Το 2000 – 2001 όλα σχεδόν καταρρέουν... Η αλλαγή του αιώνα έμελλε να αποδειχθεί χαοτική αλλά ευτυχώς τελικά εξαιρετικά προοδευτική. Όμως χρειάστηκε πολύ πείσμα και χρόνος. Το 2000 ξεκίνησε για τους Metallica με μια σύντομη περιοδεία σε στάδια στη Μεσοδυτική Αμερική για να ακολουθήσει το καλοκαίρι η περιοδεία Summer Sanitarium στις ΗΠΑ.
Αλλά οι Metallica στην αρχή της νέας χιλιετίας χλευάστηκαν για κάτι που έμελε να σώσει τη μουσική βιομηχανία. Στις 11 Ιουλίου 2000, ο Lars Ulrich εμφανίστηκε ενώπιον της Επιτροπής Δικαιοσύνης της Γερουσίας των Η.Π.Α. καταθέτοντας επίσημα εναντίον της πλατφόρμας Napster, η οποία τότε επέτρεπε την ανεξέλεγκτη ανταλλαγή αρχείων μουσικής (MP3) μεταξύ χρηστών, χωρίς κανένα κόστος και χωρίς την έγκριση των καλλιτεχνών. Αφορμή αποτέλεσε η διαρροή του τότε ακυκλοφόρητου «I Disappear» που παιζόταν στα ραδιόφωνα πριν ακόμη το επίσημο λανσάρισμά του. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στις 13 Απριλίου 2000, οι Metallica υπέβαλαν μήνυση κατά της Napster, Inc. στο ομοσπονδιακό δικαστήριο της Καλιφόρνια, ζητώντας: την αφαίρεση όλων των τραγουδιών τους από την πλατφόρμα, την αποκλειστική διαγραφή περισσότερων από 335.000 χρηστών που τα μοίραζαν, και την αναγνώριση της παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων. Ο Ulrich τότε έκανε ένα τεράστιο βήμα για το μέλλον των πνευματικών δικαιωμάτων των καλλιτεχνών αλλά οι φανς τον λοιδορούσαν. Ήταν «ο πλούσιος μουσικός που κλαίγεται γιατί του κατέβασαν τραγούδια».
{https://www.youtube.com/watch?v=JrCWiHU7tk4}
Εκείνος όμως όπως αποδείχθηκε αργότερα είχε προβλέψει ορθά το πρόβλημα της ανεξέλεγκτης ψηφιακής διανομής. Εκείνη η αγωγή των Metallica οδήγησε σε καταδικαστική απόφαση του Napster το 2001. Το δικαστήριο διέταξε την πλατφόρμα να σταματήσει άμεσα τη λειτουργία της, μέχρι να εφαρμόσει φίλτρα που θα απέτρεπαν την παράνομη διανομή τραγουδιών με πνευματικά δικαιώματα. Η εταιρεία δεν κατάφερε να συμμορφωθεί και στις 11 Ιουλίου 2001 ακριβώς έναν χρόνο μετά την κατάθεση του Ulrich, η Napster έκλεισε. Το 2002 κήρυξε πτώχευση και οι Metallica ήρθαν σε εξωδικαστικό διακανονισμό μαζί της.
Το 2001 οι Metallica είχαν παράλληλα ξεκινήσει να γράφουν ένα νέο πρωτότυπο στούντιο άλμπουμ, αλλά μία νέα συνθήκη θα τους στιγμάτιζε. Η αποχώρηση του Jason Newsted. Ο επί χρόνια μπασίστας της μπάντας Jason Newsted αποχωρεί από το συγκρότημα τον Ιανουάριο. Και όχι άδικα. Οι Metallica ποτέ δεν τον εκτίμησαν όσο του άξιζε. Τα υπόλοιπα τρία μέλη ωστόσο συνεχίζουν την πορεία τους. Δουλεύον πάνω σε νέα μουσική με τον παραγωγό Bob Rock να αναπληρώνει το μπάσο μέχρι τα μέσα του 2001. Φυσικά, ο Rock δεν είναι Νewsted. O Hetfield αντιμετωπίζει τα δικά του προσωπικά ζητήματα με τον αλκοολισμό και χρειάζεται να κάνει αποτοξίνωση. Έπρεπε να απομακρυνθεί και να συνέλθει σε πολλά επίπεδα.
2003 – Ο πόλεμος του St. Anger
Το 2003, οι Metallica είναι νευρικοί, άγριοι και θυμωμένοι... Όταν το συγκρότημα επανενώθηκε την άνοιξη του 2002, μια νέα ενέργεια και ζωντάνια επικρατεί στην ατμόσφαιρα. Η επικοινωνία μεταξύ των μελών της μπάντας έχει αποκατασταθεί, έχουν κρύψει τα «μαχαίρια» τους, τα έχουν βρει. Ο Bob Rock παραμένει η καβάτζα στο μπάσο αλλά έχει αναλάβει και την παραγωγή του νέου άλμπουμ, του St. Anger. Το πρώτο άλμπουμ που δημιουργήθηκε στο νέο τους στούντιο. Απαλλαγμένο από περιορισμούς, είναι ένα άλμπουμ που, εκ των υστέρων, έμελλε να θέσει το πρότυπο για την επόμενη δεκαετία. Αλλά αυτό το οργισμένο, θυμωμένο ύφος δεν άρεσε στους φανς.
{https://www.youtube.com/watch?v=3rFoGVkZ29w}
Το St. Anger κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2003. Το βίντεο κλιπ γυρίστηκε στις φυλακές του Σαν Κουέντιν, όπου βρίσκονται οι θανατοποινίτες και το συγκρότημα ξεκικά με ενθουσιασμό περιοδεία με τον νέο μπασίστα Robert Trujillo, παλαιότερα μέλος των Suicidal Tendencies, Infectious Grooves και Ozzy Osbourne. Με την χαλαρή συμπεριφορά του και το άγριο στυλ του κέρδισε τις εντυπώσεις στις οντισιόν και μια θέση στους ιστορικούς Metallica. Γρήγορα ακολούθησαν οι συναυλίες, από τέσσερις νύχτες «πρόβες» μόνο για μέλη του fan club στο Fillmore του Σαν Φρανσίσκο μέχρι τρεις συναυλίες σε κλαμπ σε μια αποπνικτική μέρα στο Παρίσι, πριν έρθει η ευρωπαϊκή tour. Ακολούθησε μια νέα περιοδεία Summer Sanitarium στις ΗΠΑ για μια ακόμη σειρά από sold out εμφανίσεις.
Τότε εμφανίστηκε και το Some Kind of Monster, ένα πρωτοποριακό ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε από τους Joe Berlinger και Bruce Sinofsky μεταξύ 2001 και 2003. Ξεκίνησε ως διαφημιστικό κομμάτι, αλλά έγινε μια από τις πιο σημαντικές, αποκαλυπτικές καταγραφές καλλιτεχνικού και προσωπικού αγώνα σε μία πορεία προς τη λύτρωση.
Υπόθεση St. Anger
Αυτό όμως που χαρακτήρισε την πρώτη δεκαετία της μπάντα στα 00s ήταν αναμφίβολα η οργή του κόσμου για το St. Anger. «Οι Metallica είναι νεκροί για μένα». Οι φανς σε όλον τον κόσμο θύμωσαν μαζί τους. Θεώρησαν ότι ξεπουλήθηκαν. Αυτό το άλμπουμ δεν ήταν Metallica. Όποιος παρακολουθεί την ιστορία των Metallica ξέρει ότι τα τελευταία χρόνια, ακόμη και τα μέλη της βετεράνου thrash-metal μπάντας φαινόταν αποφασισμένα να αυτοκαταστραφούν. Η αποτοξίνωση του James Hetfield, η γεμάτη σκιές, αποχώρηση του Jason Newsted, η ηχηρή σταυροφορία του Lars Ulrich εναντίον του Napster μετατράπηκε σε ένα φιάσκο δημοσίων σχέσεων που τους έκανε να μοιάζουν με κακομαθημένους, άπληστους γκρινιάρηδες. Δεν αποτελεί έκπληξη που πολλοί φανς τους απέρριψαν.
{https://www.youtube.com/watch?v=TM6-2qk_l3o&list=RDTM6-2qk_l3o&start_radio=1}
Αλλά αν υπάρχει ένα πράγμα που ξέρουν να κάνουν καλά οι τύπου αυτοί είναι να ανακάμπτουν από τις αντιξοότητες. Το έκαναν όταν ο μπασίστας Cliff Burton πέθανε σε τροχαίο λεωφορείου το 1986. Το έκαναν όταν το grunge παραλίγο να σκοτώσει το metal τη δεκαετία του '90. Το έκαναν μετά τα Load και ReLoad, όπου είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται μία ριζική αλλαγή στον ήχο τους, το επανέλαβαν όταν το St. Anger, απείλησε να τους καταστρέψει. Το St. Anger μπορεί να ήταν ο πιο αναμενόμενος δίσκος του καλοκαιριού, κυκλοφόρησε βιαστικά μετά από φήμες για διαρροές στο διαδίκτυο αλλά τελικά αποτέλεσε ένα σημαντικό άλμπουμ της καριέρας των Metallica: ήταν ένα άλμπουμ πού είτε θα τους εκτόξευσε ξανά στην κορυφή είτε θα επιβεβαίωσε ότι οι μέρες δόξας τους έχουν τελειώσει επίσημα και για πάντα.
Οι Metallica όμως δεν τα παρατάνε ποτέ χωρίς μάχη. Η φήμη έλεγε ότι το St. Anger παραπέμπει στο περίπλοκο, επικό μεγαλείο θριάμβων όπως το Master of Puppets. Καμία σχέση. Το St. Anger δεν είναι Master of Puppets αλλά δεν είναι ούτε Reload. Αντίθετα, βρίσκεται κάπου στη μέση.
Μία έξυπνα υπολογισμένη δημιουργική αναγέννηση μετά από 20 χρόνια, είτε κάποιοι φανς είναι πρόθυμοι να το δεχτούν είτε όχι.
2004-2005: Η παγκόσμια περιοδεία
Οι Metallica παρουσίασαν το Madly In Anger With The World σε μία παγκόσμια περιοδεία, διάρκειας δύο ωρών και τριάντα λεπτών, σε πάνω από 80 συναυλίες μόνο στις ΗΠΑ. Η κυκλοφορία του Some Kind of Monster στις αίθουσες άρχισε να παίζεται σε όλο τον κόσμο τον Ιούλιο, και καθώς η τελευταία παράσταση της περιοδείας έγινε στο Σαν Χοσέ στις 29 Νοεμβρίου 2004, έγινε αντιληπτό ότι το συγκρότημα είχε συμπληρώνει ήδη 2,5 χρόνια αδιάκοπης δουλειάς.
{https://www.youtube.com/watch?v=uCYDSdEu7KQ&list=RDuCYDSdEu7KQ&start_radio=1}
Έτσι, το 2005 ήταν μια χρονιά που χαρακτηρίστηκε ως «επαναφόρτιση», και παρέμεινε ως έχει, εκτός από δύο συναυλίες με τους Rolling Stones στο AT&T Park τον Νοέμβριο.
2008: Επανεξέταση και επιστροφή στις ρίζες...
Το διάλειμμα έκανε τους Metallica να επαναξιολογήσουν για άλλη μια φορά την ύπαρξή τους και τις δημιουργικές τους επιλογές, και έτσι, στις αρχές του 2006, αποφάσισαν να κάνουν ένα νέο άλμπουμ με έναν νέο παραγωγό (ευτυχώς), τον Rick Rubin, ο οποίος ενθάρρυνε το συγκρότημα να επιστρέψει στις ρίζες του. Με τον υπεύθυνο ήχου Greg Fidelman να κάνει καθημερινές ηχογραφήσεις καθώς ο Rubin επέβλεπε τα πάντα, το «Death Magnetic» κυκλοφόρησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2008. Ήταν το «Kill ’em All» των 00s. Ένα πιο οργανικά φτιαγμένο άλμπουμ, που ήταν η τέλεια συγχώνευση του πρώιμου παρελθόντος των Metallica και του ολοένα και πιο πειραματικού μέλλοντός τους. H ανταπόκριση ήταν τεράστια, το άλμπουμ έσπασε τα charts άλμπουμ στην πρώτη θέση παντού.
{https://www.youtube.com/watch?v=dkNfNR1WYMY&list=RDdkNfNR1WYMY&index=1}
«The End of the Line», «The Day That Never Comes», «All Nightmare Long», «Cyanide», «My Apοcalypse» και η επιστροφή του «The Unforgiven» είναι μόνο μερικά κομμάτια που αποτυπώνουν την επάνοδο των Μetallica στη δόξα.
{https://www.youtube.com/watch?v=4ctqJTbqKi0&list=RD4ctqJTbqKi0&start_radio=1}
2009-2010: Ανελέητο headbanging με «Big 4»
Η πολυαναμενόμενη και αναπόφευκτη περιοδεία έφερε τους Metallica στους δρόμους, από τον Οκτώβριο του 2008 μέχρι σχεδόν το τέλος του 2010, με μικρότερα και μεγαλύτερα διαλείμματα μεταξύ των live. Στο ενδιάμεσο υπήρξαν ένα ζωντανό DVD Orgullo, Pasión y Gloria: Tres Noches en la Ciudad de México (σε σκηνοθεσία Wayne Isham), καθώς και ένα DVD μόνο στα γαλλικά από το ρωμαϊκό αμφιθέατρο στη Νιμ της Γαλλίας, με τίτλο Français Pour Une Nuit.
{https://www.youtube.com/watch?v=__j5Z_WcVgE&list=RD__j5Z_WcVgE&start_radio=1}
Α, ναι, και τον Απρίλιο του 2009, οι Metallica μπήκαν στο Rock and Roll Hall of Fame, με τη μπάντα να φέρνει όλους τους φίλους, την οικογένεια και τους μακροχρόνιους supporters στο Κλίβελαντ του Οχάιο, για να γιορτάσουν. Για την 25η επέτειο του Rock and Roll Hall of Fame στις 30 Οκτωβρίου 2009, έδωσαν μία συναυλία στη Madison Square Garden, με αμύθητες συνεργασίες - μέλη του Hall of Fame, Lou Reed, Ozzy Osbourne και Ray Davies των The Kinks. Στις 16 Ιουνίου 2010, η Βαρσοβία έγινε ο πρώτος σταθμός της μνημειώδους «εκστρατείας» των Big 4 με τους Metallica, Slayer, Megadeth (ναι τα βρήκαν με τον Mustaine) και Anthrax, τους Big 4 θρύλους του thrash να χαρίζουν απλόχερα επώδυνα headbanging.
{https://www.youtube.com/watch?v=cnEAPptG_cw&list=RDcnEAPptG_cw&start_radio=1}
Στις 21 Νοεμβρίου 2010, στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, οι Metallica έπαιζαν την τελευταία συναυλία της World Magnetic tour πριν επιστρέψουν στις ΗΠΑ για ανασυγκρότηση και ένα προγραμματισμένο «διάλειμμα» χρονιά ανάρρωσης…Γιατί σίγουρα η metal κοινότητα τους περίμενε για νέες περιπέτειες...Stay tuned ακολουθεί αύριο Παρασκευή το τελευταίο μέρος της ιστορίας των Metallica.
