Ο αριθμός τέτοιων ασθενών αυξάνεται συνεχώς παγκοσμίως και είναι σημαντικό να εντοπιστούν εκείνοι που θα ωφελούνταν από προφυλακτική αντιπηκτική αγωγή, για να αποφευχθούν επιπλοκές όπως η πνευμονική εμβολή, όπως αναφέρουν οι καθηγητές της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Λίνα Πάσχου (επίκουρη καθηγήτρια Ενδοκρινολογίας), Μαριάννα Πολίτου (καθηγήτρια Αιματολογίας-Ιατρική των Μεταγγίσεων), Βασιλική Παππά (καθηγήτρια Αιματολογίας), Ευάγγελος Τέρπος (καθηγητής Θεραπευτικής-Αιματολογίας), Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (καθηγήτρια Θεραπευτικής-Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής) και Θάνος Δημόπουλος (καθηγητής Θεραπευτικής-Αιματολογίας-Ογκολογίας και πρύτανης ΕΚΠΑ), οι οποίοι συνοψίζουν τα κύρια σημεία της μελέτης.
Μία μεγάλη ομάδα περιπατητικών ασθενών με ήπια COVID-19 από τη Biobank του Ηνωμένου Βασιλείου παρακολουθήθηκε για να αξιολογηθεί ο κίνδυνος για VTE εντός 30 ημερών από τη νόσηση. Αυτή η ομάδα συγκρίθηκε με άτομα χωρίς μόλυνση από SARS-CoV-2.
Πραγματοποιήθηκαν πολυπαραγοντικές στατιστικές αναλύσεις που έλαβαν υπόψη ηλικία, φύλο, εθνικότητα, κοινωνικο-οικονομική κατάσταση, παχυσαρκία, εμβολιαστική κατάσταση και την παρουσία κληρονομικής θρομβοφιλίας.
Ανευρέθηκε ότι η λοίμωξη από SARS-CoV-2 συσχετίζεται με σχεδόν 20πλάσια αύξηση του κινδύνου για VTE. Ο κίνδυνος ήταν πολύ υψηλότερος για τους μη εμβολιασμένους και σημαντικά μειωμένος για τους πλήρως εμβολιασμένους ασθενείς. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συμμετέχοντες παρουσίασαν υψηλότερο κίνδυνο για VTE, ο οποίος διπλασιαζόταν για κάθε 10ετία. Οι άνδρες φάνηκε ότι διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο από τις γυναίκες, ενώ τα άτομα με παχυσαρκία παρουσιάζουν, επίσης, υψηλότερο κίνδυνο συγκριτικά με τα νορμοβαρή. Δεν βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ της κατάστασης εμβολιασμού και VTE σε άτομα που δεν μολύνθηκαν. Η κληρονομική θρομβοφιλία αύξησε τον κίνδυνο για VTE μετά από λοίμωξη με SARS-CoV-2.
