Ως τεχνητή διευθέτηση με σκοπό την αποφυγή του φόρου δωρεάς αξιολόγησε η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών δύο διαδοχικές χρηματικές μεταβιβάσεις που πραγματοποιήθηκαν σε διάστημα μόλις τριών μηνών, αρχικά από γιο προς τη μητέρα του και στη συνέχεια από τη μητέρα προς τον δεύτερο γιο της. Ο φορολογικός έλεγχος κατέληξε ότι οι δύο πράξεις συνδέονται άμεσα μεταξύ τους και ότι η δεύτερη δωρεά δεν βασίστηκε σε ίδια περιουσιακά στοιχεία της μητέρας, αλλά σε χρήματα που είχαν μεταβιβαστεί σε αυτήν από τον πρώτο γιο. Με βάση το σκεπτικό αυτό, κρίθηκε ότι η μεσολάβηση της μητέρας δεν είχε οικονομική ουσία και χρησιμοποιήθηκε για να αποφευχθεί ο φόρος που θα προέκυπτε αν ο πρώτος γιος είχε δωρίσει απευθείας το ποσό στον αδελφό του.
Ο προσφεύγων υποστήριξε ότι η μητέρα ήταν ο πραγματικός δωρεοδόχος της αρχικής δωρεάς και συνεπώς η πράξη υπαγόταν στις διατάξεις περί απαλλαγής από τον φόρο δωρεών μεταξύ συγγενών πρώτου βαθμού. Ωστόσο, δεν προσκομίστηκαν αποδεικτικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν ότι η μητέρα απέκτησε ουσιαστική κυριότητα και δυνατότητα διάθεσης του ποσού. Αντίθετα, από τα στοιχεία του φακέλου προέκυπτε ότι η δεύτερη μεταβίβαση προς τον άλλο γιο πραγματοποιήθηκε άμεσα και χωρίς να μεσολαβήσει οποιαδήποτε ανεξάρτητη οικονομική κίνηση της μητέρας, γεγονός που ενίσχυσε την κρίση ότι επρόκειτο για προσχηματική διαδικασία.
Η ΔΕΔ απέρριψε την προσφυγή και υιοθέτησε την άποψη της φορολογικής αρχής, σύμφωνα με την οποία η πραγματική δωρεά ήταν αυτή που πραγματοποιήθηκε από τον πρώτο γιο προς τον αδελφό του. Κατά συνέπεια, η πράξη δεν μπορεί να τύχει απαλλαγής και υπόκειται σε φόρο δωρεάς βάσει της γενικής νομοθεσίας. Η απόφαση επιβεβαιώνει ότι οι φορολογικές αρχές δύνανται να εξετάζουν την πραγματική οικονομική ουσία των συναλλαγών και να παρακάμπτουν ενδιάμεσα στάδια όταν αυτά χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την αποφυγή φορολογικών υποχρεώσεων, ενισχύοντας έτσι την αποτελεσματική εφαρμογή της φορολογικής νομοθεσίας.
