Όταν ένα παιδί έρχεται σε εσάς με ένα πρόβλημα - είτε πρόκειται για μια απαιτητική σχολική εργασία είτε για την τελευταία διαμάχη με τους φίλους του - μπορεί να νιώσετε την ανάγκη να παρέμβετε και να του δώσετε λύση.
Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις, τα παιδιά χρειάζονται κυρίως να τα ακούσετε, σύμφωνα με την κλινική ψυχολόγο Λίζα Νταμούρ.
«Η πιο πολύτιμη φράση στην ανατροφή των παιδιών είναι: "Θέλεις τη βοήθειά μου ή απλώς θέλεις να ξεσπάσεις;" Δεν μπορείς να λειτουργήσεις σαν γονέας χωρίς αυτή», είπε σε ένα επεισόδιο του podcast «Raising Good Humans».
Η ερώτηση αυτή δείχνει στο παιδί ότι είστε εκεί γι’ αυτό και έτοιμοι να ακούσετε, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη και τη σύνδεση γονέα–παιδιού. Παράλληλα, όταν δεν επιμένετε να λύσετε όλα τα προβλήματα του παιδιού, δείχνετε ότι το εμπιστεύεστε να τα διαχειριστεί μόνο του.
Έρευνες δείχνουν ότι οι έφηβοι προτιμούν οι γονείς τους να ακούνε πρώτα. Σε μια έρευνα του 2024 σε Αμερικανούς της Gen Z κάτω των 18 ετών, το 62% δήλωσε ότι όταν είναι αναστατωμένο, θέλει απλά κάποιος να τον ακούσει. Περισσότεροι από τους μισούς προτιμούν την μοναξιά τους, ενώ μόνο το 28% θέλει συμβουλές.
Το να στηρίζετε το παιδί καθώς μαθαίνει να λύνει τα δικά του προβλήματα είναι σημαντικό για την ανάπτυξη αυτοπεποίθησης, ανεξαρτησίας και ανθεκτικότητας. Όπως επισημαίνει η ψυχολόγος Τόβα Κλάιν, «όταν δείχνετε ότι εμπιστεύεστε το παιδί σας ότι μπορεί να τα καταφέρει, αυτό μαθαίνει να εμπιστεύεται τον εαυτό του ακόμη και σε δύσκολες καταστάσεις».
Η δυνατότητα να μιλά ελεύθερα για τα προβλήματά του βοηθά το παιδί να εκφράζει και να ρυθμίζει τα συναισθήματά του. «Η συζήτηση για τα συναισθήματα πρέπει να φέρνει ανακούφιση», λέει η Νταμούρ. «Η έκφραση των συναισθημάτων με λόγια συχνά τα "ισορροπεί" σε φυσιολογικά επίπεδα».
Πώς θα μάθετε να ακούτε προσεκτικά
Καθώς οι έφηβοι μεγαλώνουν, ζητούν λιγότερη βοήθεια από τους γονείς, κάτι που μπορεί να τους απογοητεύσει. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι σημαντικό να προσφέρετε ένα «αυτί», όταν το παιδί επιθυμεί να ανοιχτεί περισσότερο.
Προτεραιότητα πρέπει να είναι η ενσυναίσθηση και η επικύρωση των συναισθημάτων, αντί να βρίσκετε συνέχεια την λύση για το παιδί. Χρησιμοποιήστε φράσεις που δείχνουν ότι ακούτε και κατανοείτε την αναστάτωσή τους: «Φυσικά είσαι αναστατωμένος», «Ακούγεται επώδυνο», «Λυπάμαι που νιώθεις έτσι». Αυτό συχνά είναι αρκετό για τον έφηβο.
Ακόμη κι αν το παιδί επανέρχεται στα ίδια προβλήματα, θα ωφεληθεί περισσότερο όταν νιώθει ότι ακούγεται και υποστηρίζεται. Μπορείτε εξάλλου να κάνετε ορισμένες «στοχευμένες» ερωτήσεις για να του δείξετε ότι μικρά ζητήματα δεν είναι τόσο κρίσιμα:
«Ένα πρόβλημα που μπορεί να το εκνευρίζει - «Το λουκέτο μου κόλλησε σήμερα» - αν πείτε: "Σε νιώθω αλλά πώς νομίζεις ότι θα νιώθεις γι’ αυτό σε έξι μήνες;" θα το κάνει να καταλάβει ότι αύριο δεν θα το θυμάται καν».
Αν το παιδί δυσκολεύεται να προχωρήσει, ακούστε το, προσφέρετε στήριξη και στη συνέχεια προτείνετε ευγενικά να πάρει ένα μικρό «διάλειμμα» από το πρόβλημα.
Πηγή: CNBC
