Πρόκειται για μία έγκριτη και καταξιωμένη δικαστικό, αλλά και μητέρα τριών παιδιών, που έχει διακριθεί σε υψηλότατα δικαστικά αξιώματα, υπηρετώντας πάντα με υψηλή ευθιξία και αίσθημα ευθύνης όλες τις θέσεις, στις οποίες έχει χρηματίσει μέχρι στιγμής.
Σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους της, δεν φοβήθηκε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητας και προέβαλε ως συνδικαλίστρια τα αιτήματα του δικαστικού κλάδου πάντα με αποφασιστικότητα και δυναμισμό, που αρκετές φορές την έφεραν ακόμη και σε ευθεία αντιπαράθεση με τις εκάστοτε πολιτικές εξουσίες.
Εξάλλου, είναι η δικαστής που υποστήριξε ότι το χαράτσι στους λογαριασμούς της ΔΕΗ είναι αντισυνταγματικό και μη νόμιμο και είχε παραπέμψει την υπόθεση στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.
Η κ. Θάνου έχει αναπτύξει πλούσια συνδικαλιστική δράση στον δικαστικό χώρο, καθώς από το 2000 ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων (ΕΔΕ) και πρόεδρός της από το 2012 έως το 2015. Μάλιστα, είχε χαρακτηρίσει την εκλογή της στην προεδρία της ΕΔΕ ως μία πρόκληση, λόγω της κρισιμότητας των στιγμών, τόσο για τη Δικαιοσύνη, όσο και για την κοινωνία ευρύτερα και είχε εκφράσει την ιδιαίτερη ικανοποίησή της για το γεγονός ότι την εμπιστεύθηκαν ακόμη και οι άνδρες συνάδελφοί της με την ψήφο τους.
Στις 13 Φεβρουαρίου 2015 απέστειλε επιστολή στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ζητώντας του να παρέμβει προς τα θεσμικά ευρωπαϊκά όργανα και τις κυβερνήσεις άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέρ των προτάσεων της ελληνικής κυβέρνησης «για να εξευρεθεί λύση, η οποία θα εξασφαλίσει την ανάπτυξη, χωρίς την παράταση του μνημονίου, χωρίς μέτρα λιτότητας, μία λύση η οποία θα επιτρέψει στον ελληνικό λαό να ξαναβρεί την αξιοπρέπειά του».
Επίσης, με την ιδιότητα της προέδρου του Αρείου Πάγου απέστειλε επιστολή προς τους Ευρωπαίους ομολόγους της, στις 9 Ιουλίου 2015, με την οποία ζητούσε τη συμβολή τους, προκειμένου να βρεθεί δίκαιη λύση στο ελληνικό ζήτημα, «το οποίο είναι ταυτόχρονα και ευρωπαϊκό ζήτημα».
Η κ. Θάνου σπανίως μιλάει για τον εαυτό της και την προσωπική ζωή της, καθώς είναι παντρεμένη με τον Γιώργο Χριστόφιλο, συνταξιούχο αρεοπαγίτη και μητέρα τριών παιδιών, τα οποία μεγάλωσε παράλληλα με τα απαιτητικά επαγγελματικά καθήκοντά της.
Γεννημένη στη Χαλκίδα το 1950, η κ. Θάνου έδειξε από μικρή την κλήση της προς τη νομική επιστήμη. Όπως είχε ομολογήσει η ίδια σε παλαιότερη συνέντευξή της, είχε επιλέξει τη Νομική Σχολή από νεαρή ηλικία, καθώς από μαθήτρια, της άρεσε ιδιαίτερα η νομική επιστήμη. Επίσης, πολύ νωρίς, από φοιτήτρια στη Νομική Σχολή Αθηνών, επέλεξε και το δικαστικό σώμα, υποστηρίζοντας ότι ήταν μία ενσυνείδητη επιλογή.
Η προστασία του κύρους της Δικαιοσύνης υπήρξε αναμφίβολα η βασική επιδίωξή της, καθώς, συνηθίζει να λέει ότι αποτελεί το «α και το ω. Όλα τα άλλα συμπεριλαμβάνονται». Μάλιστα, υποστηρίζει ότι πρέπει οι ίδιοι οι δικαστές να είναι άξιοι σεβασμού, και με τη συμπεριφορά και τις αποφάσεις τους να πείθουν ότι είναι αντικειμενικοί, αμερόληπτοι και σωστοί δικαστές, αντάξιοι της δικαστικής ιδιότητας, την οποία φέρουν.
Πάντως, οι συνάδελφοί της κάνουν λόγο για μία έξυπνη και ικανή δικαστικό, που διακρινόταν για τον δυναμισμό και την αποφασιστικότητά της.
Αρκετές φορές έχει μιλήσει και για τα προβλήματα της σύγχρονης Δικαιοσύνης, κατατάσσοντας ως πρώτο και σημαντικότερο την καθυστέρηση στην απονομή της, υποστηρίζοντας ότι έχει και μεγάλο κοινωνικοοικονομικό αντίκτυπο.
Αναφορικά με την απονομή της Δικαιοσύνης, έχει υποστηρίξει ότι ο δικαστής πρέπει να κάνει τη δουλειά του ανεπηρέαστος, όπως εκείνος γνωρίζει, και να δίνει λόγο μόνο στη συνείδησή του και στον Θεό, ενώ όσον αφορά τις ικανότητες και τα προσόντα που οφείλει να έχει κάποιος για να γίνει δικαστικός, έχει τονίσει ότι βασικό προσόν είναι το μεράκι για τη Δικαιοσύνη.
Μέσα από την εμπειρία που της προσέφερε η διδασκαλία της στη Σχολή Δικαστών, έχει επισημάνει ότι δεν αρκεί να μπει κανείς στο δικαστικό σώμα μόνο προς βιοπορισμό, όπως ίσως δυστυχώς να συμβαίνει τώρα λόγω και της μεγάλης οικονομικής κρίσης. «Αν δεν έχει μεράκι και αγάπη για τη Δικαιοσύνη, δηλαδή για το ιδανικό της Δικαιοσύνης, πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα δει και ο ίδιος ότι δεν μπορεί να αντεπεξέλθει» συνηθίζει να λέει επί του θέματος.
Μιλώντας προς τους φοιτητές της Εθνικής Σχολής Δικαστών, συχνά τούς έλεγε ότι ο δικαστής πρέπει πρώτα απ' όλα και πάνω απ' όλα να αγαπάει το λειτούργημά του, να βλέπει τη Δικαιοσύνη σαν ιδανικό και να ξέρει ότι θα πρέπει να είναι ακέραιος, αμερόληπτος, αντικειμενικός, και κυρίως να μην ενδίδει σε τυχόν πιέσεις ή παρεμβάσεις.
