Το Murder Ballads κυκλοφόρησε σαν σήμερα, το 1996, και παραμένει ίσως το πιο παράδοξο κεφάλαιο στην ιστορία του Nick Cave και της μπάντας του. Ένας δίσκος αφιερωμένος αποκλειστικά στον φόνο και στις μακάβριες αφηγήσεις, που όχι μόνο δεν απομάκρυναν το κοινό του, αλλά τον έφεραν, για πρώτη φορά, στην κορυφή των charts. Και όλα αυτά ξεκίνησαν σχεδόν σαν αστείο.
{https://youtu.be/3rWCBPGzwlk?si=bNbexAiEcPga_KHI}
Δύο τραγούδια —το «Song of Joy» και το δεκατετράλεπτο «O’Malley’s Bar»— δεν έβρισκαν θέση σε κανέναν «κανονικό» δίσκο των Bad Seeds. Η μπάντα, περισσότερο ειρωνικά παρά κυριολεκτικά, άρχισε να μιλά για έναν θεματικό δίσκο γύρω από τον θάνατο και για τις murder ballads της βρετανικής και αμερικανικής παράδοσης. Η ιδέα, που ο μύθος λέει πως άρεσε πολύ στον δύστροπο Blixa Bargeld, σύντομα έπαψε να μοιάζει αστεία. Στα δέκα τραγούδια που κατέληξαν στο δίσκο πεθαίνουν 75 άνθρωποι και ένας σκύλος: είκοσι παιδιά στο «The Curse of Millhaven», είκοσι ανθρακωρύχοι στο «Crow Jane» και ένα ολόκληρο μπαρ στο δεκατετράλεπτο «O'Malley's Bar». Ο Cave φαντάστηκε αυτή την τελευταία σφαγή καθισμένος δίπλα σε πισίνα γερμανικού ξενοδοχείου, με μπανάνα daiquiri στο χέρι, και μεθυσμένους τουρίστες να τον ενοχλούν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το «Song of Joy» που ανοίγει τον δίσκο είναι μια ψυχρή ομολογία εγκλήματος: ένας άντρας αφηγείται τη δολοφονία της γυναίκας και των παιδιών του, πριν γίνει σαφές ότι ο ίδιος είναι ο δολοφόνος. Από την αρχή, γίνεται ξεκάθαρο ότι εδώ δεν υπάρχει κάθαρση ούτε λύτρωση — μόνο ιστορίες που λέγονται μέχρι τέλους.
Καθοριστικός είναι ο ρόλος των Bad Seeds, ίσως στην πιο συγκροτημένη και ευρηματική τους περίοδο. Ο Mick Harvey και ο Blixa Bargeld, μακριά από κάθε ορθόδοξη λογική, δημιουργούν ένα αιχμηρό και απειλητικό ηχητικό τοπίο. Ο Bargeld, μάλιστα, στην αρχική εκδοχή του «Where the Wild Roses Grow» είναι εκείνος που τραγουδά το γυναικείο μέρος, πριν το κομμάτι πάρει την απρόσμενη τροπή που θα το οδηγήσει στις σελίδες με τις πιο λαμπρές στιγμές στην ιστορία της pop των 90s.
{https://youtu.be/lDpnjE1LUvE?si=oFMR6ozFZ9jT1dAc}
Το «Where the Wild Roses Grow», το ντουέτο με την Kylie Minogue, μεταμόρφωσε μια ιστορία γυναικοκτονίας σε παγκόσμιο hit. Ένα τραγούδι όπου η φράση «all beauty must die» λειτουργεί ως μοναδικό κίνητρο φόνου, και το οποίο έφερε τον Cave στο Top Of The Pops και στις μουσικές λίστες ανθρώπων που δεν είχαν καμία απολύτως επαφή με το σύμπαν του. Όπως παραδέχτηκε ο ίδιος, πολλοί αγόρασαν τον δίσκο και αναρωτήθηκαν: «τι στο διάολο είναι αυτό που πήραμε;»
Η ειρωνεία διαπερνά ολόκληρο το άλμπουμ. Το «Stagger Lee» οδηγεί έναν παλιό αμερικανικό μύθο στα όρια του γκροτέσκου, το «Henry Lee» με την P.J. Harvey ανασύρει μια βρετανική λαϊκή παράδοση του 18ου αιώνα και ταυτόχρονα φέρνει κοντά ένα από τα πιο αγαπητά δίδυμα του ροκ εν ρολ.
Το κλείσιμο με το «Death Is Not The End» λειτουργεί σαν δείγμα black humor ή σαν ψεύτικη παρηγοριά. Μετά από εννέα τραγούδια με σφαγές και αίματα, μια συλλογική φωνή επαναλαμβάνει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Ο ίδιος ο Cave το περιέγραψε ως ένα ειρωνικό χαμόγελο μετά το απόλυτο μακελειό.
Τριάντα χρόνια μετά, το Murder Ballads παραμένει ένα άλμπουμ που αντιστάθηκε στο χρόνο, μια δισκογραφική δουλειά που δεν σταμάτησε να κερδίζει νέους ακροατές και αποτελεί μέχρι σήμερα τον πιο επιτυχημένο εμπορικά δίσκο της καριέρας του.
Τον Nick Cave τον περιμένουμε αυτό το καλοκαίρι, αφού θα εμφανιστεί την Τετάρτη 24 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού, στο πλαίσιο του Release Athens 2026. Μαζί του, ο Baxter Dury και η Anna von Hausswolff. Για όλες τις πληροφορίες/ προσφορές: www.releaseathens.gr
