Ειδικότερα, υπάλληλος προσλήφθηκε το Φεβρουάριο του 1985 σε ασφαλιστική εταιρεία με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αόριστου χρόνου ως υπάλληλος.
Από το 2004 και μετά και επί 8 συνεχόμενα έτη, ήταν εκλεγμένο μέλος του γενικού συμβουλίου της Ομοσπονδίας Ασφαλιστικών Συλλόγων Ελλάδος (Ο.Α.Σ.Ε.) και λόγω της συνδικαλιστικής του ιδιότητας είχε απαλλαγεί από την υποχρέωση παροχής εξαρτημένης εργασίας στην εργοδότρια εταιρεία και είχε αποσπασθεί στην Ο.Α.Σ.Ε. Δηλαδή ελάμβανε το σύνολο των αποδοχών του (βασικός μισθός, επιδόματα, κ.λπ.).
Ο επίμαχος υπάλληλος είχε ζητήσει να του γνωστοποιήσει εγγράφως η εργοδότρια εταιρεία, «πότε θα του χορηγήσει την ετήσια άδεια αναψυχής», για την τριετία 2009- 2011 και σε αντίθετη περίπτωση, ζητούσε «να του καταβάλει τη νόμιμη αποζημίωση μη χορήγησης της θερινής άδειας». Η ασφαλιστική εταιρεία δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα του συνδικαλιστή και ο τελευταίος προσέφυγε στα δικαστήρια.
Το Εφετείο Αθηνών δικαίωσε τον εν λόγω συνδικαλιστή, δεχόμενο ότι η εργοδότρια εταιρεία που κατέβαλε τις αποδοχές του επί 8 συνεχόμενα χρόνια, όφειλε να δώσει και το επιδόματα θερινής άδειας των ετών 2009- 2011 με προσαύξηση 100%, λόγω υπαιτιότητάς της. Έτσι, το Εφετείο επιδίκασε στον συνδικαλιστή το ποσό των 48.724 ευρώ
Όμως, η ασφαλιστική εταιρεία άσκησε αναίρεση στον 'Αρειο Πάγο και κρίθηκε από τους αρεοπαγίτες ότι η εφετειακή απόφαση έχει αντιφατική και ασαφή αιτιολογία και απέρριψε ως αβάσιμη την αίτηση αναίρεσης του συνδικαλιστή.
Τελικά, ο 'Αρειος Πάγος αποφάνθηκε ότι η εργοδότρια επιχείρηση δεν οφείλει να καταβάλει, ούτε τις αποδοχές αδείας, ούτε και την προσαύξηση του 100%. Και αυτό γιατί η εταιρεία εξ αντικειμένου και ανεξάρτητα από την θέλησή της, δεν είχε την δυνατότητα να του χορηγήσει άδεια αναψυχής για τον λόγο ότι τελούσε διαρκώς, επί σειρά 8 ετών, σε συνδικαλιστική άδεια χωρίς διακοπή, μη παρέχων την εργασία του στην εταιρεία που είχε προσληφθεί.
πηγή: ΑΠΕ/ΜΠΕ
