Η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου, διαγνώστηκε με την συγκεκριμένη πάθηση το 2010. Τα πρώτα συμπτώματα, όμως, της έκαναν την εμφάνισή τους, το 2000, όταν εκείνη ήταν 14 χρονών.
Όπως περιγράφει, σε πρώτο στάδιο υπήρχαν πτώσεις κατά τη βάδισή της, στα δύο με τρία βήματα. Δεν πονούσε, αλλά δεν είχε αίσθηση και του πού είναι τα πόδια της. Μετά ξεκίνησαν τα καψίματα στα χέρια και στα πόδια. Σταδιακά η πάθηση χειροτέρευε. Είχε σπασμούς και στην κοιλιακή χώρα.
Η ίδια ξεκίνησε, τότε, να ασχολείται με την κολύμβηση. «Υπάρχουν διαφοροποιήσεις στη δική μου περίπτωση. Έχω καταφέρει να το κοντρολάρω και να μην έχω σπασμούς. Το κατάφερα αυτό με την κολύμβηση και την θεραπευτική πισίνα. Υπάρχουν στιγμές, που σφίγγει ο λαιμός και δεν μπορώ να αρθρώσω σωστά. Υπάρχουν πόνοι αρκετοί, όμως, έχω μάθει να ζω με αυτό. Κάνω φυσικοθεραπείες και πράγματα, που ωφελούν τον εαυτό μου. Καθημερνά κάνω κολύμβηση, για να μπορώ να κρατάω σε ένα επίπεδο το σώμα μου».
Βέβαια, εξακολουθεί να ζει με την αγωνία των σπασμών, ενώ κάθε φορά, που αγωνίζεται, όπως δηλώνει στο MEGA, με το πού βγει έξω από το νερό πονάει «Ξέρω ότι υπάρχει περίπτωση να μου συμβεί σπασμός μέσα στο νερό και άρα να μου ακυρώσει όλη την προετοιμασία τόσων μηνών, για τον αγώνα. Ξέρω ότι όταν θα βγω θα έχω μυϊκούς πόνους και θα χρειάζεται ώρες ή και μέρες για να συνέλθω».
«Οι δυσκολίες υπάρχουν περισσότερο, όταν εγώ καταπονώ τον εαυτό μου, π.χ. στους αγώνες. Όταν τελειώνω την κούρσα είμαι σε άσχημη κατάσταση σωματικά»
«Προσπέρασα όλους αυτούς τους πόνους, για να φέρω ένα μετάλλιο στη χώρα μου. Σκεφτόμουν το κλάμα, που έχω ρίξει σε προηγούμενες φορές, για να φτάσω σε ένα καλό επίπεδο αγωνιστικό».
Τέλος, υπογράμμισε ότι η εξέλιξη της πάθησης είναι ανάλογη με τις ενέργειές της, τονίζοντας «Η πάθηση όσο της συμπεριφέρεσαι καλά, σου συμπεριφέρεται κι αυτή καλά. Υπάρχουν τα συμπτώματα, αλλά όχι σε τόσο έντονο βαθμό, αν κι εγώ δεν ξεπεράσω τον βαθμό αντοχής μου σε κάποια άσκηση. Υπάρχει έξαρση κατά τη διάρκεια του χειμώνα ή της έντονης ζέστης».
