Πρόκειται κυρίως για μικρούς νομούς και νησιωτικές περιοχές, όπου ούτως ή άλλως ο αριθμός των παιδιάτρων είναι περιορισμένος και οι γονείς αναγκαστικά πρέπει να απευθύνονται σε ιδιώτες γιατρούς πληρώνοντας οι ίδιοι το κόστος της επίσκεψης, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Καθημερινή».
Η αρχή του προβλήματος βρίσκεται στο 2012, όταν οι συμβάσεις του ΕΟΠΥΥ με γιατρούς έγιναν με κριτήριο το ποιος ήθελε να συνεργαστεί με τον οργανισμό και όχι με βάση τις ανάγκες του πληθυσμού. Εντάθηκε το 2014 με τη μετάβαση των ιατρείων του ΕΟΠΥΥ στο νεοσύστατο τότε ΠΕΔΥ και η οποία «άφησε έξω» περίπου 3.000 γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, που δεν θέλησαν να κλείσουν τα ιδιωτικά τους ιατρεία.
Φυσικά, δεν είναι μόνο οι παιδίατροι που λείπουν από το δημόσιο σύστημα υγείας, σε μια περίοδο που αυτό είναι μονόδρομος για την πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών, ασφαλισμένων και ανασφάλιστων, αλλά και για τους πρόσφυγες και μετανάστες που εγκλωβίστηκαν στη χώρα μας.
Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν κατά το 1ο Ιατρικό Συνέδριο Επαγγελματικής Πρακτικής που διοργάνωσε πρόσφατα ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, σε 29 δήμους της χώρας δεν υπάρχει κανένας ειδικευμένος γιατρός στο δημόσιο σύστημα πρωτοβάθμιας περίθαλψης, 107 δήμοι έχουν μείνει χωρίς γυναικολόγο και σε 136 δήμους δεν υπάρχει καρδιολόγος.
Η μονάδα ΠΕΔΥ της Μυτιλήνης, η οποία έχει κληθεί να αντιμετωπίσει το κύμα των προσφύγων που φτάνουν στο νησί, ως το σημείο διαλογής περιστατικών από τις δομές φιλοξενίας προς τη δευτεροβάθμια περίθαλψη-νοσοκομείο. Εως πρόσφατα, στα ιατρεία της μονάδες αντιμετωπίζονταν περί τους 30 πρόσφυγες σε καθημερινή βάση, που εκτός από την ιατρική φροντίδα χρειάζονταν και εργαστηριακές εξετάσεις. Η συγκεκριμένη μονάδα είχε πληγεί και αυτή από τη δημιουργία του ΠΕΔΥ, αφού από τους 40 γιατρούς που είχε, είχαν μείνει μόλις 5. Έκτοτε η μονάδα ενισχύθηκε με «ενέσεις προσωπικού από άλλες μονάδες υγείας και σήμερα έχει 15 γιατρούς, ενώ είναι η μοναδική μονάδα ΠΕΔΥ με 24ωρη λειτουργία.
