O Μάξιμος Μουμούρης σκηνοθετεί την παράσταση «Όνειρα Γλυκά» που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Πόλη - Δάνης Κατρανίδης, παίζει στον «Τελευταίο Ασπροκόρακα» του Εθνικού, συμμετέχει στις τηλεοπτικές σειρές «Γη της Ελιάς» και «Η Μαρία που έγινε Κάλλας», ετοιμάζεται να εμφανιστεί ως Θεόδωρος Κολοκτρώνης στη νέα, επερχόμενη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για τον Καποδίστρια και μιλάει για όλα στη συνέντευξη που έδωσε στο Dnews.
Για την παράσταση «Όνειρα Γλυκά»
Το κείμενο του Μιχάλη Μαλανδράκη στην παράσταση «Όνειρα Γλυκά» έχει ρεαλιστικό ύφος. Τι πράγματα έχετε να μεταδώσετε ως σκηνοθέτης μέσω αυτού του ρεαλιστκού έργου;
«Η μεγαλύτερη μου ανάγκη είναι να μεταδώσω αλλά και να πάρω από τους συνεργάτες μου. Η βασική ανάγκη και η αρχή μιας σκηνοθεσίας είναι αυτή. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να μεταδώσω ένα όραμα ενός κόσμου που πάω να φτιάξω διαβάζοντας ένα έργο. Αυτό, μόνο εκείνος που το ξεκινάει μπορεί να το έχει και σταδιακά εξελίσσεται και γίνεται πιο ξεκάθαρο στις πρόβες και στους ηθοποιούς. και άρα σημαίνει εμπιστοσύνη, δοκιμή, ρίσκο και ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που σε εμάς τουλάχιστον λέει κάτι. Για εμένα οι συνεργάτες είναι πάνω από όλα, γιατί οι ηθοποιοί είναι που "τραβάνε όλο το κάρο", να το πω λίγο λαϊκά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Όσον αφορά το κοινό, αυτό που θέλω πιο πολύ είναι να θέσω ερωτήματα, ένα αποτέλεσμα που κάθε βράδυ να συμβαίνει και κάτι. Θέλω να χτίσω έναν κόσμο και να τον μεταδώσω».
Υπάρχουν δυσκολίες και προκλήσεις σκηνοθετικά σε αυτό το έργο;
Φυσικά, είναι αυτό που ανέφερα και πριν, δηλαδή αν μπορώ να μεταδώσω ένα όραμα και αυτό να πλάθεται παράλληλα στα μυαλά και στις ψυχές των συνεργατών μου, τότε δεν έχω τίποτα να φοβηθώ. Ακόμα και αν δεν έχω καθόλου χρήματα για να ανεβάσω αυτό το έργο. Η πρόκληση είναι το να συμβεί κάτι με κάποιους ανθρώπους.
Μια άλλη δυσκολία -που έχω αρχίσει να ξεπερνάω- είναι να μην κάνω τίποτα με γνώμονα τι θα αρέσει στο κοινό. Αλλά ό,τι κάνω να γίνεται με γνώμονα το δικό μου αισθητήριο, το δικό μου γούστο, τη δική μου πραγματικότητα. Και όταν νιώθω ότι αυτό είναι έτοιμο, τότε λεω "οκ πάμε παρακάτω"».
Σας έχει κάνει καλύτερο ηθοποιό η ενασχόλησή σας με τη σκηνοθεσία;
Εγώ κατά κάποιο τρόπο, το έκανα πάντα αυτό ακόμα και αν δεν ήμουν εγώ ο σκηνοθέτης. Πάντα με έβγαζα έξω, πάντα με απασχολούσε όλο το γύρω-γύρω, πώς στήνεται μια παράσταση, πώς κινηματογραφείται μια σειρά ή μια ταινία. Δηλαδή από το παραγωγικό μέχρι το πώς θα φωτιστεί και μέχρι την υποκριτική καθοδήγηση. Ήταν αυτόνόητο για εμένα, ήταν μια ανάγκη μου να με απασχολούν πολλά πράγματα που παράγουν αυτό το έργο.
Θεωρώ ότι ένας ηθοποιός οφείλει να λειτουργεί και έτσι, οφείλει να παρακολουθεί απ' έξω, γιατί αν δεν το κάνει και δεν αντιληφθεί ποια είναι η ατμόσφαιρα του έργου που παίζει, τότε η υποκριτική του θα είναι εκτός της ατμόσφαιρας. Είναι μια ευθύνη να το κάνει και αυτό. Άρα για εμένα ήταν φυσιολογικό να φτάσω σε ένα σημείο και να φτιάξω δικά μου πράγματα από το μηδέν».
Θα χρησιμοποιήσω τα ερωτήματα που έχετε θέσει στο σκηνοθετικό σας σημείωμα, για να σας ρωτήσω, γιατί δεν αλλάζουμε τις ζωές μας, όταν δεν μας αρέσουν;
«Απο κάποια φοβία ή από κάποιο τραύμα. Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Και ο καθένας το απαντάει διαφορετικά ανάλογα με τη δική του περίπτωση το γιατί δεν αλλάζει τη ζωή του. Εγώ απλά προσπάθησα να δείξω τις φοβίες που γράφει ο Μαλανδράκης. Το παγκόσμιο ρεπερτόριο βρίθει από τέτοιες περιπτώσεις χαρακτήρων που ήταν τραγικοί επειδή δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από τη φοβία τους, από μια δική τους φυλακή που φτιάχνουν με το μυαλό τους. Το γράφει εξαιρετικά και ο Καβάφης».
Γιατί υπομένουμε την καθημερινότητά μας σαν να είναι τιμωρία;
Νομίζω το ίδιο, δηλαδή πηγάζει από κάποια φοβία. Όπως έχει στηθεί η κοινωνία που ζούμε, υπάρχει κυρίως ο φόβος της επιβίωσης. Νομίζω ότι ζούμε σε μια εποχή, ειδικά τώρα, με τη βιομηχανοποίηση της κοινωνίας που οι ρυθμοί της είναι τόσο καταιγιστικοί ώστε οριακά προλαβαίνεις να νιώσεις. Μια καθημερινότητα που τρέχει, με ό,τι συμβάσεις και απαιτήσεις έχει η ζωή του καθενός. Αν δεν βάλεις ένα φρένο και να δεις απ' έξω ως παρατηρητής πώς είναι η ζωή σου, δεν θα καταλάβεις τι πρέπει να κάνεις. Είναι πολύ απλό να το καταλάβουμε και να το συνειδητοποιήσουμε. Το πρόβλημα είναι να το τολμήσω. Αν το δω ως παρατηρητής θα καταλάβω τί μου συμβαίνει. Άπαξ και συμβούν αυτά, μετά το τί πρέπει να κάνω, το ξέρω μόνο εγώ. Δεν κάνουμε ένα βήμα πίσω να δούμε, στην καθημερινότητα που περιγράφουμε στο έργο, αποφασίζει εκείνη και οι άλλοι για εσένα που είναι ό,τι χειρότερο νομίζω».
Οι στενοί δεσμοί της ελληνικής οικογένειας προστατεύουν ή εγκλωβίζουν; Προβληματίζεστε μήπως κάποιες φορές εγκλωβίζετε τα παιδιά σας;
«Προφανώς και το κάνουμε αυτό. Δεν υπάρχει τέλειος γονιός και είναι σχεδόν δεδομένο ότι τα παιδιά μας κάποια στιγμή θα έρθουν και θα πουν ότι "εκεί ήσουν έτσι, και εκεί ατύχησες" να το πω κομψά. Φυσικά και τα εγκλωβίζουμε αλλά αυτοί οι εγκλωβισμοί είναι κυρίως οι προσωπικές μας προβολές και όχι ότι νιώθουμε πως πραγματικά είναι αυτό καλό για τα παιδιά. Το γράφει εξαιρετικά ο Γιωσαφάτ στην "Αγία Ελληνική Οικογένεια". Δηλαδή, βλέπω τον εαυτό μου στα παιδιά μου και θυμώνω, ενώ αν δω τα παιδιά μου μακριά από τον εαυτό μου, είναι υπέροχα. Ξέρουν τι πρέπει να κάνουν, ακόμα και το πιο μικρό από τα παιδιά μου. Αλλά όλοι αυτοί οι φόβοι που αναφέραμε πιο πριν έχουν προβολή στα παιδιά μας, μας κάνουν να τα περιορίζουμε, να τα "φυλακίζουμε".
Ας πούμε, η μάνα της ιστορίας του "Όνειρα Γλυκά" (Γιασεμί Κηλαηδόνη) είναι μια πολύμορφη μορφή αλλά πολύ βασανισμένη, έχει χτυπηθεί πάρα πολύ από πράγματα στη ζωή της και επιμένει στο να χτυπάει το κεφάλι της εκεί που πόναγε μια ζωή».
Και να πούμε επίσης ότι οι ηθοποιοί της παράστασης υπήρξαν μαθητές σας.
«Ναι, οι οποίοι κάνουν τους γιούς της. Ο Δημήτρης Σέρφας και ο Νίκος Μπουκουβάλας. Ένας από τους λόγους που απόλαυσα πάρα πολύ αυτή τη δουλειά και την απολαμβάνω στην επανάληψη, είπως πως όταν μαζεύτηκαμε να πούμε πρόγραμμα προβών για τη νέα χρονιά, εγώ ζήτησα κάτι παραπάνω από το σύνηθες σε μέρες και ώρες γιατί ήξερα ότι υπάρχει ζουμί ακόμα. Τα παιδιά το έχουν καταλάβει, είναι αυτά που την πρώτη χρονιά δεν τα βλέπεις. Το έργο είναι έτοιμο και έχεις την ηρεμία να πας λίγο παραπέρα. Τα παιδιά ήταν έτοιμα για αυτό και η ανάγκη για αυτή τη σκηνοθεσία ήταν πιο πολύ σαν διδασκαλία ξανά αλλά με επαγγελματικούς όρους πια, με άλλους όρους, εμπιστοσύνης παρά σκηνοθεσίας. Ήταν πάρα πολύ ικανοποιητικό ότι όλο αυτό το κομμάτι που διδάσκω στη σχολή, σε αυτή την παράσταση βγήκε και έβγαλε καρπούς ένα μεγάλο μέρος. Εϊναι μεγάλη ικανοποίηση και για εμένα και το ένιωσαν και τα παιδιά».
«Είμαι μέσα στα όνειρα που είχα κάνει για το μέλλον μου»
Τελικά οι ίδιοι οι ανθρωποι ορίζουν το μέλλον τους ή πιστεύετε στη μοίρα;
«Μεγάλο ερώτημα. Εγώ σε αυτή τη φάση της ζωής μου θεωρώ ότι οι πράξεις μας ορίζουν το μέλλον μας. Οι τωρινές σου πράξεις θα ορίσουν το απώτερο μέλλον σου, είτε το άμεσο ή το πολύ μακρινό. Εμένα πάντα στη ζωή μου, όταν συνέβαινε κάτι καλό ή κακό, πάντα ανέτρεχα στο πώς οδηγήθηκε η ζωή μου εδώ. Τί πόρτα μού άνοιξε η ζωή και πώς μπήκα εκεί. Οι πράξεις μου με οδηγούσαν σε μια αστοχία ή μια επιτυχία, με την έννοια ότι πήγα εκεί που πραγματικά ήθελα. Και η αστοχία ήταν ότι πήγα εκεί που δεν ήθελα πραγματικά».
Τι όνειρα γλυκά είχατε κάνει για το μέλλον σας;
«Είμαι μέσα στα όνειρα που είχα κάνει για το μέλλον μου. Είμαι μέσα. Δεν μπορεί να είναι μόνο γλυκά, αλλά όπως λέει και ο Ρουσσώ, το να οραματίζεσαι, το να φαντάζεσαι, το να ονειρεύεσαι είναι τεράστια πηγή δύναμης. Όσο μπορείς να μπαίνεις μεταξύ σκέψης και ονείρου ή οραματισμού για τη ζωή σου, θα σου συμβαίνουν πράγματα και θα μπορείς να πας λίγο σε μια "πνευματικότητα" και σε μια ροή ζωής που πραγματικά θα νιώθεις ότι σε οδηγεί κάπου. Ότι, αν μην τι άλλο, είμαι σε ένα κύμα. Πέφτω, ξανασηκώνομαι αλλά κολυμπάω. Το γλυκό μπορεί να έχει μέσα και λίγο πικρές γεύσεις ενίοτε, αλλά η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Άπαξ και το αποδεχτείς αυτό, είσαι μονίμως σε μια οραματιστική κατάσταση και πάντα προχωράς».
Από τον Τελευταίο Ασπροκόρακα στη Γη της Ελιάς, στη Μαρία Κάλλας και στον Κολοκοτρώνη
Ως ηθοποιός συμμετέχετε στην παράσταση του Εθνικού «Ο Τελευταίος Ασπροκόρακας» του Αλέξη Σολομού. Πώς τοποθετείται στο σήμερα;
«Είναι άλλη μια "αγία οικογένεια" ο Ασπροκόρακας. Απλά δεν είναι στη μικρομεσαία τάξη, είναι στο αντίθετο ακριβώς, στην αριστοκρατία η οποία και αυτή πνίγει τα παιδιά της και αυτή δεν επιτρέπει ο τελευταίος Ασπροκόρακας, ο τελευταίος κληρονόμος να κάνει το λάθος και να ακολουθήσει αυτό που νιώθει, το συναίσθημα του, να αγαπήσει μια κοπέλα η οποία είναι εκτός κοινωνικής τάξης της οικογένειάς του. Κλασική περίπτωση, κλασική δομής της νέας κωμωδίας την οποία ακολουθεί μέχρι και σήμερα.
Δύο ερωτευμένοι οι οποίοι είναι σε άλλη κοινωνική τάξη και κάνουν τα πάντα και επαναστατούν. Αυτό είναι η αφορμή για να πει και άλλα πράγματα ο Σολομός, πολύ πιο ουσιαστικά. Αυτή η επανάσταση έρχεται συμβολικά και σε μια περίοδο που ήταν καταπιεσμένος ο ελληνικός λαός. Σε μια περίοδο που κάποιοι παρόλο που ήταν μέσα στην Κατοχή ζούσαν ζωή χαρισάμενη, είτε πολιτικοί, είτε αριστοκράτες, είτε υψηλή τάξη. Αυτό στηλιτεύει ο Σολομός. Και είναι αξιοθαύμαστο ότι το κάνει με τόσο χιούμορ, χωρίς να δείξει με το δάχτυλο κανέναν. Δεν υποδεικνύει, δεν ηθικοδιδασκαλίζει, μέσα από το χιούμορ και μέσα από μια άκρατη πνευματικότητα μιλάει για τα κακώς κείμενα της εποχής του. Μπορείς μόνο να γελάσεις και μετά να αναρωτηθείς γιατί το έγραψε. Είναι πραγματικά σπουδαίο και όχι μόνο γιατί στηλιτεύει και ρίχνει ένα "κατηγορώ" χωρίς να το ρίχνει, αλλά το κάνει με μια μορφή κωμωδίας, ατάκας, καταστάσεων, χαρακτήρες ένας και ένας, μιας πλοκής καταπληκτικής».
{https://youtu.be/W22yAXCjnKg?si=SJtWs_cb9Pb4J8fr}
«Γη της Ελιάς», τι μπορούμε να πούμε για το μέλλον του «Κωνσταντίνου» και τι για το ρόλο σας στην σειρά «Η Μαρία που έγινε Κάλλας»;
Η αλήθεια είναι επειδή γράφονται ανά τμήματα τα σενάρια, δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σας πω για τη «Γη της Ελιάς». Έχει κάνει μια τεράστια ανατροπή ο ήρωάς μου και από άνθρωπος του υποκόσμου έχει γίνει ο απόλυτος οικογενειάρχης .
Ο ρόλος μου στη «Μαρία που έγινε Κάλλας» είναι ο Χέρμαν Μπόρτμαν, ένας αξιωματικός των Ναζί των Ες-Ες κιόλας ο οποίος έχει πολεμήσει, έχει παρασημορφωθεί επειδή τραυματίστηκε στον πόλεμο και βρίσκεται στην Ελλάδα. Είναι πραγματικό πρόσωπο, τον γνώρισε η Μαρία Κάλλας, Μαρία Καλογεροπούλου ακόμα τότε. Αυτός είχε μια τεράστια λατρεία για την Ελλάδα και προσπαθούσε να σώσει από την αρχαιοκαπηλία οτιδήποτε μπορούσε, αλλά μπορούσε να το κάνει μόνο εν μέρει, εξυπηρετώντας και τους αρχαιοκάπηλους. Έτσι, προσπαθεί μέσω της Μαρίας που την ερωτεύεται πραγματικά και σφόδρα κάπου να εξάγει αυτά τα κειμήλια, αυτά τα ευρήματα σε ασφαλή μέρη του εξωτερικού, μουσεία κλπ., γιατί αν μείνουν εδώ πέρα θα έχουν πολύ κακή τύχη. Αυτή ειναι μια τραγική ιστορία, δεν ευδοκιμεί ο έρωτάς του, η σχέση του με τη Μαρία και είναι μια τραγική και ενδιαφέρουσα φιγούρα».
Επίσης, θα σας δούμε ως «Κολοκοτρώνη» στη νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, «Καποδίστριας» που βγαίνει την άνοιξη.
Ναι και αν με δείτε δεν θα με καταλάβετε! Είναι υπέροχη, έχουν κάνει φοβερή δουλειά οι συντελεστές στο μακιγιάζ, στα μαλλιά και στα ρούχα. Είναι από τις περιπτώσεις που με το που σε ντύνουν -χρειάζεται μια-μιάμιση ώρα προετοιμασία- όταν είσαι έτοιμος φέρεις ήδη τον μισό χαρακτήρα, είναι πάνω σου, είναι το βάρος, είναι η δυσκολία της κίνησης που έχεις με τα ρούχα που φοράς και σε περιορίζει και ήδη ξέρεις τι πρέπει να κάνεις κατά το ήμισυ».
Πληροφορίες για την παράσταση Όνειρα Γλυκά
Ταυτότητα παράστασης
«Όνειρα γλυκά»
Έναρξη: 11 Νοεμβρίου
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Σκηνοθεσία: Μάξιμος Μουμούρης
Συγγραφέας: Μιχάλης Μαλανδράκης
Σκηνικά – κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Κίνηση: Νικολέτα Καρμίρη
Φώτα: Γιάννης Ζέρβας
Β. Σκηνοθέτη: Χρύσα Νταούλη
Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος
Πρωταγωνιστούν:
Γιασεμί Κηλαηδόνη, Δημήτρης Σέρφας, Νίκος Μπουκουβάλας
Πού: Θέατρο ΠΟΛΗ – ΔΑΝΗΣ ΚΑΤΡΑΝΙΔΗΣ, Φώκαιας 4, πλ. Βικτωρίας, Αθήνα, τηλ.: 211
1828900
Πότε: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Εισιτήρια: 20 € γενική είσοδος, 15 € μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, παιδικό, ΑμεΑ,
πολυτέκνων)
Προπώληση: MORE.COM
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη
Διάρκεια: 90’
