Ο περιορισμός που έχει επιβληθεί στις μετακινήσεις και η μείωση του συγκοινωνιακού έργου των αστικών συγκοινωνιών κατά 90% σχεδόν έχουν μετατρέψει τις κάρτες απεριορίστων διαδρομών σε εισιτήρια… χωρίς αντίκρισμα.
Όπως αναφερει η Καθημερινή, ειδικά για εκείνους που έχουν προμηθευτεί πιο μαζικά προϊόντα όπως 3μηνες ή ετήσιες κάρτες απεριορίστων διαδρομών, από τις αρχές του μήνα είτε δεν πραγματοποιούν μετακινήσεις είτε αυτές που γίνονται είναι πολύ δύσκολες, λόγω του μειωμένου συγκοινωνιακού έργου.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι έχουν ήδη εκφραστεί οι πρώτες αντιδράσεις από κατόχους καρτών, οι οποίοι αναμένουν κάποια ρύθμιση από πλευράς ΟΑΣΑ.
Το ενδεχόμενο επιστροφής χρημάτων δεν αποτελεί λύση που εξετάζει, σύμφωνα με πληροφορίες, ο ΟΑΣΑ.
Ωστόσο, δεν αποκλείεται να δρομολογηθεί η παράταση ισχύος των καρτών, ωστόσο οι οριστικές αποφάσεις δεν έχουν ληφθεί ακόμα.
Μετά την ανακοίνωση αναστολής πληρωμής προστίμων (έως τις 31 Μαΐου) για τους λαθρεπιβάτες που αποφασίστηκε από τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών Κ. Καραμανλή, οι συστηματικοί επιβάτες αναμένουν κι εκείνοι κάποια ρύθμιση με δεδομένο μάλιστα ότι αποτελούν και τους πιο πιστούς πελάτες του ΟΑΣΑ.
Επιπλέον, πέραν της αραίωσης των δρομολογίων των λεωφορείων, τρόλεϊ, μετρό, ηλεκτρικού και τραμ, η κατάργηση της μεταμεσονύκτιας λειτουργίας των μέσων σταθερής τροχιάς κάθε Παρασκευή και Σάββατο, έχει επίσης περιορίσει σημαντικά το έργο του ΟΑΣΑ.
Το πρόγραμμα δρομολογίων τόσο για τα σταθερά μέσα όσο και για τα οδικά μέσα είναι αραιότερο ακόμα και από τον Δεκαπενταύγουστο, διάστημα κατά το οποίο οι μετακινήσεις στην Αθήνα είναι ιδιαίτερα περιορισμένες, λόγω των θερινών αδειών μετακινούμενων και εργαζομένων στον ΟΑΣΑ.
Στο μεταξύ, έντονη ανησυχία επικρατεί τόσο στο υπουργείο Μεταφορών όσο και στις διοικήσεις των συγκοινωνιακών φορέων για την επόμενη ημέρα μετά την πανδημία, καθώς η μείωση της κίνησης έχει περιορίσει τις εισπράξεις δυσανάλογα σε σχέση με τον μικρό περιορισμό των λειτουργικών εξόδων των εταιρειών.
Τα δρομολόγια είναι περιορισμένα, ωστόσο πληροφορίες αναφέρουν ότι τα πάγια και λειτουργικά κόστη των φορέων δεν έχουν μειωθεί σε τέτοιο βαθμό που να ισοσκελίζουν την απώλεια από τις εισπράξεις.
