Καλεσμένη στην εκπομπή «Καθαρές Κουβέντες» του ΟΡΕΝ, βρέθηκε το απόγευμα της Πέμπτης 19 Φεβρουαρίου, η Κατερίνα Βρανά, όπου παραχώρησε μία αποκαλυπτική συνέντευξη αναφορικά με τον ρόλο της στον εθνικό τελικό της Eurovision.
Υπενθυμίζεται, πως η κωμικός, ήταν ανάμεσα στους τρεις παρουσιαστές που συντόνισαν τα τρία show του Sing for Greece. Στο πλευρό της βρέθηκε ο Γιώργος Καπουτζίδης και η Μπέττυ Μαγγίρα, ενώ η ιδέα για να συμμετάσχει στην παρουσίαση ανήκε στον Γιώργο Καπουτζίδη και την Μαρία Κοζάκου.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης σήμερα, η Κατερίνα Βρανά, αναφέρθηκε στον εθνικό τελικό και στα έντονα συναισθήματα που βίωσε, ενώ δεν δίστασε να σχολιάσει τις προκαταλήψεις που αντιμετωπίζει λόγω αναπηρίας, επισημαίνοντας πως η λύπηση και ο οίκτος εμποδίζουν την ισότιμη αντιμετώπιση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Κατερίνα Βρανά: Τα σχόλια για τον εθνικό τελικό της Eurovision
Σε ότι αφορά την παρουσίαση της Eurovision, η Κατερίνα Βρανά, σχολίασε τους δύο συνεργάτες της, τονίζοντας πως παρακολουθούσε τις κινήσεις τους επί σκηνής για να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να δουλέψει. Όπως έκανε σαφές, ως κωμικός, έχει συνηθίσει να απευθύνεται στο κοινό, ενώ στην παρούσα κατάσταση όφειλε να κοιτά και να απευθύνεται στην κάμερα του σταθμού.
Για τους δύο συμπαρουσιαστές της και τις τρεις βραδιές του show η ίδια ανέφερε: «Θέλαμε πάρα πολύ να γίνει έτσι, θέλαμε να γίνει διασκεδαστικό, να έχει χιούμορ. Η Μπέττυ και ο Γιώργος, είναι καταπληκτικοί, μου άφησαν «χώρο». Εγώ δεν θα μπορούσα να πω όσα είπα αν δεν ήταν ο Γιώργος και η Μπέττυ να κρατήσουν το σταθερό πλαίσιο γύρω μου που μου επέτρεψε να ξεφύγω λίγο. Δεν έχω αρκετά λόγια να τους ευχαριστήσω. Χάρη σε αυτούς τους δύο κατάφερα να πω αυτά που ήθελα να πω. Ήταν master class παρουσίασης, επαγγελματισμός. Τους παρακολουθούσα γιατί ήταν η πρώτη φορά που έκανα τηλεοπτικό live».
Παράλληλα, η κωμικός, εξήγησε: «Γενικά είμαι αρκετά αθυρόστομη κάτι που δεν μπορείς να κάνεις live. Επίσης, είχα 800 άτομα κοινό, στα οποία δεν μπορούσα να μιλήσω απευθείας έπρεπε να κοιτάω την κάμερα. Για κωμικό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Κοιτούσα τον Γιώργο και την Μπέττυ και ακολουθούσα. Προσπάθησα να είμαι σοβαρή, αλλά το διασκέδασα τόσο πολύ, το ευχαριστήθηκα…».
Όταν η συζήτηση στράφηκε προς το θεσμό της τηλεόρασης και στον τρόπο με τον οποίο δουλεύει βάση «τελειότητας», η Κατερίνα Βρανά, εξήγησε πως η πρόταση να συμμετάσχει στην παρουσίαση του εθνικού τελικού, ήρθε από τον Γιώργο Καπουτζίδη και την Μαρία Κοζάκου.
Κατερίνα Βρανά: Οι προσωπικές εμπειρίες, τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις
Σχολιάζοντας τα στερεότυπα της εποχής και τις προκαταλήψεις, τόνισε: «Το κουβαλάμε γιατί η τηλεόραση αντικατοπτρίζει το τί θα πει ο κόσμος. Η ελληνική τηλεόραση έχει γίνει τόσο τοξική που παρουσιάζει το «τι θα πει ο κόσμος». Το κοινό μπορεί να μην τα πει αυτά, αλλά κάποιο πάνελ θα τα πει. Αναπαράγουμε τοξικότητα που μόνο κακό μας κάνει. Μας βυθίζει σε ένα βούρκο που έχουμε δημιουργήσει εμείς. Νομίζω πως πρέπει να βγούμε από αυτό».
Με αφορμή τη συζήτηση, οι τρεις συνομιλητές στάθηκαν στο γεγονός πως πολλοί αντιμετωπίζουν με οίκτο την κωμικό, λόγω της ομιλίας της. Αναφορικά με αυτό, σχολίασε με χιούμορ: «Εγώ στενοχωριέμαι που τα αστεία μου πάνε άκλαυτα εκείνη την ώρα. Έχει τύχει να γνωρίζω άτομο και με το που αρχίζω να μιλάω να το βλέπω στα μάτια τους… Λένε «ώπα» και απαντάνε «Ναι, αγάπη μου;» και εγώ έχω πετάξει ατακάρα».
Και συνέχισε: «Είμαστε πολύ πίσω σε θέματα αναγνωρισιμότητας και οικειότητας και οικειοποίησης με θέματα αναπηρίας. Θεωρώ ότι αυτό που έγινε δεν είναι απλώς βήμα, είναι βηματάρα. Επίσης, εγώ είχα άγχος γιατί ήθελα να δείξω ότι είμαι καλή στη δουλειά μου, όχι ως ομιλητής. Ήθελα να περάσει ο χαρακτήρας μου, τα αστεία μου. Πέρασα ό,τι πέρασα και επέστρεψα στη δουλειά μου. Την περίοδο 2024 – 2025, δεν είχα πού να παίξω γιατί δεν είχα προσβάσιμη σκηνή. Τα θέατρα γίνεται προσπάθεια να γίνουν προσβάσιμα για το κοινό, όχι για τον καλλιτέχνη. Σε 2 – 3 μέρη, μου είπαν ότι θα βάλουν ράμπα και θα μου τη χρεώσουν».
«Το ότι βρέθηκα σε ένα τέτοιο show και στάθηκα ισότιμη με τον Γιώργο Καπουτζίδη και την Μπέττυ Μαγγίρα, για εμένα είχε τρομερά συμβολική σημασία. Ήταν ένα μήνυμα, για εμένα ότι είμαι εδώ… Σκεφτόμουν μικρά παιδιά που πολεμάνε με κάποια αναπηρία, να δουν εμένα να στέκομαι ισότιμη και ισάξια…».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dgj2o9t8q3dt?integrationId=40599y14juihe6ly}
