Έναν αιώνα μετά την πορεία του Μπενίτο Μουσολίνι στη Ρώμη το 1922 - η οποία έφερε τον φασίστα δικτάτορα στην εξουσία - η Μελόνι είναι έτοιμη να ηγηθεί της πρώτης ακροδεξιάς κυβέρνησης της Ιταλίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το κόμμα Αδέλφια της Ιταλίας το οποίο κέρδισε τις περισσότερες ψήφους στις χθεσινές εθνικές εκλογές της Ιταλίας έχει τις ρίζες του στο νεοφασιστικό Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (MSI), που ιδρύθηκε το 1946 από τον Τζόρτζιο Αλμιράντε, επιτελάρχη της τελευταίας κυβέρνησης του Μουσολίνι.
Τράβηξε στις τάξεις του συμπαθούντες και αξιωματούχους του φασισμού, ενώ μέχρι τη δεκαετία του 1980 παρέμεινε ένα μικρό δεξιό κόμμα, με δημοσκοπικά ποσοστά που κυμαίνονταν σε μονοψήφιο ποσοστό - όπως σημειώνεται σε ανάλυση του AP.
Και μόνο η επιβίωσή του, ωστόσο, «χρησίμευε ως μια συνεχής υπενθύμιση της ισχυρής έλξης που μπορούσε να ασκήσει ο αυταρχισμός και ο εθνικισμός των φοιτητών του Νότου, των φτωχών των πόλεων και των κατώτερων μεσαίων τάξεων», όπως έχει γράψει ο ιστορικός Πολ Γκίνσμποργκ.
Η δεκαετία του 1990 έφερε μια αλλαγή υπό τον Τζανφράνκο Φίνι. Έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος της Ρώμης το 1993, κέρδισε ένα εκπληκτικό ποσοστό 46,9% των ψήφων και μετονομάσε το MSI σε Εθνική Συμμαχία.
Ήταν εκείνα τα χρόνια που η νεαρή Μελόνι, η οποία μεγάλωσε με μια ανύπαντρη μητέρα σε εργατική γειτονιά της Ρώμης ανέλαβε την ηγεσία του τμήματος νεολαίας της Εθνικής Συμμαχίας του Φίνι.
Πώς αναδύθηκαν τα Αδέλφια της Ιταλίας
Η Μελόνι - η οποία δηλώνει με υπερηφάνεια τις ρίζες της ως μαχήτρια του MSI - έχει υποστηρίξει πως η πρώτη «σπίθα» για τη δημιουργία των Αδελφών της Ιταλίας ήρθε μετά την παραίτηση του Μπερλουσκόνι από την πρωθυπουργία το 2011.
Ο άλλοτε ισχυρός άνδρας της Ιταλίας - που άλλωστε συμμετάσχει και στην δεξιά συμμαχία που πρόκειται να κυβερνήσει με τη «Forza Italia» - είχε αναγκαστεί να αποχωρήσει από την εξουσία λόγω της οικονομικής κρίσης και των σκανδάλων.
Η Μελόνι αρνήθηκε να υποστηρίξει τον Μάριο Μόντι, ο οποίος επιλέχθηκε από τον πρόεδρο της Ιταλίας προκειμένου να σχηματίσει μια τεχνοκρατική κυβέρνηση για να καθησυχάσει τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές.
Η Μελόνι δεν μπορούσε να αντέξει αυτό που πίστευε ότι ήταν εξωτερικές πιέσεις που υπαγορεύαν την εσωτερική πολιτική της Ιταλίας.
Υπήρξε εκ των ιδρυτών του κόμματος το 2012, ενώ έκανε λόγο για «ένα νέο κόμμα για μια παλιά παράδοση».
Τα Αδέλφια της Ιταλίας έπαιρναν μονοψήφια ποσοστό επί μία δεκαετία, ωστόσο οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2019 έφεραν ένα 6,4% - ποσοστό που σύμφωνα με την Μελόνι «άλλαξε τα πάντα».
Ως ηγέτης του μοναδικού κόμματος της αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης εθνικής ενότητας 2021-2022 του Μάριο Ντράγκι, η δημοτικότητά της εκτοξεύτηκε στα ύψη, με τις εκλογές της Κυριακής να της αποφέρουν 26%.
Πώς νιώθουν οι Ιταλοί για την άνοδο της ακροδεξιάς
Σε γενικές γραμμές, οι νεοφασιστικές ρίζες του κόμματος φαίνεται να προκαλούν μεγαλύτερη ανησυχία στο εξωτερικό... παρά στο εσωτερικό της Ιταλίας.
Ορισμένοι ιστορικοί το εξηγούν αυτό κάνοντας λόγο για μια κάποια ιστορική αμνησία, εξηγώντας έτσι την «άνεση» των Ιταλών να ζουν με τα κατάλοιπα του φασισμού ως απόδειξη ότι η Ιταλία ποτέ δεν αποκήρυξε πραγματικά το φασιστικό κόμμα και τον Μουσολίνι - με τον ίδιο τρόπο που η Γερμανία αποκήρυξε τον εθνικοσοσιαλισμό και τον Χίτλερ.
Ενώ η Γερμανία πέρασε από μια μακρά και επώδυνη διαδικασία αναμέτρησης με το παρελθόν της, οι Ιταλοί έχουν επιλέξει μια εσκεμμένη «τύφλωση» όσον αφορά το δικό τους.
Είναι δηλαδή νεόφασιστες οι Ιταλοί;
Αν η ιστορία αποτελεί οδηγό, αναλυτές - όπως η Νάταλι Τότσι, διευθύντρια του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων με έδρα τη Ρώμη - υποστηρίζουν πως οι Ιταλοί ψηφίζουν για την αλλαγή, με την επιθυμία για κάτι νέο να ξεπερνά τις απόψεις τους για τις παραδοσιακές πολιτικές ιδεολογίες.
Η Τότσι δήλωσε ότι η δημοτικότητα των Αδελφών της Ιταλίας το 2022 αποτελεί απόδειξη μιας «βίαιης» μεταβολής που οφείλεται περισσότερο στην ιταλική δυσαρέσκεια παρά σε οποιαδήποτε έξαρση του νεοφασιστικού ή ακροδεξιού συναισθήματος.
Θα έλεγα ότι ο κύριος λόγος για τον οποίο ένα μεγάλο μέρος αυτού του ποσοστού - ας πούμε ένα 25 με 30% - ψήφισε αυτό το κόμμα είναι απλά επειδή είναι το νέο πιόνι στην σκακιέρα.
Η Μελόνι, πάντως, εξακολουθεί να μιλάει με ευλάβεια για το MSI και τον Aλμιράντε, ακόμη και αν η ρητορική της αλλάζει ανάλογα με το ακροατήριό της.
Αυτό το καλοκαίρι, μιλώντας σε τέλεια ισπανικά, βροντοφώναξε σε μια συγκέντρωση του ακροδεξιού κόμματος Vox της Ισπανίας: «Ναι στη φυσική οικογένεια. Όχι στο λόμπι των ΛΟΑΤ. Ναι στη σεξουαλική ταυτότητα. Όχι στην ιδεολογία του φύλου».
Επιστρέφοντας στην πατρίδα της στην προεκλογική της εκστρατεία, προέβαλε έναν πολύ πιο μετριοπαθή τόνο και απηύθυνε έκκληση για ενότητα στη νικητήρια ομιλία της τη Δευτέρα: Η Ιταλία μας επέλεξε, είπε. Δεν θα την προδώσουμε, όπως δεν το κάναμε ποτέ.
Πηγή: Αssociated Press
