Τον Ιούλιο του 2026, ο Γιώργος Μαζωνάκης έδωσε στον Τάσο Τρύφωνος -χωρίς να το ξέρει ο ίδιος και κανείς μας- την τελευταία συνέντευξη της ζωής του. Σε εκείνη την κουβέντα ο δημοφιλής τραγουδιστής κατέθεσε την αλήθεια και την ψυχή του με ταπεινότητα και ειλικρίνεια και σήμερα, που εκείνος έχει «φύγει» από τη ζωή τόσο ξαφνικά, πρόωρα και άδικα, τα λόγια του έχουν ακόμα πιο μεγάλη βαρύτητα μέσα στην καρδιά μας.
Σε εκείνη την ειλικρινή εξομολόγηση, ο Μαζωνάκης «ξεγυμνώθηκε», πήρε από το χέρι τον Γιώργο και τον έφερε μπροστά μας να τον ακούσουμε, να τον γνωρίσουμε και να τον καταλάβουμε όπως πραγματικά είναι... Να τον αγκαλιάσουμε και να πούμε ότι αξίζει αληθινά, να αισθανθεί τελικά ότι έχει έναν λόγο ύπαρξης σε αυτή τη ζωή... Αλλά εμείς αργήσαμε κι εκείνος βιάστηκε...
Ο Γιώργος Μαζωνάκης σε πρώτο πρόσωπο, μέσα από τα δικά του λόγια:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η ανάγκη για έναν καλό λόγο
Είχα την ανάγκη αυτή σαν παιδί να ακούσω έναν καλό λόγο, όχι υποκριτικά, να ακούσω ότι όντως αξίζω. Αυτό με έκανε να αισθάνομαι χρήσιμος, ότι έχω έναν λόγο ύπαρξης στη ζωή αυτή. Ότι όντως αυτά που πίστεψα και οι αρχές μου, τα πράγματα που έχουν να κάνουν με το καλό, την αλήθεια, το δίκαιο, την αγάπη, την εξέλιξη, πήραν τη θέση τους.
Έχω γίνει πιο ευσυγκίνητος, μπορεί να ακούσω μια λέξη, μια μελωδία και να συγκινηθώ, κάτι να δω και να με πάρουν τα κλάματα, να βουρκώσω, όπως επίσης και όταν μου θυμίζει κάποιος το ποιος είμαι. Γιατί πάντα περίμενα να μου θυμίσει κάποιος το ποιος είμαι.
Τα πράγματα είναι απλά, δεν θέλουν πολλά. Οι αλήθειες του κόσμου είναι γραμμένες μέσα σε πέντε γραμμές.
Είμαι ένα κράμα πολλών πραγμάτων
Είμαι αρκετά μοναχικός και περνώντας τα χρόνια, ζω περισσότερο μόνος μου και με πειράζει κάποιες φορές. Τα τελευταία χρόνια δεν μπαίνουν πολλοί άνθρωποι στο σπίτι μου, αλλά μου αρέσει να μπαίνει πολύς κόσμος, μου αρέσει να βλέπω πολύ κόσμο και να μπαίνω μέσα στο σύνολο.
Είμαι ένα κράμα πολλών πραγμάτων. Αργούν οι άνθρωποι να το καταλάβουν αυτό με εμένα, οι περισσότεροι ζωγράφοι αναγνωρίστηκαν μετά θάνατον, δεν μπορώ να πω το ίδιο και για εμένα, αλλά τέλος πάντων.
Πολλές φορές ήθελα να γίνω ιερομόναχος και πολλές φορές η σκέψη μου είναι μήπως ταχθώ προς τα βαθιά μου γεράματα. Πάντα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Πηγαίνω στο Άγιο Όρος πολύ, αλλά όχι σαν τουρίστας, πηγαίνω για τη βαθιά μου πίστη. Μπορώ να προσευχηθώ πιο εύκολα, πιο καλά, δεν υπάρχει πολύς κόσμος, έχει μια μυσταγωγία, υπάρχει μια απλότητα, υπάρχει η έννοια της φύσης.
Δεν αντέχω άλλο
Πάρα πολύς κόσμος έφυγε από δίπλα μου για λόγους που ξέρουν οι ίδιοι και δεν εξηγούνται σε μια συνέντευξη, αλλά ξέρουν πολλοί καλά αυτοί που έφυγαν, γιατί έφυγαν.
Δεν ξέρω να είμαι σε σχέση γιατί έχω μάθει μόνος μου και κάποιες φορές με προβληματίζει, δεν μπορώ να πω εύκολα «σε αγαπάω». Νιώθω ότι έχω πολλή αγάπη, γιατί αγάπη είναι ο Θεός
Υπήρξαν στιγμές τα τελευταία δύο χρόνια που έχω πει δεν «αντέχω άλλο», ακόμα το λέω, ότι έχουν σπάσει τα νεύρα μου. Η διέξοδος θα ήταν να μπω περισσότερο στα «θέλω» μου δηλαδή να ασχοληθώ πεσσότερο με τα φυσικά πράγματα, με τη θάλασσα, με τη σωματική άσκηση, με την ξεκούραση, μακριά από τη σήψη.
Η Αρίθα με δίδαξε να αγαπάω, να μπορώ να πιάνω τους ανθρώπους
Η Αρίθα [σ.σ η σκυλίτσα του που «έφυγε» από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 2025] ήταν ένα πλάσμα που μου έστειλε ο Θεός για να πάρει εκείνη, σαν σάκος του μποξ, όλα τα προβλήματα που είχα εκείνη την εποχή και ήταν ένας λόγος που όταν «έφυγε» η Αρίθα, με διέλυσε αυτό το πράγμα.
Η συμβίωση με ένα ζώο με δίδαξε να αγαπάω, να μπορώ να πιάνω τους ανθρώπους, δεν μπορούσα να πιάνω τους ανθρώπους μου ήταν δύσκολο αυτό το πράγμα. Η Αρίθα ήταν το πλάσμα που ήρθε και έμεινε σε αυτό το σπίτι, υπάρχουν φορές που είναι ακόμα μέσα στο σπίτι.
Θέλω να γυρίσω στα παλιά, στην παλιά μου γειτονιά
Στην παλιά μου γειτονιά πάω ακόμα, είναι μια από τις βόλτες που μου αρέσουν πάρα πολύ.
Ξέρετε πόσο κοντά είναι όλα αυτά; Την δύσκολη εποχή που δεν είχα να φάω ως πιτσιρικάς με την εποχή τού τώρα; Την εποχή που είχα ένα παντελόνι και τώρα έχω 500 παντελόνια και προβληματίζομαι πολύ περισσότερο γιατί δεν ξέρεις τι να βάλεις και δεν το λέω ως αλαζόνας, αλλά ότι δεν θα πάψω ποτέ να βλέπω τον εαυτό μου προς τα μέσα και να βλέπω τους άλλους πώς πραγματικά είναι, δεν θα πάψω ποτέ να λειτουργώ για το καλό.
Όσο ζω, Μαζώ
Το «Όσο ζω, Μαζώ» το έχει κάνει ο κόσμος και τον αγαπάω πάρα πολύ για αυτό, θέλω να τον πάρω μια τεράστια αγκαλιά. Όταν τραγουδάω στα live αισθάνομαι ότι τους έχω καλέσει στο σπίτι μου και ότι με κάλεσαν στο σπίτι τους. Και κάποιους που θα προσπαθήσουν να μου κάνουν κακό, ο κόσμος θα τους το δώσει πίσω. Ας τους συγχωρέσει ο Θεός αυτούς που θα μου κάνουν κακό.
Ο κόσμος έβγαλε το «Μαζώ». Πριν από χρόνια ο κόσμος έλεγε «μόνος σου και όλοι τους». Το έλεγε σαν κατηγορία τραγουδιστή. Έλα όμως που συμβαίνει και τώρα. Μόνος μου και όλοι τους. Λέει το τραγούδι: «έλα να δεις πώς ανασταίνεται αυτός που τον ξεσκίσανε έχω περάσει και χειρότερα».
{https://youtu.be/iERM0c0oHxw?si=w45s3DU3rjuEkPmZ}
«Ανήκω σε Εμένα» και στους ανθρώπους
Για τον κόσμο πιστεύω ότι το τραγούδι της ζωής μου είναι το «Ανήκω σε Εμένα» εγώ όμως ανήκω και στους ανθρώπους.
Ο κόσμος θα ήθελα να κρατήσει αυτό που είμαι. Τα πιο απλά πράγματα, ούτε πολλές έννοιες, ούτε βαρύγδουπα πράγματα ούτε τίποτα. Την απλότητα. Τα απλά είναι τα πιο δύσκολα...
Αντίο «παιδί της νύχτας», Γιώργο Μαζωνάκη...
{https://youtu.be/UiquLxHf6bk?si=W9zkIcaEKW7VrhlP}
