμέλεια δεν είχε δηλώσει την άρση της ακινησίας στην πλατφόρμα myCar και όχι επειδή επιδίωξε να παρακάμψει τις υποχρεώσεις του.
Και σε αυτή την περίπτωση, πάντως, η ΔΕΔ δεν μπήκε στην ουσία του επιχειρήματος περί αμέλειας και έκρινε ότι οι συγκεκριμένες πράξεις επιβολής προστίμου δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 72 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας και απέρριψε την ενδικοφανή προσφυγή ως απαράδεκτα ασκηθείσα.
Με απλά λόγια και οι δύο παραπάνω υποθέσεις λειτουργούν ως προειδοποίηση για τους ιδιοκτήτες οχημάτων που χρησιμοποιούν τη διαδικασία ψηφιακής ακινησίας, πως μια καθυστέρηση λίγων ωρών ή η παράλειψη μιας ενέργειας στο myCar μπορεί να οδηγήσει σε πρόστιμα χιλιάδων ευρώ.
