Τα τύμπανα του πολέμου ήχησαν ήδη και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει μέχρι που μπορεί να φτάσει το αιματοκύλισμα σε μια εμπόλεμη ζώνη με τα χαρακτηριστικά αυτά και με τον θρησκευτικό φανατισμό να χτυπάει κόκκινο. Τα Ηνωμένα Έθνη, οι ΗΠΑ, η Ε.Ε και ολόκληρη η Ευρώπη παρακολουθεί με αγωνία τις δυσάρεστες εξελίξεις, ενώ πολιτικοί αναλυτές σπεύδουν να τονίσουν ότι τα χειρότερα έρχονται. Πρόκειται για το δεύτερο σοβαρό θύλακα αποσταθεροποίησης μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, με το ενδεχόμενο γενικευμένης σύρραξης σε ολόκληρη την περιοχή να είναι ανοιχτό.
Εξάλλου, οι Ταλιμπάν ζήτησαν ήδη από το Ιράν-που υποστηρίζει τις ακραίες παλαιστινιακές οργανώσεις- διόδους για να περάσουν στην εμπόλεμη ζώνη και να στηρίξουν τους εξεγερμένους μουσουλμάνους. Αυτό που προκαλεί εξίσου μεγάλη αγωνία στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ότι η γενίκευση του πολέμου συνιστά σοβαρή απειλή για ένα νέο μεταναστευτικό κύμα, από εκείνους που θα αναγκαστούν να ξεριζωθούν από τις εστίες τους.
Αν και η Ευρώπη επιχειρεί να βρει τον κοινό τόπο για την ολιστική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, εντούτοις προκύπτουν διαρκώς νέα δεδομένα που ανατρέπουν τους αρχικούς σχεδιασμούς και καθιστούν τη συνολική διαχείριση ακόμα πιο σύνθετη. Κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής στη Γρανάδα την περασμένη εβδομάδα διαπιστώθηκε η αδυναμία της Ευρώπης να συμφωνήσει συνολικά για το σχέδιο αντιμετώπισης του μεταναστευτικού, σε μία περίοδο που πολλές χώρες στην νότια και κεντρική Ευρώπη δέχονται πρωτόγνωρη πίεση από ροές που προέρχονται κατά κύριο λόγο από τις ακτές της Λιβύης και της Τυνησίας στην Αφρική.
Πολωνία και Ουγγαρία διαφώνησαν, η κάθε χώρα για διαφορετικούς λόγους και σίγουρα με το βλέμμα στο εσωτερικό τους ακροατήριο. Από τη μία πλευρά, η Πολωνία κινείται ήδη στον αστερισμό των εθνικών εκλογών στις 15 Οκτωβρίου με το κυβερνών κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης να ακολουθεί πιστά τη σκληρή γραμμή. Από την άλλη πλευρά, ο Βίκτορ Όρμπαν έχει συνηθίσει τις Βρυξέλλες στην υιοθέτηση θέσεων και προτάσεων που βρίσκονται μακριά από την πάγια ευρωπαϊκή προσέγγιση των πραγμάτων, παίζοντας κι αυτός ένα παιχνίδι συσπείρωσης του ουγγρικού ακροατηρίου στη βάση ενός αντιευρωπαϊκού πολιτικού αφηγήματος.
Η νέα εστία έντασης στο Ισραήλ σε συνδυασμό με τα όσα συμβαίνουν και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ αυξάνουν την αβεβαιότητα για το πως μπορεί να εξελιχθεί η μαζική μετακίνηση πληθυσμών στο μέλλον. Η παράμετρος αυτή αφορά σε κάθε περίπτωση και την Ελλάδα που τα τελευταία χρόνια σηκώνει μεγάλο βάρος, πολλές φορές δυσανάλογο, τόσο στα χερσαία, όσο και στα θαλάσσια σύνορα της. Η εντροπία σε ένα κορυφαίο ζήτημα της ευρωπαϊκής ατζέντας αυξάνει διαρκώς και η προσαρμοστικότητα για τις χώρες-μέλη της Ε.Ε στα νέα δεδομένα και στη σκληρή πραγματικότητα καθίσταται επιτακτική. Τα δύσκολα για την Ευρώπη είναι ακόμη μπροστά….
