Για «το ιταλικό σοκ» κάνει λόγο στο πρωτοσέλιδό της η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt, σημειώνοντας ότι «μετά το αποτυχημένο δημοψήφισμα και την παραίτηση Ρέντσι αυξάνεται η αγωνία για τη σταθερότητα της χώρας», τονίζοντας ωστόσο ότι «η υψηλή ανεργία και το τεράστιο δημόσιο χρέος απαγορεύουν οποιαδήποτε αδράνεια έναντι των μεταρρυθμίσεων». Σύμφωνα με το ίδιο πρωτοσέλιδο, η σημερινή διαβεβαίωση διά στόματος Σόιμπλε ότι «δεν υπάρχει κανένας λόγος να μιλήσουμε ξανά για μια νέα κρίση του ευρώ» δεν αρκεί και στην Ευρώπη αυξάνεται ο φόβος ότι τουλάχιστον στην Ιταλία η οικονομική κρίση θα γνωρίσει εκ νέου όξυνση, τις συνέπειες της οποίας θα υποστούν κυρίως οι επιχειρήσεις.
Ιταλία όπως Ελλάδα;
Με την άποψη του Β. Σόιμπλε φαίνεται ωστόσο να συντάσσεται άλλο, μακροσκελές σχόλιο που δημοσιεύεται στην ίδια εφημερίδα, βασική θέση του οποίου είναι ότι η παραίτηση Ρέντσι δεν πρέπει να αποτελεί λόγο για πανικό στην ευρωζώνη. Η σχολιογράφος της Handesblatt αναφέρει συνοπτικά: «Ελλάδα Ι και ΙΙ, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Κύπρος και ξανά Ελλάδα ΙΙΙ. Επτά πακέτα βοήθειας για πέντε χώρες μέλη της νομισματικής ένωσης από το 2010 έχουν ήδη εγκριθεί και θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερα. Το ταμείο διάσωσης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας έχει διαθέσει μόλις το ένα τέταρτο των πόρων του. Απομένουν άλλα 373 δισ. ευρώ προς περεταίρω διάθεση (…) Η νομισματική ένωση θα μπορούσε εσαεί να διασώζει την Ελλάδα προκειμένου να αποτρέψει μια μεγαλύτερη ζημιά στο κοινό νόμισμα. Σχεδόν το σύνολο του ελληνικού χρέους βρίσκεται άλλωστε σήμερα στα χέρια του ΕΜΣ. Αλλά στην περίπτωση της Ιταλίας κάτι τέτοιο δεν θα ήταν δυνατό. Εάν απειληθεί με χρεοκοπία η Ιταλία, δεν θα διασωθεί. Η ευρωζώνη δεν θα μπορούσε να βοηθήσει την Ιταλία, αλλά θα αναγκαζόταν να την αφήσει να πτωχεύσει, κι αυτό όχι δίχως συνέπειες για το κοινό νόμισμα. (…) Eν τέλει η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα, κι αυτό από πολλές απόψεις: Τόσο η ιταλική κυβέρνηση όσο και οι τράπεζές της είναι υπερχρεωμένες στο εσωτερικό της χώρας. Η τόσο μοιραία εξάρτηση της Ελλάδας από τους διεθνείς πιστωτές δεν υπάρχει στην περίπτωση της Ιταλίας. Eπίσης, σε αντίθεση με την Ελλάδα, η ιταλική οικονομική ελίτ δεν έχει γυρίσει την πλάτη στην χώρα. Οι πιστωτές του ιταλικού κράτους είναι ταυτόχρονα και πολίτες της – τουλάχιστον μέχρι στιγμής».
«Η νίκη έχει πολλούς πατέρες, η ήττα είναι ορφανή». Εκκινώντας από αυτή την κλασική πολιτική ρήση η Süddeutsche Zeitung εκτιμά ότι στην περίπτωση του ιταλικού δημοψηφίσματος η ήττα έχει πρόσωπο και όνομα και αυτό δεν είναι άλλο από τον πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι «που έσπευσε αμέσως να αναλάβει την πατρότητα του καταστροφικού δημοψηφίσματος και μέσω της παραίτησής του να μην αποποιηθεί των συνεπειών. Στο ίδιο σχόλιο μάλιστα η εφημερίδα του Μονάχου δεν διστάζει να κάνει και μια θετική αποτίμηση της σύντομης διακυβέρνησης Ρέντσι. «Υπάρχουν και θετικά. Οι 100 ημέρες Ρέντσι έδειξαν ότι η Ιταλία μπορεί να μεταρρυθμιστεί, όταν το θέλουν οι πολίτες της». Από την πλευρά της η Frankfurter Rundschau υποστηρίζει σε σχόλιό της ότι το ιταλικό δημοψήφισμα ότι « μεταρυθμίσεις από μεταρρυθμίσεις διαφέρουν» κι ότι οι όποιες αλλαγές δεν θα πρέπει να γίνονται σε βάρος των πολιτών. «Στην Ιταλία όπως και στην Ευρώπη, ιδίως σε καιρούς λαϊκισμού, θα πρέπει όλοι με μια φωνή να ζητήσουν περισσότερη δημοκρατία!»
«Φόβος και τρόμος στη Χίο»
Εκτενές ρεπορτάζ για τα νέα επεισόδια που σημειώθηκαν στον προσφυγικό καταυλισμό στη Σούδα της Χίου μετά από επίθεση με κοκτέιλ μολότοφ από άτομα με ρατσιστικό υπόβαθρο, παρουσιάζει η ΤΑΖ. Η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα να καούν ολοσχερώς πολλά πρόσκαιρα καταλύματα προσφύγων, σκορπώντας τον τρόμο και τον πανικό στο νησί. «Μόνο κατά τύχη δεν υπήρξαν θύματα», ανέφερε στη γερμανική εφημερίδα η Μαρία Λαβίδα, γιατρός που εργάζεται εθελοντικά στον προσφυγικό καταυλισμό της Χίου ως μέλος των Γιατρών του Κόσμου. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της γερμανικής εφημερίδας πολλοί πρόσφυγες «προτιμούν να περνούν τις νύχτες τους στο δρόμο ή στην παραλία, προκειμένου να μην εκτεθούν ξανά στον κίνδυνο», ενώ η αστυνομική προστασία του χώρου φιλοξενίας των προσφύγων χαρακτηρίζεται ως «φάρσα».
Όπως αναφέρει ο 43χρονος εθελοντής Βασίλης Παχουνδάκης στο ίδιο ρεπορτάζ «η αστυνομία αντέδρασε αργά, αφήνοντας έτσι ελεύθερο πεδίο δράσης για τους φασίστες». Η Χίος είναι παραδοσιακά ένα νησί συντηρητικών ψηφοφόρων, σε αντίθεση με την Λέσβο, η οποία παραδοσιακά έχει αριστερές καταβολές. Κι όμως και στα δύο νησιά στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές η Χρυσή Αυγή ήρθε τέταρτη, γεγονός που αποκαλύπτει μια στροφή πολλών πολιτών προς την ξενοφοβία και τον φασισμό. «Στη Χίο η παρουσία της εναλλακτικής αριστεράς δεν είναι μεγάλη. Δεν υπάρχει αντίσταση. Οι περίπου 2000 πρόσφυγες και μετανάστες μένουν στο νησί καθηλωμένοι ως συνέπεια της συμφωνίας ΕΕ και Τουρκίας. Η διαδικασία ταυτοποίησης γίνεται αργά και υπάρχουν κενά στο προσωπικό. Ακόμη και η συμφωνία μετεγκατάστασης δεν αποδίδει όλα όσα είχε υποσχεθεί: Μέχρι στιγμής μόλις 5000 πρόσφυγες έχουν μεταφερθεί από την Ελλάδα σε άλλες χώρες -μέλη της ΕΕ, ενώ θα έπρεπε ο αριθμός αυτός να είναι 30.000», σημειώνει χαρακτηριστικά η ΤΑΖ.
πηγή: DW
