Σε τροχιά επανεξέτασης τίθενται δύο από τις πλέον βαριές και διαχρονικές φορολογικές επιβαρύνσεις που εξακολουθούν να επηρεάζουν περισσότερες από 350.000 επιχειρήσεις και νομικά πρόσωπα, ανεξαρτήτως μεγέθους και κύκλου εργασιών. Το υπουργείο Οικονομικών ανοίγει εκ νέου τον φάκελο του τέλους επιτηδεύματος και της προκαταβολής φόρου, με το οικονομικό επιτελείο να προετοιμάζει μια αξιολόγηση «από μηδενική βάση», στοχεύοντας στη σταδιακή ελάφρυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας τα επόμενα χρόνια.
Οι τελικές εισηγήσεις αναμένεται να κατατεθούν το προσεχές διάστημα στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών και στον αρμόδιο υπουργό, προτού λάβουν την τελική έγκριση από το Μέγαρο Μαξίμου. Η κυβερνητική στόχευση εστιάζει στη δημιουργία ενός πιο φιλικού και ανταγωνιστικού φορολογικού περιβάλλοντος, χωρίς να διακυβεύεται η δημοσιονομική σταθερότητα.
Το τέλος επιτηδεύματος, μνημονιακό μέτρο που επιβάλλεται σε ετήσια βάση, εξακολουθεί να ισχύει για τα νομικά πρόσωπα, παρά την κατάργησή του για τους ελεύθερους επαγγελματίες με τον φορολογικό νόμο του 2024. Πρόκειται για έναν κατ’ αποκοπή φόρο, ανεξάρτητο από την κερδοφορία, γεγονός που τον καθιστά ιδιαίτερα επιβαρυντικό για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Το ύψος του κυμαίνεται από 800 έως 1.000 ευρώ ετησίως, ανάλογα με την έδρα, ενώ για κάθε υποκατάστημα προστίθεται επιπλέον επιβάρυνση. Επιπλέον, δεν εκπίπτει από τα ακαθάριστα έσοδα, αυξάνοντας τη συνολική φορολογική πίεση.
Σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζονται σενάρια είτε για σταδιακή μείωση είτε για πλήρη κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος από το 2027. Το δημοσιονομικό κόστος μιας τέτοιας παρέμβασης υπολογίζεται στα 250 εκατ. ευρώ, ποσό που εκτιμάται ότι μπορεί να καλυφθεί από ισοδύναμα, κυρίως μέσω της ενίσχυσης των εσόδων από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και τη διατηρήσιμη ανάπτυξη.
Παράλληλα, στο τραπέζι βρίσκεται και η αναθεώρηση της προκαταβολής φόρου, η οποία σήμερα ανέρχεται στο 80% για τα νομικά πρόσωπα και στο 55% για τους ελεύθερους επαγγελματίες. Το μέτρο, που ουσιαστικά προεισπράττει φόρο του επόμενου έτους, θεωρείται τροχοπέδη για τη ρευστότητα των επιχειρήσεων. Μεταξύ των προτάσεων που εξετάζονται είναι η μείωσή του κάτω από το 60% ή η κλιμακωτή εφαρμογή του, ανάλογα με την πορεία του τζίρου, στα πρότυπα των έκτακτων ρυθμίσεων που είχαν υιοθετηθεί την περίοδο της πανδημίας.
