Οι επιστήμονες έκαναν την ανακάλυψη ενώ ανέλυαν τμήματα του Σινικού Τείχους της Κίνας, το οποίο εκτείνεται σε περισσότερα από 21.000 χιλιόμετρα και χτίστηκε κατά τη διάρκεια πολλών αιώνων, ξεκινώντας από το 221 π.Χ., ως ένας τρόπος για την προστασία των αυτοκρατοριών της χώρας από τον εξωτερικό κόσμο.
Κατά τη διάρκεια της κατασκευής, οι αρχαίοι εργάτες χρησιμοποιούσαν συχνά ένα είδος «εμβολιασμένου» χώματος που περιλάμβανε ένα μείγμα οργανικών υλικών όπως χώμα και χαλίκι που συμπιέζονται μεταξύ τους για να χτίσουν το τεράστιο τείχος.
Ενώ αυτά τα υλικά μπορεί να είναι πιο ευαίσθητα στη διάβρωση συγκριτικά με συμπαγείς πέτρες, συχνά ενισχύουν την ανάπτυξη ενός υλικού που αποκαλείται «βιοκρούστα» ή «ζωντανός» στόκος.
Αυτός ο ζωντανός στόκος αποτελείται από κυανοβακτήρια (μικροοργανισμούς που φωτοσυνθέτουν), βρύα και λειχήνες που βοηθούν στην ενίσχυση της κατασκευής, ειδικά σε άνυδρες και ημίξηρες περιοχές της χώρας, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science Advances.
«Οι οικοδόμοι της εποχής γνώριζαν ποια υλικά θα μπορούσαν να κάνουν τη δομή πιο σταθερή», είπε στο Live Science ο Bo Xiao, καθηγητής εδαφολογικής επιστήμης στο College of Land Science and Technology στο China Agricultural University στο Πεκίνο.
«Για να ενισχυθεί η μηχανική αντοχή, η λάσπη του τείχους κατασκευαζόταν πάντα με πηλό, άμμο και άλλα συγκολλητικά όπως ασβέστη. Αυτά τα συστατικά παρέχουν γόνιμο έδαφος για τους οργανισμούς που δημιουργούν «βιοκρούστες».
Για να δοκιμάσουν την αντοχή και την ακεραιότητα του Σινικού Τείχους, οι ερευνητές συνέλεξαν δείγματα από οκτώ διαφορετικά τμήματα που κατασκευάστηκαν μεταξύ 1368 π.Χ. και 1644 π.Χ. κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Μινγκ.
Διαπίστωσαν ότι το 67% των δειγμάτων περιείχαν «βιοκρούστες», τους οποίους ο Xiao αποκάλεσε «μηχανικούς οικοσυστήματος».
Χρησιμοποιώντας φορητά μηχανικά όργανα, τόσο επί τόπου όσο και πίσω στο εργαστήριο, οι επιστήμονες μέτρησαν τη μηχανική αντοχή και τη σταθερότητα των δειγμάτων και συνέκριναν αυτά τα δεδομένα με τμήματα τοίχων που περιείχαν μόνο γυμνό χώμα.
Βρήκαν τελικά ότι τα δείγματα «βιοκρούστας» ήταν μερικές φορές τρεις φορές ισχυρότερα από τα δείγματα του απλού «εμβολιασμένου» χώματος.
