Όταν ενοχοποιείται το θύμα. Με αυτή τη φράση θα μπορούσε να συνοψιστεί ο τρόπος που αντιμετωπίζουν πολλά ΜΜΕ και χρήστες των social την υπόθεση της Μυρτώς από το Αργοστόλι. Η 19χρονη βρήκε τραγικό θάνατο όταν αφέθηκε αβοήθητη από τρεις «φίλους» της, ενώ είχε χάσει τις αισθήσεις της, κατά πάσα πιθανότητα μετά από χρήση ναρκωτικών. Οι τρεις άντρες που ήταν μαζί με τη Μυρτώ, φοβήθηκαν «μην μπλέξουν» και την άφησαν στο δρόμο αναίσθητη χωρίς να την πάνε στο νοσοκομείο.
Η απαξία
Οι ακριβείς ευθύνες των τριών θα κριθούν από τα δικαστήρια και όχι βέβαια από τις δίκες που στήνονται στα social media. Πέρα από την ποινική αντιμετώπιση τους, είναι προφανής η πολύ μεγάλη ηθική απαξία της συμπεριφοράς τους. Απέναντι στη Μυρτώ που υποτίθεται ότι ήταν φίλη τους, δεν έδειξαν στοιχειώδη ανθρωπιά και αλληλεγγύη, δεν έκαναν το αυτονόητο, δηλαδή να της διασφαλίσουν ιατρική φροντίδα. Είναι πιθανό η κοπέλα να ήταν ζωντανή σήμερα αν της είχε παρασχεθεί αυτή η ιατρική φροντίδα. Ο φόβος για πιθανή εμπλοκή τους με την αστυνομία δεν μπορεί να σταθεί ως δικαιολογία όταν διακυβεύεται μια ανθρώπινη ζωή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Εννοείται ότι η ηθική απαξία της συμπεριφοράς τους επ’ ουδενί δικαιολογεί κραυγές για κρεμάλες κτλ..
Κανιβαλισμός
Κανονικά με αφορμή το τραγικό περιστατικό της Κεφαλλονιάς θα έπρεπε να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το κατά πόσο γίνονται σεβαστές στην πράξη οι αξίες που πρεσβεύει η κοινωνία μας. Έχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις να εγκαταλείπονται τα θύματα, είτε από τροχαία είτε από χρήση ναρκωτικών», γιατί αυτοί που έπρεπε και μπορούσαν να βοηθήσουν, φοβήθηκαν «μη μπλέξουν».
Αλίμονο! Στην περίπτωση της Μυρτώς είναι το θύμα που δικάζεται, είναι το θύμα που κανιβαλίζεται μετά θάνατον:
-Μεγάλα ΜΜΕ δημοσιοποιούν οπτικό υλικό που δεν προσφέρει τίποτα στην ενημέρωση του κοινού, αλλά μπορεί να τραυματίσει ψυχικά την οικογένεια και το φιλικό περιβάλλον της κοπέλας.
-Δημοσιεύονται καταθέσεις και ρεπορτάζ που ρίχνουν τα βάρη στο θύμα και όχι στους κατηγορούμενος. Ο κατηγορούμενος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να κάνει ό,τι μπορεί για να ελαφρύνει τη θέση του. Ο δημοσιογράφος όμως πρέπει να δίνει στο αναγνωστικό κοινό μια ολοκληρωμένη εικόνα της υπόθεσης και όχι να λειτουργεί σκανδαλοθηρικά για να δημιουργεί εντυπώσεις.
-Διαβάζουμε στα social και τα site ελεεινά σχόλια χρηστών (δυστυχώς όχι λίγα) για την κοινωνική ζωή και την εμφάνιση της Μυρτώς. Επί της ουσίας, αυτά τα σχόλια υπονοούν το χυδαίο «τα ήθελε».
-Στα αυτά τα ελεεινά σχόλια αλλά και στη στάση των σκανδαλοθηρικών ΜΜΕ, είναι εμφανής η έμφυλη διάσταση. Αν η Μυρτώ δεν ήταν γυναίκα, η στάση όλων θα ήταν πιο συγκρατημένη και το θύμα θα προστατευόταν περισσότερο -το έχουμε δει άλλωστε σε ανάλογες περιπτώσεις. Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας, πόσο διαφορετική θα ήταν η αντιμετώπιση αν το μοιραίο βράδυ ήταν ένας άντρας στη θέση της Μυρτώς…
Τα αυτονόητα
Να πούμε λοιπόν ξανά αυτά που (θα έπρεπε να) είναι τα αυτονότητα:
1. Οι όποιες επιλογές του θύματος δεν δίνουν κανένα ελαφρυντικό στους κατηγορούμενους.
2. Αποτελεί ηθικά και δικαιική επιταγή η προστασία του θύματος και του οικογενειακού περιβάλλοντος τους.
3. Η ενοχοποίηση των γυναικών που πέφτουν θύματα εγκλημάτων, συνιστά μια από τις πιο ακραίες εκφράσεις της έμφυλης καταπίεσης.
4. Τα ΜΜΕ είναι υποχρεωμένα να σέβονται τη δημοσιογραφική δεοντολογία και τους στοιχειώδεις πολιτισμικούς κανόνες.
Ο κανιβαλισμός της Μυρτώς πρέπει να σταματήσει τώρα. Ντροπή πια!
