Στην καθημερινή αντίληψη, ο γονιός που κρατά αντικείμενα του παιδιού του- παλιά ρούχα, παιχνίδια, σχολικές εργασίες- συχνά θεωρείται βαθιά συναισθηματικός, δεμένος με το παρελθόν και τις αναμνήσεις.
Ωστόσο, η ψυχολογική προσέγγιση μπορεί να δώσει μια διαφορετική ερμηνεία αυτού του φαινομένου. Δεν πρόκειται απαραίτητα για αυθεντική συναισθηματικότητα, αλλά για μια εσωτερική ανάγκη επιβεβαίωσης και διατήρησης μιας εικόνας του εαυτού.
Ο γονιός, μέσα από τη διατήρηση αυτών των αντικειμένων, ίσως προσπαθεί να αποδείξει στον εαυτό του ότι υπήρξε «καλός γονιός», ότι έζησε σωστά τον ρόλο του και ότι η σχέση με το παιδί του είχε αξία και νόημα.
Τα αντικείμενα λειτουργούν σαν αποδείξεις μιας ταυτότητας που φοβάται ότι χάνεται καθώς το παιδί μεγαλώνει και ανεξαρτητοποιείται. Με άλλα λόγια, δεν κρατά απλώς αναμνήσεις, κρατά μια εκδοχή του εαυτού του.
Αυτό συνδέεται με την ανθρώπινη ανάγκη για συνέχεια και σταθερότητα. Όταν το παιδί απομακρύνεται, δημιουργείται ένα κενό. Ο γονιός μπορεί να νιώθει ότι ο ρόλος του μειώνεται ή αλλάζει, και τα αντικείμενα έρχονται να γεφυρώσουν αυτό το κενό. Δεν είναι τόσο το συναίσθημα προς το παιδί που καθοδηγεί τη συμπεριφορά, όσο ο φόβος της απώλειας ταυτότητας.
Επιπλέον, αυτή η στάση μπορεί να σχετίζεται με την ανάγκη ελέγχου. Κρατώντας υλικά στοιχεία του παρελθόντος, ο γονιός διατηρεί μια αίσθηση εξουσίας πάνω σε μια περίοδο της ζωής που δεν επιστρέφει. Είναι σαν να «παγώνει» τον χρόνο, αποφεύγοντας να αντιμετωπίσει τη φυσική εξέλιξη των σχέσεων. Τελικά, η πράξη αυτή δεν είναι απαραίτητα αρνητική, αλλά αποκαλύπτει βαθύτερες ψυχολογικές διεργασίες.
Πηγή spacedaily.com
