Προς τιμήν των Metallica που επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από 16 χρόνια, για να ξεκινήσουν την ευρωπαϊκή τους περιοδεία από την Αθήνα και το ΟΑΚΑ στις 9 Μαΐου, σας παρουσιάζουμε 5+1 διασκεδαστικά και/ή κάπως λιγότερο γνωστά γεγονότα για το θρυλικό συγκρότημα.
Και να θυμάστε ότι προφανώς και υπάρχουν εκατομμύρια ιστορίες πίσω από τους Metallica, ωστόσο έχουμε επικεντρωθεί σε ορισμένες μόνο από αυτές που μας τράβηξαν το ενδιαφέρον στη διαδικασία έρευνας και είναι σίγουρα (ή τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό) αποδεδειγμένες ως αληθινές είτε από το συγκρότημα είτε από τους ανθρώπους που ήταν εκεί.
Η ιστορία πίσω από το όνομα των Metallica
Φανταστείτε αν το Master of Puppets είχε κυκλοφορήσει από ένα συγκρότημα που ονομάζεται Red Vette ή Blitzer; Ή μήπως αν το Ride the Lightning κυκλοφορούσε από τους Thunderfuck;
Και όμως! Αυτά είναι μερικά από τα ονόματα που σκεφτόταν το συγκρότημα πριν καταλήξει στο «Metallica». Η ιστορία έχει ως εξής: Ο Ulrich είχε έναν φίλο που ονομαζόταν Ron και ήταν σε διαδικασία δημιουργίας ενός fanzine για το hard rock. Αποκαλύπτοντας σε μια συνέντευξη με το NPR το 2017 ακριβώς πώς εξελίχθηκαν όλα, ο Ron προσέγγισε τον Ulrich ρωτώντας αν θα έπρεπε να ονομάσει το μελλοντικό του φανζίν «Metallica» ή «Metal Mania».
Μάντεψε ποιο του πρότεινε ο Ulrich;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
{https://youtu.be/E0ozmU9cJDg?si=zoXLbOGptCw0UGv9}
Ο στενός δεσμός με τους Faith No More
Κάθε θαυμαστής των Metallica γνωρίζει την τραγική ιστορία του Cliff Burton, αλλά η κληρονομιά του στην ιστορία της μουσικής είναι βαθιά και εκτείνεται πέρα από το συγκρότημα, ενώ η μακροχρόνια φιλία του με τον Jim Martin των Faith No More ήταν κάτι πραγματικά αξιοσημείωτο.
Έχοντας πραγματική λατρεία στους Black Sabbath και τους Thin Lizzy, ως έφηβοι οι Burton και Martin σύντομα θα σχημάτιζαν το συγκρότημα EZ-Street, το οποίο περιλάμβανε επίσης τον μελλοντικό ντράμερ των Faith No More, Mike Bordin.
Παίζοντας πολλά covers ως EZ-Street, το συγκρότημα μπορεί να μην κράτησε ή να μην πέτυχε, αλλά η φιλία των δύο τούς ακολούθησε στα χρόνια του κολλεγίου και επίσης γέννησε τους Agents of Misfortune.
Μπαίνοντας σε έναν διαγωνισμό συγκροτημάτων στα τέλη της δεκαετίας του '70, οι Agents of Misfortune με το χαοτικό και άγριο στιλ τους δεν κέρδισαν το κοινό· αλλά έδειξαν την δεξιοτεχνία τόσο του Burton όσο και του Martin, με τον Burton επίσης να σκαρώνει το κομμάτι που θα γινόταν το For Whom the Bell Tolls, κατά τη διάρκεια ενός jam στο σετ.
{https://youtu.be/B_HSa1dEL9s?si=A6Tw1q_OoXCll1r0}
Ο Martin αποκάλυψε αργότερα ότι αρκετά μελλοντικά κομμάτια των Metallica και Faith No More γεννήθηκαν από jam sessions των Agents of Misfortune, και μετά τον θάνατο του Burton, η σύνδεση μεταξύ των Metallica και Faith No More διατηρήθηκε, με τον Martin να συμμετέχει στη σκηνή με τους Metallica πολλές φορές πριν επιλέξει να απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας μετά την αποχώρησή του από τους Faith No Mor.
Η σπασμένη χορδή στην πρώτη τους συναυλία
Oι Metallica έδωσαν το πρώτο τους επίσημο live στις 14 Μαρτίου 1982 στο Radio City του Anaheim.
Στα εννέα τραγούδια του setlist στο Radio City εκείνη τη νύχτα, βρίσκονταν αρκετές διασκευές και μόνο δύο πρωτότυπα τραγούδια: το Jump in the Fire και το Hit the Lights.
Το Hit the Lights όχι μόνο άνοιξε τη συναυλία, αλλά όπως αποκάλυψε αργότερα ο James Hetfield στο Kerrang!, ο Dave Mustaine έσπασε μια χορδή της κιθάρας κατά τη διάρκεια του πρώτου τραγουδιού και χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να την αλλάξει. Αυτό συνέβη επίσης πριν ο Hetfield πιάσει την κιθάρα, οπότε -όπως είπε ο ίδιος- δεν μπορούσε να κάνει τίποτα εκτός από το να στέκεται νιώθοντας αμήχανα.
Εκείνη η συναυλία τους συγκέντρωσε 200 άτομα, συμπεριλαμβανομένων φίλων από το σχολείο και άλλων.
O πολυτεχνίτης James Hetfield
Ακόμα και οι ροκ σταρ ήταν κάποτε απλοί θνητοί, και πριν γίνει μέλος ενός από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα της metal, ο James Hetfield έκανε μερικές ταπεινές δουλειές στη ζωή του.
Αποφοίτησε από το λύκειο το 1981 και εργάστηκε ως καθαριστής και σε ένα εργοστάσιο αυτοκόλλητων ετικετών. Αλλά πριν από αυτό, ο Hetfield είχε στραφεί στη μουσική σε νεαρή ηλικία και είχε κολλήσει με τους Black Sabbath, δηλώνοντας δεκαετίες αργότερα «...αν δεν υπήρχαν οι Black Sabbath, δεν θα υπήρχαν οι Metallica...αν δεν υπήρχαν οι Black Sabbath, ίσως να ήμουν ακόμα διανομέας εφημερίδων το πρωί».
Η ζωή προφανώς δεν θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια για τον Hetfield μετά το 1982 που μπήκε στους Metallica, αλλά κατά τα πιο ταπεινά επαγγελματικά του ξεκινήματα δεν εγκατέλειψε ποτέ τα μουσικά του όνειρα, ενώ ήταν ο τύπος που κατέγραψε τα σχέδιά του στο ετήσιο σχολικό του βιβλίο ως «Παίξε μουσική, γίνε πλούσιος».
Αυτός μέχρι και μαλλιά θα σε βάλει να κόψεις
Το 1992, ο τότε μπασίστας του συγκροτήματος, Jason Newsted, ήταν ο πρώτος που αμφισβήτησε το στερεότυπο των μακριών μαλλιών, με πολλές θεωρίες να κυκλοφορούν γύρω από την τολμηρή και διανόητη αλλαγή εκείνη την εποχή. Μερικές από αυτές ήταν ότι έπαθε ηλεκτροπληξία ή ότι έπρεπε να κόψει τα μαλλιά του για μια εμφάνιση στο δικαστήριο.
Μάλιστα, οι οι φωτογραφίες του συγκροτήματος για το Until It Sleeps, πριν από την κυκλοφορία του Load το 1996, αποκάλυψαν μια εντελώς νέα εικόνα για τους Metallica: κοντά μαλλιά και τεράστιο σοκ στους φαν.
Σε μια συνέντευξη, ο Newsted σχολίασε το γεγονός ότι το κόψιμο των μαλλιών του βοήθησε στις μετακινήσεις του, λέγοντας «Απλά περνούσα αμέσως από τα τελωνεία!». Επίσης, περίπου την ίδια περίοδο που έκοψε τα μαλλιά του, ο Newsted άρχισε να βγαίνει με σούπερ μόντελ.
Ο Καλός, ο Κακός και οι Metallica
Πίσω το 1966, ένας νεαρός ηθοποιός γνωστός ως Clint Eastwood έγινε παγκόσμιος αστέρας μέσω της ταινίας σπαγγέτι γουέστερν «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» με σκηνοθέτη τον Sergio Leone και την εμβληματική μουσική του σπουδαίου Ennio Morricone.
Ένας εξίσου σημαντικός αστέρας σε αυτή την επική ταινία είναι η συνοδευτική μουσική που έγραψε ο Morricone ο οποίος κάπως απροσδόκητα έχει συνδεθεί με τους Metallica.
Μέσα στη δεκαετία του '80, οι Metallica άρχισαν να χρησιμοποιούν το The Ecstasy of Gold από το The Good, the Bad and the Ugly ως μουσική εισόδου στις συναυλίες. Ο Hetfield εξήγησε ότι ο Jon Zazula, ο μάνατζερ της μπάντας εκείνη την εποχή ήταν αυτός που πρότεινε τη χρήση του The Ecstasy of Gold, και η έξοδος των Metallica στη σκηνή απέκτησε μια εντελώς νέα ατμόσφαιρα.
{https://youtu.be/a41bERTFBUI?si=c0n3dI3KtQsadCpu}
Το 2007, οι Metallica απέδωσαν φόρο τιμής τόσο στο κομμάτι όσο και στον τεράστιο μαέστρο, κυκλοφορώντας μια ορχηστρική διασκευή του The Ecstasy of Gold που περιλαμβάνεται στο αφιερωματικό άλμπουμ We All Love Ennio Morricone, μετά τον θάνατο του θρυλικού συνθέτη.
Η διασκευή των Metallica τους εξασφάλισε μια υποψηφιότητα για βραβείο Grammy το οποίο έχασαν από τη διασκευή του Bruce Springsteen στο Once Upon A Time In The West από το ίδιο άλμπουμ.
