Καλεσμένη στην εκπομπή «Νωρίς – νωρίς» της ΕΡΤ, το πρωί της Τρίτης 10 Φεβρουαρίου, η Πόπη Δομάζου παραχώρησε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στους οικοδεσπότες της. Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στην απώλεια του πατέρα της Μίμη Δομάζου, αλλά και στον τρόπο που διαχειρίστηκε το πένθος.
Ο Μίμης Δομάζος, έφυγε από τη ζωή πριν από περίπου έναν χρόνο, στις 24 Ιανουαρίου, ωστόσο η κόρη του αναφέρει: «24 Ιανουαρίου ήταν ο χρόνος. Μέσα μου έχω βάλει τις 22 Ιανουαρίου σαν ημέρα που έφυγε ο πατέρας μου, την ημέρα των γενεθλίων του, γιατί τότε στην ουσία έκλεισε και τα μάτια του. Τώρα η καρδιά άντεξε μέχρι και 24. Αυτός ο χρόνος πέρασε πάρα πολύ δύσκολα».
Πόπη Δομάζου: Όσα ανέφερε για την απώλεια του πατέρα της, Μίμη Δομάζου
Η Πόπη Δομάζου, κατά τη διάρκεια της συζήτησης αναφέρθηκε στον χαρακτήρα και τις συνήθειες του πατέρα της αλλά και στα όσα χρειάστηκε να διαχειριστεί μετά από την απώλειά του:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Πρέπει να διαχειριστείς πάρα πολλά πράγματα, πολλούς ανθρώπους, πολλές στιγμές. Το ξαφνικό νομίζω ότι είναι και το πιο δύσκολο. Δεν είναι κάτι που περιμένεις. Ήταν ένας άνθρωπος τόσο γερός, αθλητής, μέχρι την τελευταία στιγμή προπονούσε παιδιά. Πηγαίναμε για τζόκινγκ, κάναμε πάρα πολλά πράγματα μαζί, παίζαμε ρακέτα. Δηλαδή μες στον αθλητισμό μέχρι το τελευταίο του λεπτό. Αυτό το ξαφνικό σε διαλύει, σε σκοτώνει και προσπαθείς να είσαι δυνατή, δυνατός και για εκείνον αλλά και για την καθημερινότητά σου και για την οικογένειά μου, για τη μητέρα μου. Ήμουν ευλογημένη θα έλεγα και τυχερή και γεμάτη που είχα αυτόν τον πατέρα».
Σε άλλο σημείο της συζήτησης, περιέγραψε τα κοινά τους χαρακτηριστικά, αλλά και στο θαυμασμό της προς το πρόσωπο του μπαμπά της: «Τι να πω για τον πατέρα μου; Λέω «είναι» γιατί ο πατέρας μου είναι πάντα εδώ, γύρω μου, δίπλα μου. Είναι μαγικός, με ήθος, οικογενειάρχης, προστατευτικός. Έχω πάρει τα πάντα από εκείνον. Το σώμα είναι όλο Μίμης. Έπαιζα ποδόσφαιρο και στο σχολείο. Στρατηγός κι εγώ, στρατηγός. Πάντα στο σπίτι με φώναζε «κόρη στρατηγού». Δηλαδή μου έλεγε: «Κόρη στρατηγού τι θα φορέσω σήμερα;», γιατί πάντα τον πρόσεχα. Ήμασταν πάρα πολύ δεμένοι, μια δεμένη οικογένεια».
Κλείνοντας, θυμούμενη μερικές από τις στιγμές στο πλευρό το, περιέγραψε την οικογένειά της και μερικές από τις αναμνήσεις της: «Οι γονείς μου ήταν μαζί από τον Μάιο του 1978. Μετά παντρεύτηκαν και ήρθα κι εγώ στη ζωή τους. Ήταν λίγο πιο κλειστός, όχι απότομος. Στην οικογένεια ήταν καμία σχέση. Πάρα πολύ ομιλητικός, συζητούσαμε τα πάντα. Θυμάμαι τα Κυριακάτικα τραπέζια που τρώγαμε με τη γιαγιά και τον παππού. Είχε έρωτα με τους γονείς της μητέρας μου, με τα πεθερικά. Ήμασταν συνέχεια μαζί».
«Από τον χαρακτήρα του έχω το πείσμα του και την επιμονή του πολύ έντονα. Και έχω μάθει από εκείνον ότι μόνο μέσα από σκληρή δουλειά πας μπροστά. Ήταν πολύ γλυκός».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dgb2ukfpof8h?integrationId=40599y14juihe6ly}
