Ο άνδρας μάλιστα ισχυρίζεται πως τη σύνταξη δεν την έπαιρνε εκείνος αλλά ένας ξάδελφος της μητέρας του, ο οποίος να σημειωθεί ότι μετά από λίγα χρόνια απεβίωσε κι εκείνος.
Πιο αναλυτικά, υπογραμμίζεται πως επί εννέα χρόνια ο δημοτικός υπάλληλος, έγγαμος με δυο παιδιά, φαίνεται ότι εισέπραττε την σύνταξη χηρείας της μητέρας του από διάφορα ΑΤΜ της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος στην Αττική.
Η μητέρα του, ωστόσο, είχε πεθάνει από το 2004. Συνολικά, δε, του καταλογίζεται ότι εισέπραξε συντάξεις ύψους 45.950 ευρώ.
Από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων καταδικάστηκε σε κάθειρξη 7 ετών για απάτη κατ΄ εξακολούθηση, ενώ εκκρεμεί η έφεσή του στο Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων.
Έπειτα από τη διεξαγωγή Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης από το πρωτοβάθμιο πειθαρχικό συμβούλιο του επιβλήθηκε η προσωρινή παύση 6 μηνών, αλλά μετά από ένσταση της Γενικής Επιθεωρήτριας Δημόσιας Διοίκησης ,Μαρίας Παπασπύρου του επιβλήθηκε τελικά, η πειθαρχική ποινή της οριστικής παύσης (απόλυσης). Κατόπιν αυτών, προσέφυγε στην Διοικητική Δικαιοσύνη ζητώντας να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική και παράνομη η απόφαση της απόλυσής του.
Επισημαίνει μάλιστα πως δεν ήξερε ότι η μητέρα του είχε λογαριασμό στην Εθνική Τράπεζα Ελλάδος ενώ για τις αναλήψεις σε ΑΤΜ που βρίσκονταν κοντά στην οικία ή την εργασία του, υποστηρίζει ότι τις έκανε ο ξάδερφος της μητέρας του.
Ωστόσο ο εξάδελφος απεβίωσε και έτσι δεν μπορεί να συμβάλει στην αποκάλυψη της αλήθειας. Ακόμα, αναφέρει ότι η υπόθεση αυτή δεν αφορά την υπηρεσία που εργάζεται, καθώς είναι προσωπική-οικογενειακή του υπόθεση και η ποινή της απόλυσης που του επιβλήθηκε παραβιάζει την συνταγματική αρχή της αναλογικότητας, αλλά και η απόφαση του πειθαρχικού συμβουλίου είναι πλημμελής.
