Μια ιδιαίτερα προσωπική συζήτηση είχε ο Γιάννης Κατινάκης με τον Γρηγόρη Αρναούτογλου, στο «The 2Night Show».
Ο ραδιοφωνικός παραγωγός αναφέρθηκε στα παιδικά του χρόνια, στις δυσκολίες που αντιμετώπισε μεγαλώνοντας, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο η τέχνη αποτέλεσε για τον ίδιο ένα σημαντικό καταφύγιο.
Ο Γιάννης Κατινάκης μίλησε αρχικά για την καταγωγή του και την επαγγελματική του πορεία. Όπως ανέφερε, έχει γεννηθεί στην Αθήνα, ενώ η καταγωγή του είναι από τη Ζάκυνθο. Έχοντας περάσει από σχολή υποκριτικής και τη σχολή Βεάκη, εξήγησε πως δεν κατάφερε να παραμείνει στη δεύτερη, καθώς δυσκολευόταν να διαχειριστεί την πίεση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Δεν είμαι πολύ ανεκτικός στην πίεση. Όταν κάτι από την αρχή ξέρω ότι θα με δυσκολέψει και θα με πιέσει, κάνω σαν μικρό παιδί. Φεύγω, απασφαλίζω», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Είναι ελεύθερη η ψυχή μου πια»
Ο ραδιοφωνικός παραγωγός μίλησε και για την προσωπική του ελευθερία, εξηγώντας πως, παρά τους φόβους και τους περιορισμούς που εξακολουθούν να υπάρχουν στην κοινωνία, ο ίδιος έχει καταφέρει να απαλλαγεί από τις ενοχές που κουβαλούσε από μικρότερη ηλικία.
«Φόβος υπάρχει. Πραγματική ελευθερία δεν υπάρχει στην κοινωνία. Όμως είναι ελεύθερη η ψυχή μου πια και δεν αισθάνομαι τις ενοχές που μπορεί να αισθανόμουν μικρός», σημείωσε.
Όπως εξήγησε, πλέον έχει καταφέρει να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του και να αισθάνεται καλά με αυτό που είναι. «Όταν πέφτω στο κρεβάτι μου το βράδυ ξέρω ότι είμαι ένας καλός άνθρωπος», είπε.
{https://exchange.glomex.com/video/v-dlxgkozwn24x?integrationId=40599y14juihe6ly}
Οι δύσκολες στιγμές στο σχολείο και το bullying
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά του στα σχολικά του χρόνια και στο bullying που είχε δεχθεί. Ο Γιάννης Κατινάκης περιέγραψε τις επιθέσεις και τους χαρακτηρισμούς που δεχόταν από συμμαθητές του, αλλά και την αδυναμία των ενηλίκων να τον προστατεύσουν ουσιαστικά.
Όπως ανέφερε, η κατάσταση ήταν καθημερινή, με παιδιά να τον προσβάλλουν και να τον σπρώχνουν, ενώ το bullying συνεχιζόταν και κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων.
Ακόμη πιο δύσκολο, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν το γεγονός ότι, ενώ το σχολείο γνώριζε τι συνέβαινε, η αντιμετώπιση δεν ήταν αυτή που θα περίμενε κανείς.
«Είχε φωνάξει η διευθύντρια τη μητέρα μου και αντί να της πει συμβαίνει αυτό, πάμε να κάνουμε κάτι να προστατέψουμε τον Γιάννη, ήταν στο ας πούμε στον Γιάννη να είναι λίγο λιγότερο εκφραστικός, θηλυπρεπής για να προσαρμοστεί στο παράλογο», περιέγραψε.
Ο ίδιος χαρακτήρισε τη συγκεκριμένη αντιμετώπιση «τρελή και κακοποιητική», εξηγώντας παράλληλα πως ποτέ δεν ήταν άνθρωπος της βίας.
«Δεν έχω παίξει ποτέ ξύλο στη ζωή μου, σιχαίνομαι τη βία. Ήμουν πολύ φοβισμένος», εξομολογήθηκε.
{https://exchange.glomex.com/video/v-dlxgkbj5i4ix?integrationId=40599y14juihe6ly}
Η τέχνη ως «σωτηρία της ψυχής»
Κλείνοντας, ο Γιάννης Κατινάκης αναφέρθηκε στον ρόλο που έπαιξε η τέχνη στη ζωή του και στον τρόπο με τον οποίο τον βοήθησε να διαχειριστεί τις δύσκολες εμπειρίες του παρελθόντος.
Όπως είπε, η τέχνη αποτέλεσε για εκείνον έναν τρόπο διαφυγής και ταυτόχρονα μια πηγή δύναμης, αποδίδοντας ιδιαίτερη αναφορά στην Άννα Παναγιωτοπούλου και τη Μαρία Καβογιάννη.
«Η σωτηρία της ψυχής μου ήρθε μέσα από την τέχνη», ανέφερε, τονίζοντας πως οι δύο γυναίκες αποτέλεσαν για εκείνον σημαντικές παρουσίες, ακόμη και χωρίς να έχουν προσωπική σχέση μαζί του.
«Όταν γυρνούσα σπίτι κακοποιημένος ψυχικά, είχα δυο φίλες που ήταν πάντα εκεί με το πάτημα ενός κουμπιού και μου γέννησαν τα όνειρα που πραγματοποιώ σήμερα», είπε.
Και κατέληξε εξηγώντας τη δύναμη που μπορεί να έχει η τέχνη στη ζωή ενός ανθρώπου: «Είναι η μαγεία της τέχνης αυτό, που μπορεί έναν άνθρωπο να μην τον έχεις δει ποτέ στη ζωή σου, να του δίνεις κουράγιο και να τον σώσεις».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dlxgl1hygyo1?integrationId=40599y14juihe6ly}
