Ο επικεφαλής των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης Χουσεΐν Σαλαμί είπε ότι «εχθροί του έθνους, ιδιαίτερα η σιωνιστική συμμορία, πρέπει να περιμένουν την εκδίκηση της Αντίστασης».
Το ερώτημα τώρα είναι πώς θα απαντήσουν το Ιράν μαζί με τη Χεζμπολά, τη Χαμάς και τους Χούθι στις δολοφονίες του Χανίγιε στην Τεχεράνη και του διοικητή της Χεζμπολά Φουάντ Σουκρ στην Βηρυτό. Η απάντηση του λεγόμενου «Άξονα της Αντίστασης» θα σημάνει την έναρξη ενός γενικευμένου περιφερειακού πολέμου ή η όποια επιχείρηση θα είναι σχετικά περιορισμένη, στο πρότυπο της πυραυλικής επίθεσης του Ιράν στο Ισραήλ τον περασμένο Απρίλιο;
Ο διάσημος αρθρογράφος των New York Times Τόμας Φρίντμαν εκτιμά ότι αν η σύγκρουση μετατραπεί σε περιφερειακό πόλεμο τον οποίο το Ισραήλ δεν θα μπορέσει να διεξαγάγει για μεγάλο διάστημα μόνο του, «ο Προέδρος Μπάιντεν θα βρεθεί αντιμέτωπος με την πιο μοιραία απόφαση της θητείας του: Αν θα πάει ή όχι σε πόλεμο με το Ιράν, στο πλευρό του Ισραήλ, για να καταστρέψει το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, το οποίο αποτελεί το θεμέλιο του ιρανικού στρατηγικού δικτύου στην περιοχή». Αυτό που λέει ο Φρίντμαν είναι ότι ένας περιφερειακό πόλεμος μπορεί να σημάνει την άμεση στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ.
Ο Νετανιάχου
Κατά την κοινή λογική, ο πόλεμος αποτελεί την έσχατη επιλογή για έναν ηγέτη, αφού όλες οι άλλες έχουν αποτύχει. Αυτή η λογική δεν έχει όμως γενική εφαρμογή στη Μέση Ανατολή και σίγουρα δεν είναι αυτή που υπαγορεύει τις κινήσεις του Νετανιάχου.
Η στρατηγική επιλογή του Νετανιάχου είναι ο πόλεμος. Σε προσωπικό επίπεδο, μόνο μέσω του πολέμου μπορεί να επιβιώσει πολιτικά. Αν σταματήσει η σύγκρουση, ο Νετανιάχου θα πέσει λόγω των σκανδάλων και της αντιθεσμικης πολιτείας του. Ο πόλεμος αποτελεί επίσης την κυρίαρχη επιλογή στο στρατιωτικοπολιτικό σύμπλεγμα του Ισραήλ, το οποίο επιδιώκει τη στρατιωτική εξόντωση των ανταγωνιστών του στη Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό ο Νετανιάχου επενδύει στην αποσταθεροποίηση, όπως έδειξε με τη δολοφονία του Χανίγιε, του βασικού διαπραγματευτή της Χαμάς
«Η κυρίαρχη εντύπωση είναι ότι ο Νετανιάχου έχει υιοθετήσει τη στρατηγική του «μέχρι το τέλος» καθώς και ότι κάνει τα πάντα για να πυροδοτήσει έναν περιφερειακό πόλεμο και να ωθήσει το Ιράν στο λάθος» είπε στο Mediapart η Agnès Levallois, αντιπρόεδρος του Ινστιτούτο Έρευνας και Μελετών για τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή (iReMMO). H Levallois θεωρεί ότι ο Νετανιάχου είδε στη δολοφονία του Χανίγιε την ευκαιρία για μια επίδειξη δύναμης. «Αποτελεί μέρος της εμμονής των Ισραηλινών πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών να αποκαταστήσουν την ικανότητα αποτροπής, την ισραηλινή υπεροχή που υπονομεύτηκε στις 7 Οκτωβρίου», τόνισε.
Ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Oren Ziv ανέφερε στο Aljazeera ότι «υπό το φως της 7ης Οκτωβρίου και της αποτυχίας του στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας, η ισραηλινή ασφάλεια ήθελε να δείξει ότι έχει αναρρώσει και νομίζω ότι το απέδειξαν αυτό. Οι δολοφονίες εξυπηρετούν τόσο τον Νετανιάχου όσο και τους μηχανισμούς ασφαλείας».
Καταλαβαίνουμε λοιπόν γιατί ο Νετανιάχου επιλέγει την κλιμάκωση. Από τη μια μεριά αποκαθιστά το κύρος του στο εσωτερικό. Από την άλλη, θέτει το Ιράν σε ένα πολύ δύσκολο δίλημμα. Η μία επιλογή της Τεχεράνης είναι να απαντήσει αναιμικά για δεύτερη φορά σε ισραηλινή πρόκληση, θέτοντας σε κίνδυνο το κύρος της στην περιοχή. Η άλλη είναι να απαντήσει δυναμικά, διακινδυνεύοντας ένα ολοκληρωτικό πόλεμο με το Ισραήλ κι ενδεχομένως με τις ΗΠΑ.
Ο Νετανιάχου παίζει με τη φωτιά, πιστεύοντας ότι θα βγει νικητής.
