«Αρχίζει το ματς» τραγούδαγε ο Λ. Κηλαιδόνης περιγράφοντας την μαζική ψύχωση που προκαλεί το ποδόσφαιρο. Σήμερα, 11 του Ιούνη, ξεκινά η μεγαλύτερη γιορτή του, το «Μουντιάλ». Δεν υπάρχει κανένα γεγονός στον κόσμο, σε κανένα τομέα της κοινωνικής ζωής που να μπορεί να ανταγωνιστεί τους αριθμούς της τηλεθέασης ενός τελικού Παγκοσμίου κυπέλλου. Φυσικά δεν μπορεί να είναι ξεκομμένο από την πολιτική, με την ιδεολογική ή και την άμεση έννοια της λέξης. Ας κάνουμε ένα ταξίδι στον χρόνο, σταματώντας σε χαρακτηριστικές στιγμές.
1934: Viva Duce!
Η απόφαση για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1930 ήταν το αποτέλεσμα της σύγκρουσης μεταξύ των εκπροσώπων του κλασικού αθλητισμού που εκφραζόταν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) και της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA) που είχε ιδρυθεί το 1904. Ο στόχος του παλιού αθλητικού κατεστημένου για περιθωριοποίηση του ποδοσφαίρου είχε αποτύχει και πλέον η διαμάχη αφορούσε τον έλεγχό του. Τελικά το Παγκόσμιο Κύπελλο διεξήχθη στην Ουρουγουάη το 1930, στην Ιταλία το 1934 και στη Γαλλία το 1938. Το ποδόσφαιρο είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να μη συνδεθεί με τις κυρίαρχες πολιτικές τάσεις, στη δεκαετία του 1930 ανερχόμενο ρεύμα είναι ο φασισμός.
Η Ιταλία του Μουσολίνι κατέκτησε (πιο ταιριαστό το ρήμα «αγόρασε») το Μουντιάλ του 1934. Στον προημιτελικό αντιμετώπισε την Ισπανία και παρά την προκλητική διαιτητική εύνοια περιορίστηκε στο ισόπαλο 1-1. Αιτία ο Ρικάρντο Θαμόρα, ο θρυλικός Καταλανός τερματοφύλακας, που «κατέβασε ρολά». Όμως ο Θαμόρα δεν αγωνίστηκε στον επαναληπτικό αγώνα, οι Ιταλοί ποδοσφαιριστές, όλοι μέλη του Φασιστικού κόμματος, φρόντισαν να τον σακατέψουν. Με εντολή που δόθηκε στο ημίχρονο, ο Ραϊμούντο Όρσι και οι υπόλοιποι Ιταλοί τον χτυπούσαν ατιμώρητα, εντός και εκτός φάσεως, ο Θαμόρα άντεξε και αποχώρησε από το γήπεδο με σπασμένα πλευρά και ώμο! Στον επαναληπτικό, χωρίς τον Θαμόρα, η Ισπανία ηττήθηκε με 1-0 κι αφού της ακυρώθηκαν δύο κανονικά γκολ. Η Ιταλία κατέκτησε το Κύπελλο, οι παίκτες της και 50.000 θεατές χαιρετούσαν φασιστικά τον Μουσολίνι που απολάμβανε τον Ρωμαικό θρίαμβό του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οφείλουμε δύο λόγια για αυτήν την τεράστια ποδοσφαιρική, και όχι μόνο, προσωπικότητα. Ο πατέρας του ήταν στέλεχος του αναρχοσυνδικαλιστικού κινήματος στη Βαρκελώνη, ενώ κι ο ίδιος ο Θαμόρα στον Ισπανικό Εμφύλιο τάχθηκε ενεργά με τους Δημοκρατικούς, γλιτώνοντας δύο φορές από θαύμα τη ζωή του σε δολοφονικές απόπειρες των φασιστών. Κατέφυγε για δύο χρόνια στη Γαλλία και όταν επέστρεψε έγινε προπονητής, όμως τα προβλήματα με το καθεστώς του Φράνκο δεν έπαψαν ποτέ. Ο θρυλικός «El Divino» (ο θεϊκός), όπως τον αποκαλούσαν οι συμπατριώτες του, έφυγε από τη ζωή το 1978 και στην τελευταία του κατοικία τον συνόδευσαν 50.000 άτομα.
Ουγγρικές ραψωδίες με πικρό τέλος
Η δεκαετία του 1950 ήταν η χρυσή δεκαετία της Εθνικής Ουγγαρίας. Η «Αράντσιπατ», η χρυσή ομάδα, σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της. Στις 25 Νοεμβρίου 1953 ταξίδεψε στο Λονδίνο για να αντιμετωπίσει στο «Γουέμπλεϊ» την Αγγλία που ήταν αήττητη από το 1871! Όταν τελείωσε ο αγώνας κανείς από τους 90.000 θεατές δεν μιλούσε, η Ουγγαρία είχε κυριολεκτικά διαλύσει τους Άγγλους με 6-3! Έξι μήνες αργότερα, τον Μάιο του 1954, στο «Νεπαστάντιον» της Βουδαπέστης, οι 105.000 θεατές πανηγύριζαν καθώς έβλεπαν την «Αράντσιπατ» να διαλύει ξανά τους Άγγλους: 7-1! Μεγάλος πρωταγωνιστής ήταν ένας υπολοχαγός του Ουγγρικού στρατού που ο αγγλικός Τύπος του είχε δώσει… προαγωγή αποκαλώντας τον «ο καλπάζων συνταγματάρχης». Ήταν ο Φέρεντς Πούσκας.
Λίγες εβδομάδες αργότερα ξεκίνησε το Μουντιάλ της Ελβετίας και οι Ούγγροι διέλυσαν τους πάντες μέχρι τον τελικό στη Βέρνη, όπου αντιμετώπισαν τη Δυτική Γερμανία. Το σκηνικό ήταν βγαλμένο από ταινία της εποχής του «Ψυχρού Πολέμου»: μια «κομμουνιστική» χώρα αντιμετώπιζε την κατεστραμμένη, ηττημένη και ταπεινωμένη Δυτική Γερμανία, που προσπαθούσε –με την αμέριστη βοήθεια των Δυτικών – να ξανασταθεί στα πόδια της ως προγεφύρωμα απέναντι στους «κόκκινους». Ο καιρός βροχερός και ο Πούσκας ελαφρά τραυματίας από τις… περιποιήσεις των αμυντικών.
Οι Ούγγροι θα ξεκινήσουν επιθετικά και θα προηγηθούν 2-0, όμως όσο περνάει η ώρα αρχίζουν να κουράζονται στον βαρύ αγωνιστικό χώρο, πράγμα φυσιολογικό. Αντίθετα οι Γερμανοί δείχνουν ακούραστοι, όσο περνά η ώρα τρέχουν όλο και περισσότερο, όχι και τόσο φυσιολογικό.Το τελικό σφύριγμα βρήκε τη Γερμανία νικήτρια με 3-2, το «Θαύμα της Βέρνης», όπως το αποκάλεσε ο δυτικός Τύπος, είχε συντελεστεί. Ανυψώθηκε η γερμανική περηφάνια και αποτράπηκε το επαχθές σενάριο μια «κομμουνιστική» χώρα να κατακτήσει το Μουντιάλ. Να σημειώσουμε απλώς ότι μεταξύ του 1950 και του 1956, η Ουγγαρία κατέγραψε σαράντα δύο νίκες, επτά ισοπαλίες και μόλις μία ήττα, στον τελικό με τη Δυτική Γερμανία. Ε, συμβαίνουν αυτά...
1970: Ο «Πόλεμος του Ποδοσφαίρου»
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 διεξήχθη στο Μεξικό. Για την διοργάνωση δήλωσαν ενδιαφέρον δύο χώρες, η Αργεντινή και το Μεξικό. Στην τελική ψηφοφορία, που έγινε στο Τόκιο της Ιαπωνίας, το Μεξικό κατάφερε να συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους (56 -32) και ανάλαβε την διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970. Οι φήμες για δωροδοκία οργίασαν αλλά...
Τα προκριματικά σημαδεύτηκαν από τον επονομαζόμενο «Πόλεμο του Ποδοσφαίρου». Ελ Σαλβαδόρ και Ονδούρα διεκδίκησαν την πρόκρισή τους στα τελικά της διοργάνωσης σε αγώνες μπαράζ. Καταπιεσμένα πάθη και μίση που επί δεκαετίες δίχαζαν αυτές τις δύο κεντροαμερικανικές χώρες ξέσπασαν. Η Ονδούρα νίκησε 1-0 στην έδρα της, αλλά έχασε με 3-0 στο Ελ Σαλβαδόρ. Το σκληρό παιχνίδι των ποδοσφαιριστών συνοδεύθηκε από ταραχές και ξυλοδαρμούς των Σαλβαδοριανών μεταναστών στην Ονδούρα, για να εξελιχθεί σε αλυσίδα συνοριακών επεισοδίων.
Η FIFA αποφάσισε να γίνει νέος αγώνας μπαράζ στο ουδέτερο Μεξικό. Το Ελ Σαλβαδόρ νίκησε με 3-2 και, την επόμενη μέρα, ο στρατός του εισέβαλε στην Ονδούρα. Μέσα σε τέσσερις μόλις ημέρες 3.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, 6.000 τραυματίστηκαν και άλλοι 100.000 έμειναν άστεγοι.
1970: «Queremos frijoles, no goles.»
«Θέλουμε φασόλια, όχι γκολ». Το σύνθημα των μεξικανών διαδηλωτών ξέφραζε την άποψη ότι το κράτος έδινε υπερβολική έμφαση στο ποδόσφαιρο και στη διεθνή προβολή της χώρας, ενώ πολλοί πολίτες αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες και κοινωνικά προβλήματα. Δύο χρόνια πριν από το Μουντιάλ, το Μεξικό είχε συγκλονιστεί από μαζικές φοιτητικές κινητοποιήσεις που ζητούσαν περισσότερες δημοκρατικές ελευθερίες και μεταρρυθμίσεις. Η κυβέρνηση αντέδρασε με καταστολή.
Η πιο γνωστή στιγμή ήταν η Tlatelolco Massacre, στις 2 Οκτωβρίου 1968, όταν στρατός και αστυνομία άνοιξαν πυρ εναντίον διαδηλωτών στην Πλατεία των Τριών Πολιτισμών στην Mexico City. Ο ακριβής αριθμός των νεκρών παραμένει αντικείμενο διαμάχης, αλλά θεωρείται ότι ήταν πολύ μεγαλύτερος από τον επίσημο απολογισμό.
Η Μεξικανική κυβέρνηση προσπαθούσε να προβάλει διεθνώς μια εικόνα σταθερότητας και εκσυγχρονισμού, ενώ απέκρυπτε κοινωνικά προβλήματα και την πρόσφατη καταστολή. Είχε ενισχύσει τα μέτρα ασφαλείας και το κλίμα φόβου μετά τα γεγονότα του 1968 περιόρισε την ανοιχτή πολιτική διαμαρτυρία. Ωστόσο σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας συνέχιζε να υπάρχει δυσαρέσκεια για τη χρήση των μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων ως μέσου πολιτικής νομιμοποίησης, οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν όπως και η ωμή βία.
Οι κάμερες έδειχναν αποκλειστικά τους αγώνες, η Βραζιλία του Πελέ γεννούσε έναν μύθο... με τα φασόλια των φτωχών θα ασχολούμαστε τώρα;
1978: Όταν η «Operation Condor» στήριζε Βιντέλα
Το Παγκόσμιο κύπελλο του 1978 διεξήχθη υπό τη στρατιωτική δικτατορία του Χόρχε Ραφαέλ Βιντέλα. Η Αργεντινή ζούσε τον λεγόμενο «Βρώμικο Πόλεμο», με χιλιάδες δημοκράτες να έχουν συλληφθεί, βασανιστεί ή εξαφανιστεί. Η διοργάνωση χρησιμοποιήθηκε ως μέσο διεθνούς προβολής.
Ο «ημιτελικός» με το Περού ήταν ο αγώνας που σημάδεψε τη διοργάνωση. Το σύστημα του 1978 είχε δεύτερη φάση ομίλων, Aργεντινή και η Βραζιλία βρίσκονταν στον ίδιο όμιλο. Αφού η Βραζιλία νίκησε την Πολωνία με 3–1, η Αργεντινή έπρεπε να νικήσει το Περού με διαφορά τουλάχιστον τεσσάρων γκολ για να περάσει στον τελικό. Τελικά κέρδισε 6–0, σκορ που θεωρήθηκε εξαιρετικά ασυνήθιστο για ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι. Τερματοφύλακας του Περού ήταν ο Ραμόν Κιρόγα, ένα από τους καλύτερους του κόσμου, στο συγκεκριμένο αγώνα έκανε τραγικά λάθη(;). Ήταν γεννημένος στο Ροζάριο της Αργεντινής και είχε πολιτογραφηθεί Περουβιανός, γεγονός που τροφοδότησε ακόμα περισσότερο τις υποψίες.
Ο Βιδέλα επισκέφθηκε τα αποδυτήρια του Περού πριν τον αγώνα, συνοδευόμενος από τον γκουρού της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, Χένρυ Κίσσιγκερ. Κυκλοφόρησαν φήμες για οικονομικές και διπλωματικές συμφωνίες μεταξύ των στρατιωτικών καθεστώτων της Αργεντινής και του Περού.Αργότερα εμφανίστηκαν μαρτυρίες και καταγγελίες από πολιτικά πρόσωπα και δημοσιογράφους που συνέδεσαν τον αγώνα με ευρύτερες συνεργασίες των λατινοαμερικανικών δικτατοριών στο πλαίσιο της «Operation Condor» (Επιχείρηση Κόνδωρ)
Ήταν ένα μυστικό δίκτυο συνεργασίας των στρατιωτικών δικτατοριών της Νότιας Αμερικής κατά τη δεκαετία του 1970 και στις αρχές του 1980, με στόχο τον εντοπισμό, την παρακολούθηση, την απαγωγή, τα βασανιστήρια και τη δολοφονία πολιτικών αντιπάλων πέρα από τα εθνικά σύνορα. Συμμετείχαν η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Χιλή, η Ουρουγουάη, η Παραγουάη και η Βολιβία, φυσικά υπό την υψηλή καθοδήγηση των ΗΠΑ.
1986: όταν ένας Σουηδός «χασάπης» έσφαξε την «Κόκκινη αρκούδα»
Το 1986 το Μουντιάλ θα επιστρέψει στο Μεξικό. Αντιδράσεις θα υπάρξουν, κυρίως στους χώρους της εκπαίδευσης, δεν θα πάρουν όμως τις διαστάσεις του 1970. Η πολιτική διάσταση εκδηλώθηκε κυρίως στο γήπεδο, 32 χρόνια μετά το 1954 αναβίωνε ο ... εφιάλτης μια «κομμουνιστική» χώρα να κατακτήσει το Μουντιάλ
Η Σοβιετική Ένωση, τα «Μιγκ» του Βαλέρι Λομπανόφσκι, προκάλεσε τρόμο από τον πρώτο κιόλας αγώνα, όταν διέλυσε με 6 – 0 την Ουγγαρία. Ένα εκπληκτικό σύνολο με μεγάλους πάικτες όπως ο Ντασάεφ, ο Μπελάνοφ, ο Ζαβάροφ, ο Ρατς, ο Μπεσόνοφ, ο Ντεμιανένκο, ο Μπάλτασα, ο Γιακοβένκο και βέβαια οι μετέπειτα παίκτες του Ολυμπιακού Προτάσοφ και Λιτόφτσενκο. Τίποτα δεν φαινόταν να μπορεί να τους σταματήσει, γεγονός που προκαλούσε και πολιτικό πονοκέφαλο αλλά και «οικονομικό πυρετό» στις στοιχηματικές εταιρείες και στους μάνατζερ που περίμεναν άνοδο στις τιμές των πελατών τους.
Το έργο της αποτροπής το ανέλαβε ο Σουηδός ρέφερι Έρικ Φρέντρικσεν. Στη φάση των «16» η Σοβιετική Ένωση αντιμετώπισε το Βάλγιο. Σε ένα από τα μεγαλύτερα διαιτητικά σκάνδαλα όλων των εποχών οι Βέλγοι θα επικρατήσουν με 4 -3. Τα 2 γκολ των Βέλγων ήταν καταφανέστατα αντικανονικά, ακυρώθηκε κανονικό γκολ των Σοβιετικών ενώ δεν δόθηκαν και 2 πέναλτι υπέρ τους. Η σκηνή με τον αρχηγό των Βέλγων Γιαν Κέλεμανς που πετυχάινει γκολ αλλά δεν πανηγυρίζει γιατί ξέρει πως ήταν πολλά μέτρα οφσαίντ έμεινε στην ιστορία. Όταν είδε τους συμπάικτες του να τον συγχαίρουν συνειδητοποίησε πως ο Φρέντρικσεν είχε δείξει ...σέντρα!
Ο Φρέντρικσεν όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε αλλά πήρε και προαγωγή! Φυσικά, το μεγαλύτερο «παιχνίδι» της ιστορίας αφορά την ομάδα της ΕΣΣΔ: Η συντριπτική πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών της ήταν Ουκρανοί, στελέχη της τρομερής εκείνης Δυναμό Κιέβου, όπως και ο προπονητής Βαλερί Λομπανόφσκι. Πώς τα φέρνει η ζωή...
Τελικά, το « χέρι του (ουράνιου) Θεού» και το «αριστερό πόδι του (επίγειου) Θεού» Ντιέγκο Μαραντόνα θα δώσουν το τρόπαιο στην Αργεντινή εγκαινιάζοντας μια «τριλογία» Μουντιάλ με κεντρικό πρόσωπο τον μεγάλο Αργεντινό.
1990 – 1994: Όλοι και όλα κόντρα στον «μεγάλο αιρετικό»
Το Μουντιάλ του 1990 διοργανώθηκε στην Ιταλία. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα βρέθηκε στο επίκεντρο μιας τεράστιας πολιτικής και κοινωνικής αντιπαράθεσης, ιδιαίτερα λόγω της σχέσης του με την ομάδα και την πόλη της Νάπολι, ήταν τότε (και πάντα) ο απόλυτος ήρωας της Νάπολης. Είχε οδηγήσει τη Νάπολι σε πρωταθλήματα και είχε γίνει σύμβολο της πόλης, η οποία ιστορικά και πολιτικά αισθανόταν υποτιμημένη από τη βόρεια Ιταλία.
Η τύχη είχε κέφια: η Αργεντινή του Ντιέγκο αντιμετώπισε την Ιταλία στον ημιτελικό και μάλιστα ο αγώνας διεξήχθη στο στάδιο «Σαν Πάολο»της Νάπολης. Λίγες μέρες πριν, ο Μαραντόνα προκάλεσε σάλο λέγοντας ουσιαστικά στους Ναπολιτάνους ότι η υπόλοιπη Ιταλία τους θυμόταν ως Ιταλούς μόνο τώρα που χρειαζόταν τη στήριξή τους, ενώ συνήθως τους αντιμετώπιζε ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Έλεγε την αλήθεια: Το Σαν Πάολο, σε τέτοιο αγώνα, δεν γέμισε ενώ και οι 50.000 θεατές ήταν ...παγοκολώνες. Ο κανονικός αγώνας έληξε 1-1 και στα πέναλτι η Αργεντινή προκρίθηκε 4–3, ο ίδιος ο Μαραντόνα εκτέλεσε επιτυχημένα το καθοριστικό πέναλτι.
Με τη λήξη του αγώνα ξέσπασε ένα πρωτοφανές επικοινωνιακό πογκρόμ. Ο ιταλικός «Βορράς», που αυτός ο διαβολεμένος Αργεντίνος του είχε αφαιρέσει τα σκήπτρα στο ποδόσφαιρο, έβγαλε όλο το μίσος του, είχε άλλωστε και υπό τον έλεγχό του τα Μ.Μ.Ε.. Ζητήθηκε ως και η σύλληψη και η απέλαση του Μαραντόνα. Στον τελικό Αργεντινή – Δυτική Γερμανία στη Ρώμη, οι Ιταλοί φίλαθλοι αποδοκίμασαν έντονα τον εθνικό ύμνο της Αργεντινής. Οι τηλεοπτικές κάμερες κατέγραψαν τον Μαραντόνα να βρίζει εξοργισμένος προς την εξέδρα. Στον τελικό... όλα ήταν προδιαγεγραμμένα: Οι Αργεντίνοι έμειναν 9, στο 81΄σφυρίχτηκε πέναλτι - φάντασμα υπέρ των Γερμανών, η τάξη αποκαταστάθηκε.
Το επεισόδιο ξεπέρασε το ποδόσφαιρο. Ανέδειξε τη διαίρεση Βορρά–Νότου στην Ιταλία, διάιρεση που όλοι γνώριζαν αλλά ήταν θέμα – ταμπού. Η μοναδική σχέση του Μαραντόνα με τη Νάπολη ανέδειξε και τη σύγκρουση μεταξύ συλλογικής και εθνικής ταυτότητας. Το καλοκαίρι του 1990 ήταν το σημείο όπου η σχέση του Μαραντόνα με την Ιταλία άρχισε να καταρρέει. Λίγους μήνες αργότερα ακολούθησαν τα σκάνδαλα με τα ναρκωτικά και η αποχώρησή του από τη Νάπολι. Τυχαίο;
Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Μαραντόνα κορύφωσε τη σύγκρουσή του με την Παγκόσμια Ομοσπανδία αλλά και συνολικά με το πολιτικό και κοινωνικό κατεστημένο. Δηλώσεις κατά των ΗΠΑ, φωτογραφίες με τον Φιντέλ Κάστρο, μπλούζες με τον Τσε Γκεβάρα. Μαζεύτηκαν πολλά και στο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ τον περίμενε ο λογαριασμός. Σκόραρε στο 4–0 επί της Ελλάδας και στο 2–1 επί της Νιγηρίας, έδειχνε σε καλή αγωνιστική κατάσταση στην αρχή της διοργάνωσης. Όμως, μετά τον αγώνα με τη Νιγηρία υποβλήθηκε σε έλεγχο ντόπινγκ και βρέθηκε θετικός σε απαγορευμένες ουσίες (κυρίως εφεδρίνη). Αποβλήθηκε άμεσα από το τουρνουά, FIFA τον απέκλεισε προσωρινά και αργότερα τιμωρήθηκε με 15μηνο αποκλεισμό από το ποδόσφαιρο.
Ο Μαραντόνα, εμφανώς συντετριμμένος, είπε τη διάσημη φράση: «Me cortaron las piernas» («Μου έκοψαν τα πόδια»)! Ο ίδιος δεν δέχθηκε ποτέ την ενοχή του, υποστήριξε ου χορηγήθηκε σκεύασμα (ρινικό σπρέι/φάρμακο για κρυολόγημα και αποσυμφόρηση) από το ιατρικό τιμ της Aργεντινής. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως υπήρχε υπερβολικός έλεγχος πάνω στον Μαραντόνα και η αυστηρότητα της τιμωρίας είχε και πολιτική/επικοινωνιακή διάσταση ενώ ο ισχυρισμός πως ο μόνος που είχε πάρει απαγορευμένη ουσία στο Μουντιάλ ήταν ο Μαραντόνα, προκάλεσε τρανταχτά γέλια.
Επίλογος
Η πολιτική διάσταση των Μουντιάλ είναι δεδομένη, το ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό διακύβευμα είναι τεράστιο. Η επιλογή της διοργανώτριας χώρας έχει φορτίο και οσμή. Η Νότια Κορέα το 2002 ήταν ένα παράδειγμα, το Κατάρ το 2022 το ...απογείωσε! Τα φαραωνικά στάδια χτίστηκαν με βασικό υλικό το αίμα και τις ζωές χιλιάδες φτωχών μεταναστών, πάνω στους τάφους τους χόρεψε ο Λιονέλ Μέσι και η Αργεντινή για να κατακτήσουν το Κύπελλο που όντως δικαιούνταν. Κατά την απονομή ο Μέσι αποδέχθηκε τον ρόλο του γελωτοποιού των σεΐχηδων.
Όλα όσα έχουν συμβεί αλλά και το «ξεχείλωμα» των 48 ομάδων, για τηλεοπτικούς και πολιτικούς λόγους, έχουν μειώσει δραματικά τη γοητεία του Μουντιάλ. Ας το πούμε με ένα παράδειγμα: ο γράφων είναι υποστηρικτής της Αργεντινής. Ποιας Αργεντινής όμως; Του Ντιέγκο, του «μεγάλου αιρετικού», ή του Λιονέλ, του συνδαιτημόνα των σεΐχηδων και του Τραμπ; Ο Μέσι είναι ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που έχει δει ο κόσμος. Ο Μαραντόνα όμως είναι το ίδιο το ποδόσφαιρο, το δικό μας ποδόσφαιρο, με τις αντιφάσεις του.
