Η Αττική ασφυκτιά – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το οδικό της δίκτυο, ένα κουβάρι που πλέχτηκε χωρίς στρατηγικό σχέδιο και χωρίς τη λογική μιας πόλης που μεγάλωσε ραγδαία, έχει φτάσει στα όριά του.
Ο Κηφισός, η Αττική Οδός, λεωφόροι του κέντρου και περιφερειακές αρτηρίες βρίσκονται καθημερινά σε συνθήκες κορεσμού. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Σημειώστε λοιπόν πως πάνω από 260.000 οχήματα κινούνται κάθε μέρα στον Κηφισό και περισσότερα από 300.000 στην Αττική Οδό, ενώ η συνολική κυκλοφορία στην πρωτεύουσα έχει αυξηθεί κατά περίπου 50% μέσα σε δύο δεκαετίες. Η αύξηση των Ι.Χ., ο γερασμένος στόλος, η έντονη παρουσία βαρέων οχημάτων και η απουσία εναλλακτικών μετακινήσεων, συνθέτουν ένα σκηνικό που δεν αφήνει διέξοδο – κυριολεκτικά.
Η οικονομική ζημιά είναι επίσης τεράστια, χάνονται ετησίως δεκάδες εκατομμύρια ευρώ σε χαμένο χρόνο, καύσιμα και ρύπανση. Οι καθυστερήσεις στις μετακινήσεις, οι βλάβες και τα ατυχήματα μετατρέπουν το πρόβλημα από απλή ταλαιπωρία σε πραγματικό κοινωνικό βάρος. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αντί να απορροφούν την πίεση, δεν έχουν την απαραίτητη χωρητικότητα ή την αξιοπιστία για να πείσουν τον οδηγό να αφήσει το αυτοκίνητο στο σπίτι. Η μέση αναμονή στο μετρό φτάνει τα 13 λεπτά σε ώρες αιχμής, ενώ το δίκτυο του προαστιακού και του τραμ εξακολουθεί να καλύπτει ελλιπώς κρίσιμες περιοχές.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι λύσεις που έχουν πέσει στο τραπέζι είναι πολλές και γνωστές. Αναβάθμιση της Κηφισού σε αυτοκινητόδρομο τεσσάρων λωρίδων με λωρίδα έκτακτης ανάγκης, νέα έργα σύνδεσης της Αττικής Οδού, επέκταση του μετρό και του προαστιακού, δημιουργία Park & Ride κόμβων και εφαρμογή «έξυπνων» συστημάτων διαχείρισης κυκλοφορίας με τεχνητή νοημοσύνη. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν συντονισμό, διακομματική συνέχεια και μια πολιτική βούληση που δεν θα σταματήσει στα προεκλογικά φυλλάδια.
Η λύση του κυκλοφοριακού στην Αττική δεν βρίσκεται πια στο… πλάτεμα των δρόμων, αλλά στη ριζική αλλαγή νοοτροπίας. Χρειάζεται στρατηγικός επανασχεδιασμός που θα ενώνει συγκοινωνίες, πολεοδομία και περιβάλλον. Πρέπει να γίνει πιο δύσκολο –και λιγότερο συμφέρον– να κινείσαι με Ι.Χ. στο κέντρο και πιο εύκολο να κυκλοφορείς με ΜΜΜ ή... μικροκινητικότητα. Ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος, είναι αυτός που οδηγεί σε ένα ενιαίο σύστημα μεταφορών, με ηλεκτροκίνηση, έξυπνη διαχείριση και δημόσιες επενδύσεις, που υπηρετούν την καθημερινότητα, όχι μόνο την εικόνα.
Αλήθεια είναι πως, αν η Αθήνα θέλει να ανασάνει, πρέπει να σταματήσει να σχεδιάζει για το χθες και να κινηθεί –επιτέλους– μπροστά. Γιατί το κυκλοφοριακό δεν είναι πρόβλημα μετακίνησης, είναι πρόβλημα προτεραιοτήτων. Σύντομα θα πρέπει να ληφθούν μέτρα, προτού... θησαυρίσουν οι ψυχίατροι από όλους εκείνους τους οδηγούς που δοκιμάζουν καθημερινά τα νεύρα τους μποτιλιαρισμένοι-εγκλωβισμένοι στους δρόμους της Αττικής. Όλοι αυτοί, θα πρέπει να καταλάβουν πως αν δεν χρησιμοποιήσουν το αυτοκίνητό τους θα βγουν τελικά σαφώς κερδισμένοι.
Σήμερα, κατά μέσο όρο, κάθε αυτοκίνητο που βρίσκεται ακινητοποιημένο στην ατέρμονη κίνηση, φέρει στο εσωτερικό του δυστυχώς μόνο έναν επιβάτη, σύμφωνα με την δραματική διαπίστωση της έγκυρης στατιστικής. Η ίδια αναφέρει, πως η Αθήνα διαθέτει διπλάσιο ποσοστό ταξί σε σχέση με το Λονδίνο παρακαλώ, που διαθέτει συντριπτικά περισσότερο πληθυσμό συγκριτικά. Στοιχεία βέβαια, που πρέπει να αλλάξουν άρδην, εάν φυσικά επιθυμούμε να βελτιώσουμε την απελπιστική κατάσταση που επικρατεί στους δρόμους της πρωτεύουσας.
