Την τελευταία της πνοή άφησε χθες η 27χρονη Ράνια η οποία έδινε μάχη με την νευροεκφυλιστική πάθηση ALS (Αμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση) και νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση στη ΜΕΘ του Βενιζελείου Νοσοκομείου στην Κρήτη.
Τις τελευταίες μέρες η ιστορία της έγινε γνωστή με ανακοινώσεις του νοσοκομείου για την μεταφορά της σε μονόκλινο θάλαμο του ιδρύματος.
Ωστόσο, πέρα από το εάν ήταν σε 8κλινο με 4 ασθενείς για 1 ημέρα και επέστρεψε σε μονόκλινο τη 10η μετεγχειρητική ημέρα, τα μηνύματα όσων την γνώρισαν είναι σπαρακτικά.
Όσα αναφέρει μια φίλη της σύμφωνα με το healthstat.gr:
«Η Ράνια μας…
Δεν είναι όλοι οι ήρωες αυτοί που γράφονται στην ιστορία.
Κάποιοι δίνουν μάχη για κάτι πιο απλό - να κρατηθούν ζωντανοί.
Η Ράνια ήταν ένας από αυτούς.
Πριν από πέντε χρόνια περίπου,
δεν διέφερε από κανένα άλλο κορίτσι της ηλικίας της.
Η ζωή της ήταν σχεδόν βαρετή.
Είχε τη δουλειά της
Τα ρομαντικά φλερτ της νιότης
Τις φίλες της
Τα όνειρα της
Και ένα λαμπερό χαμόγελο.
Ήταν 20 χρονών.. την θυμάμαι να γελάει.
Είχε μαζευτεί με τα υπόλοιπα κορίτσια πίσω μου, περιμένοντας να πιάσουν την ανθοδέσμη του γάμου.
3… 2… 1… και… Γύρισα με αγωνία.
Να δω ποια ήταν εκείνη που θα ονειρευόταν για λίγα δευτερόλεπτα τον δικό της γάμο.
Η Ράνια, με ένα τεράστιο χαμόγελο, μου κουνούσε την ανθοδέσμη στον αέρα σαν παιδί.
Πήγα κοντά της και της είπα:
«Αφού θα είσαι η επόμενη, εγώ θα είμαι η κουμπάρα!».
Με κοίταξε γεμάτη ελπίδες.
Το πίστεψε.
Δεν ήξερε…
Δεν ξέραμε…
Τρία χρόνια αργότερα κάτι άλλαξε..
Εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια.
Μαζί τους ξεκίνησαν και οι πρώτες επισκέψεις στους γιατρούς.
Οι ατελείωτες εξετάσεις.
Δεν σταμάτησε να χαμογελάει.
Αλλά το σώμα της άρχισε να την προδίδει.
Πρώτα τα πόδια.
Μετά τα χέρια.
Μετά η φωνή.
Έμειναν μόνο τα μάτια της.
Και με αυτά τα μάτια συνέχισε να μιλάει..
Να λέει «είμαι εδώ».
Να λέει «αντέχω».
Όσοι την αγαπούσαν ήταν εκεί.
Να την κάνουν να ξεχαστεί.
Να νιώσει όπως πριν.
Να της σκουπίσουν το δάκρυ του φόβου.
Υπήρχαν και οι άνθρωποι που δεν άντεχαν να την δουν τόσο διαφορετική..
Ρωτούσαν για εκείνη.
Προσευχόντουσαν.
Μα όχι… δεν άντεχαν να την δουν..
Ένα πλάσμα που πάντα βοηθούσε τους άλλους,
τώρα δεν μπορούσε να το βοηθήσει κανείς.
Πέντε χρόνια.
Πέντε χρόνια που για εμάς ήταν απλώς μία ημέρα,
Ενώ για εκείνη ήταν λιγότερη ζωή.
Δεν νίκησε την αρρώστια…
Αλλά δεν την άφησε να την τελειώσει γρήγορα.
Έμεινε.
Πάλεψε.
Μέχρι το τέλος.
Κατάφερε να δώσει ένα μάθημα σε όλους εμάς,
που τα είχαμε όλα και νομίζαμε πως δεν είχαμε τίποτα.
Γιατί, ενώ κάποτε η Ράνια είχε όλη τη ζωή μπροστά της…
Τώρα, η ζωή είχε μπροστά της τη Ράνια.
Δεν έφυγε…
Απλά βγήκε από το σώμα της για να μπορέσει ξανά να περπατήσει…
Να χορέψει…
Να μιλήσει..
Να γελάσει δυνατά.
Η ψυχή δεν πεθαίνει ποτέ…
Είναι εδώ και τριγυρίζει ελεύθερη χωρίς βάρος, χωρίς πόνο.
Αυτή ήταν η Ράνια μας…
Αυτή ΕΙΝΑΙ η Ράνια μας…
Μια πεισματάρα αγωνίστρια!
Ράνια μου……
Σκέψου μια μέρα να βρεθεί
Στον χρόνο μία πόρτα
Να την ανοίξω να σε δω
Να περπατάς σαν πρώτα………».
Η δήλωση της κας Καράμπελα, προέδρου του Ελληνικού Συλλόγου Ατόμων με Νόσους του Κινητικού Νευρώνα (ALS):
«Η Ράνια ήταν μόλις 27 ετών. Πριν από λίγα χρόνια ήταν ένα νέο κορίτσι με όνειρα, φίλους, σχέδια για το μέλλον και ένα λαμπερό χαμόγελο. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα ερχόταν αντιμέτωπη με την ALS, μια σκληρή νευροεκφυλιστική νόσο που σταδιακά της στέρησε την κίνηση, τη φωνή και την ανεξαρτησία της.
Όμως δεν κατάφερε ποτέ να της στερήσει την αγάπη των ανθρώπων που τη λάτρεψαν, τη δύναμη της ψυχής της, το πείσμα της και τη βαθιά επιθυμία της να ζει.
Η Ράνια έδωσε έναν αγώνα που κανένας νέος άνθρωπος δεν θα έπρεπε να αναγκάζεται να δώσει. Πάλεψε για πέντε ολόκληρα χρόνια με θάρρος που συγκλόνιζε όσους τη γνώριζαν. Όταν το σώμα της δεν μπορούσε πια να μιλήσει, μιλούσαν τα μάτια της. Και μέσα από αυτά συνέχιζε να λέει «είμαι εδώ».
Η απώλειά της γεμίζει θλίψη ολόκληρη την κοινότητα της ALS. Ταυτόχρονα, όμως, μας υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι πίσω από κάθε διάγνωση υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, μια ζωή που δεν πρόλαβε να ζήσει όλα όσα ονειρεύτηκε.
Όταν κάποτε η Ράνια είχε όλη τη ζωή μπροστά της, κανείς δεν φανταζόταν ότι μια μέρα η ίδια η ζωή θα στεκόταν μπροστά στη Ράνια, για να μας διδάξει θάρρος, αγάπη και δύναμη ψυχής.
Ως Ελληνικός Σύλλογος Ατόμων με Νόσους του Κινητικού Νευρώνα, αποχαιρετούμε τη Ράνια με βαθιά θλίψη και εκφράζουμε την αγάπη και τη συμπαράστασή μας στην οικογένεια και στους φίλους της.
Η μνήμη της θα παραμείνει ζωντανή ως σύμβολο δύναμης, ελπίδας και αγάπης για τη ζωή.
Καλό ταξίδι στο Φως, Ράνια».
