Στην εκδήλωση για τη συμπλήρωση 90 χρόνων από τον ηρωικό Μάη του 1936 βρέθηκε ο γγ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, όπου απηύθυνε ομιλία.
«Είμαστε σήμερα εδώ, στη Θεσσαλονίκη, στους ίδιους δρόμους που εκείνον τον Μάη του ’36 χτυπούσε δυνατά η καρδιά της εργατικής τάξης, όχι μόνο της Θεσσαλονίκης, αλλά ολόκληρης της Ελλάδας. Οι εργαζόμενοι, ο λαός μας, όρθωσαν το ανάστημά τους και ταρακούνησαν συθέμελα το αστικό πολιτικό σύστημα. Στους δρόμους της Εγνατίας, της Συγγρού, της Αντιγονιδών στήθηκαν τα πρώτα οδοφράγματα των εργατών, δίνοντας μια ζωντανή εικόνα από το μέλλον, από τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις του 21ου αιώνα που μέλλονται να έρθουν» είπε κατά την έναρξη της ομιλίας του ο Δημήτρης Κουτσούμπας.
«Πιάνουμε το νήμα των αγώνων από κείνες τις φλογισμένες μέρες και συνεχίζουμε στα βήματα τους. Γιατί είμαστε βαθιά πεισμένοι ότι ο μόνος δρόμος για να βελτιωθεί πραγματικά η ζωή, το παρόν και το μέλλον του λαού μας, είναι η ανάπτυξη της ταξικής πάλης, του ασυμβίβαστου αγώνα για την οριστική απελευθέρωση από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Γι αυτό μελετάμε την ιστορία των μεγάλων αγώνων στην πατρίδα μας. Διδασκόμαστε και εμπνεόμαστε!».
Συνέχισε λέγοντας πως «Ο Μάης του 1936, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, όπως, άλλωστε, δεν είναι και κανένας αγώνας που μπορεί να ξεσπά φαινομενικά ξαφνικά. Ήταν η απόδειξη ότι πολλές φορές στην ιστορία, μικρά, “αόρατα” γεγονότα και στιγμές μπορεί να συσσωρεύονται, για να διαμορφώνουν σταδιακά τις προϋποθέσεις που θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερα, πιο σημαντικά ξεσπάσματα και εκρήξεις που ταρακουνούν την έως τότε, επίσης, φαινομενική «στασιμότητα». Ο Μάης του ’36 ήταν η απόδειξη ότι πολλές φορές το “δε γίνεται τίποτα” μπορεί να κρύβει από πίσω του πολλά που συμβαίνουν και εξελίσσονται, χωρίς να γίνονται αντιληπτά με την πρώτη ματιά. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλη τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, από το 1918 έως το 1939, σε περίοδο οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, πολεμικής προετοιμασίας, επίθεσης στα κοινωνικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, ανόδου του φασισμού δεν υπάρχει ούτε μια χρονιά χωρίς να ξεσπάει μια εργατική κινητοποίηση ή απεργία.Από τις αρχές του 20ου αιώνα οι εργάτες συγκροτούν τις οργανώσεις τους, θέτουν τα αιτήματά τους για το μεροκάματο, τους όρους δουλειάς και διαβίωσης.
»Η μεγάλη Οκτωβριανή σοσιαλιστική επανάσταση, οι πρώτες σοσιαλιστικές οργανώσεις και η ίδρυση στην Ελλάδα του Κόμματός μας, με την ονομασία ΣΕΚΕ αρχικά και ΚΚΕ στη συνέχεια, δίνουν άλλη προοπτική και δυναμική στους αγώνες της εργατικής τάξης. Όλη τη δεκαετία του ’30, εργατικές – λαϊκές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες για τα ίδια ζητήματα. Σ’ αυτό το περιβάλλον διαμορφώνονται οι όροι και οι προϋποθέσεις για την κορύφωση των αγώνων. Έτσι οδηγηθήκαμε στα γεγονότα του ηρωικού Μάη του ’36.
»Αν όλα αυτά μας θυμίζουν κάτι, είναι γιατί η εποχή που ζούμε έχει όντως μεγάλες ομοιότητες με την περίοδο του μεσοπολέμου και την ταραγμένη δεκαετία του 1930» ανέφερε ο Δημήτρης Κουτσούμπας και συνέχισε λέγοντας πως «τότε, στους κόλπους της αστικής τάξης της χώρας, υπήρχε διαπάλη για τον προσανατολισμό των συμμαχιών της με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για την ανάγκη διαμόρφωσης του κατάλληλου πολιτικού προσωπικού της εν όψει του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και τώρα, υπάρχουν επίσης μεγάλα διλήμματα στην αστική τάξη, γιατί «θέλουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο». Θέλουν και τα “οφέλη” του LNG για τα κέρδη τους και φθηνότερη ενέργεια για να είναι πιο ανταγωνιστικές οι επιχειρήσεις τους. Φυσικά, με τον λαό στην απ’ έξω να πληρώνει διαρκώς τον λογαριασμό. Βρίσκονται ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ και στην αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει μεταξύ τους και οι επιλογές είναι δύσκολες.
Τότε οι αστικές τάξεις ετοιμάζονταν σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο για την επόμενη πολεμική αναμέτρηση, για τον επόμενο μεγάλο πόλεμο, έχοντας στο μυαλό τους να αντιμετωπίσουν και το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος, τη Σοβιετική Ένωση. Και τώρα προετοιμάζονται! Οι δαπάνες για τους πολεμικούς εξοπλισμούς σπάνε ρεκόρ, με τα βάρη να φορτώνονται στους λαούς, ενώ μετατρέπουν πλήρως την οικονομία τους σε πολεμική».
Ο γγ του ΚΚΕ επισήμανε ακόμα πως «Είναι χαρακτηριστικό πως λίγες μέρες πριν, ο Ευρωπαίος Επίτροπος Άμυνας στην Επιτροπή της Ελληνικής Βουλής, ζήτησε λεφτά κι άλλα λεφτά, όσο περισσότερα γίνεται, για την παραπέρα στρατιωτικοποίηση της ΕΕ, επικροτώντας βέβαια κράτη, όπως η Ελλάδα, για τις θηριώδεις πολεμικές της δαπάνες. Τότε, το ’36, ο λαός και οι εργαζόμενοι είχαν να αντιμετωπίσουν ένα κράτος ταξικό, άδικο, που από τη μια φόρτωνε στον λαό τα σπασμένα της οικονομικής κρίσης, καταδίκαζε στη φτώχεια και στη δυστυχία τα εκατομμύρια των νέων προσφύγων που είχαν έρθει στην πατρίδα μας και από την άλλη είχε σαν επίσημη πολιτική του την καταστολή και τον αντικομμουνισμό. Με το Ιδιώνυμο, τις εξορίες, με τη δράση φασιστικών συμμοριών, όπως η “Εθνική Ένωσις Ελλάδος”, η γνωστή ΕΕΕ εδώ στη Θεσσαλονίκη. Και τώρα ο λαός μας αντιμετωπίζει και πάλι ένα κράτος εχθρικό απέναντι στις ανάγκες του, που όπως κι αν το ονομάσουν, “επιτελικό” ή “αποκεντρωμένο”, ο ταξικός του χαρακτήρας δεν αλλάζει. Είναι το ίδιος κράτος που στηρίζει το μεγάλο κεφάλαιο, τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Νομοθετεί νομοσχέδια κατά παραγγελία του ΣΕΒ. Στέλνει στα πολεμικά μέτωπα ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό για την υπεράσπιση των συμφερόντων των Ελλήνων εφοπλιστών, ενώ θωρακίζεται ενισχύοντας το οπλοστάσιο καταστολής απέναντι στο εργατικό λαϊκό κίνημα. Είναι το ίδιο κράτος, το οποίο είναι προκλητικά απόν από κάθε μεγάλη λαϊκή ανάγκη, από κάθε κρίσιμη για τη ζωή του λαού στιγμή.
»Το πιο σημαντικό όμως, φίλες και φίλοι, είναι ότι και τότε και τώρα τη διέξοδο για τα λαϊκά, εργατικά συμφέροντα μπορεί να τη δώσει μόνο ο λαός, με το ΚΚΕ μπροστά, με τον ίδιο πρωταγωνιστή των εξελίξεων. Τον Μάη του ’36 οι εργάτες πλημμύρισαν τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, ζητώντας αυξήσεις στο μεροκάματο, καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αιτήματα δηλαδή που και σήμερα είναι πολύ επίκαιρα, καθώς αντίστοιχα αιτήματα διεκδικούν και σήμερα οι εργαζόμενοι στη χώρα μας. “Τι έκανες, γιε μου, εσύ κακό; Για τους δικούς σου κόπους την πλερωμή σου ζήτησες απ’ άδικους ανθρώπους...” Αυτά ζητούσαν οι απεργοί το 1936, όπως το περιέγραψε στον θρήνο της μάνας του πρώτου νεκρού, του Τάσσου Τούση, ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος.
»Ένας αγώνας που οργανώθηκε σε κόντρα και αντιπαράθεση με τον τότε εργοδοτικό συνδικαλισμό και τα διασπαστικά σωματεία της εργοδοσίας και της κυβέρνησης. Γιατί και τότε συγκρούονταν δυο γραμμές μέσα στο εργατικό κίνημα. Αυτή του συμβιβασμού, της υποχώρησης, της υποταγής και αυτή της σύγκρουσης με την εργοδοσία και το σύστημα, του ανυποχώρητου αγώνα με τις αιτίες που γεννούν τα εργατικά - λαϊκά προβλήματα. Ήταν το ποτήρι της οργής που γέμιζε σταγόνα- σταγόνα, χρόνο με το χρόνο, ώσπου ξεχείλισε και δημιούργησε αυτό το ορμητικό ποτάμι. “Μοιάζουνε με λιοντάρια, που αρκετά κλειστήκανε στα σιδερένια κλουβιά τους”, περιέγραφε τους διαδηλωτές ο Θέμος Κορνάρος. Και σήμερα η οργή που ξεχειλίζει μπορεί και πρέπει να γίνει ορμητικό ποτάμι που θα συναντηθεί σε ένα οργανωμένο πανελλαδικό κίνημα, συντονισμένο σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, με αιτήματα που θα απαντούν στις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες, εξοπλισμένο με όλη τη θετική και αρνητική ιστορική πείρα και με το ΚΚΕ μπροστά, θα μπορέσει να το πάει μέχρι το τέλος, μέχρι την οριστική νίκη».
Ο Δημήτρης Κουτσούμπας πρόσθεσε ακόμα πως «οι ομοιότητες με εκείνον τον ηρωικό Μάη δεν είναι τυχαία τόσες πολλές. Είναι γιατί και τότε και τώρα ο ένοχος είναι ο ίδιος. Είναι το ίδιο άδικο, βάρβαρο εκμεταλλευτικό σύστημα, ο καπιταλισμός, που η ίδια, η δική του λειτουργία, διαμορφώνει το έδαφος για όσα ζούμε. Ειδικά τώρα αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια των περισσότερων, ότι αυτό το σύστημα γεννά μεγάλα αδιέξοδα και τεράστιους κινδύνους για όλους τους λαούς του κόσμου. Ότι αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο που δεν μπορούν να γευτούν τους καρπούς και τα αποτελέσματα των κόπων όλης της ανθρωπότητας.
Η αντιπαράθεση για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, αγορών, δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων και ενέργειας, οξύνεται όλο και περισσότερο, βάζοντας στη δίνη της όλους τους λαούς.
»Μετά την γκαγκστερική επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, ξεσκεπάστηκε και το τελευταίο πρόσχημα των ιμπεριαλιστών και η τελευταία αυταπάτη που μπορεί να είχε κάποιος. Ότι δήθεν το υπάρχον “διεθνές δίκαιο” μπορεί να τους βάλει εμπόδια. Ότι δήθεν υπάρχουν «κανόνες» που όλοι τους ακολουθούν. Όμως ξέρουμε πια πως ο μόνος νόμος και κανόνας στον οποίο υπακούν αυτοί, είναι τα συμφέροντα των μονοπωλίων τους, των κερδών τους. Γι αυτά πολεμούν και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Καταρρέει η αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει πραγματική και διαρκής ειρήνη σε αυτό το σύστημα, αφού κάθε “ειρηνική” συμφωνία προετοιμάζει την επόμενη πολεμική αναμέτρηση και κάθε “διαπραγμάτευση” για ειρήνη, απλά δίνει χρόνο στις αντιμαχόμενες πλευρές για ακόμα μεγαλύτερη όξυνση του πολέμου. Αυτό συμβαίνει στην Ουκρανία, αυτό συμβαίνει στο Ιράν, παντού.
»Μας λένε ότι δήθεν οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες μπορούν να προστατέψουν τους λαούς. Ότι είναι δήθεν παράγοντες ασφάλειας για τα κράτη μέλη τους, ενώ αυτό που αποδείχθηκε είναι ότι δεν αποτελούν τίποτε άλλο από λυκοσυμμαχίες, που ο ένας “σύμμαχος” πριονίζει την καρέκλα του άλλου ανάλογα με τα συμφέροντά του.
Ξεσκεπάστηκαν όμως και τα προσχήματα και τα επιχειρήματα της κυβέρνησης της ΝΔ και των υπολοίπων αστικών κομμάτων για τη συμμετοχή και εμπλοκή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Πολύ γρήγορα αποδείχτηκε ότι οι “πατριωτικές” κορώνες δεν ήταν τίποτα άλλο από άναρθρες κραυγές που προσπαθούσαν να κρύψουν το προφανές: Ότι μπλέκουν τη χώρα μας στο μακελειό του πολέμου προκειμένου να υπερασπιστούν, όχι φυσικά το λαό μας, αλλά το “δικαίωμα” της ελληνικής αστικής τάξης να διεκδικήσει μεγαλύτερο μερίδιο από τη λεία αυτού του πολέμου. Παίρνουν μέρος στον ληστρικό αυτό πόλεμο για την πολυπόθητη γεωστρατηγική αναβάθμιση της άρχουσας τάξης στην περιοχή, για τη διασφάλιση των κερδών των εφοπλιστών από τη μεταφορά του αμερικάνικου LΝG και πετρελαίου, για τα συμφέροντα των κατασκευαστικών κι άλλων ομίλων που διεκδικούν μερίδιο από την ανοικοδόμηση των χωρών του πολέμου, αλλά και μεγαλύτερο μερτικό από τις επιδοτήσεις της πολεμικής οικονομίας. Για αυτά τα συμφέροντα είναι έτοιμοι να κάνουν ακόμη και το μεγαλύτερο έγκλημα. Ήδη το προετοιμάζουν, όπως φάνηκε προχθές από τις δηλώσεις Γεραπετρίτη, ο οποίος δήλωσε ότι “η ελληνική κυβέρνηση προτίθεται να αναλάβει ενεργό ρόλο για την ασφαλή ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, σε συνεργασία με τη ναυτιλιακή κοινότητα”!!!» πρόσθεσε ο Δημήτρης Κουτσούμπας.
Αναρωτήθηκε στη συνέχεια «Τι είναι αυτό; Δεν είναι ομολογία ακόμα βαθύτερης κι επικίνδυνης συμμετοχής στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή, με στόχο να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των εφοπλιστών; Τους το λέμε και από δω από τη Θεσσαλονίκη: Η κυβέρνησή σας, κύριοι της ΝΔ, δεν έχει καμιά εξουσιοδότηση να σύρει τη χώρα, τον λαό μας, στο σφαγείο. Με πυξίδα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, υπέγραψαν και την ανανέωση της συμφωνίας με την κυβέρνηση της Γαλλίας. Μια συμφωνία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τις ανάγκες και τα συμφέροντα του λαού μας, αντίθετα υπηρετεί πολλαπλούς αντιλαϊκούς στόχους, κυρίως τις μπίζνες και τα κέρδη των γαλλικών και ελληνικών μονοπωλίων, ενώ εμπλέκει βαθύτερα τη χώρα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους.
»Τώρα είναι ανάγκη να δυναμώσει ο αγώνας για να σταματήσει κάθε συμμετοχή και εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο! Για να μην τολμήσει η κυβέρνηση να στείλει Έλληνες αξιωματικούς και στρατιώτες στον Περσικό Κόλπο και στην ευρύτερη περιοχή. Για να γυρίσουν πίσω τώρα όλους όσοι βρίσκονται στις κάθε είδους ιμπεριαλιστικές αποστολές εκτός συνόρων. Να κλείσουν τώρα οι βάσεις του θανάτου που αποτελούν στόχο αντιποίνων και πηγή κινδύνου για τον λαό μας!
Ειδικά εδώ, στη Θεσσαλονίκη, χρειάζεται εδώ και τώρα να κλείσει το Νατοϊκό Στρατηγείο στο Γ’ Σώμα Στρατού, μέσα στο κέντρο της πόλης! Να σταματήσει κάθε χρήση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης για τους πολεμικούς σκοπούς των ΝΑΤΟ - ΗΠΑ!»
Ο Δημήτρης Κουτσούμπας στη συνέχεια της ομιλίας του τόνισε ότι «η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά ότι ο λαός μας στην πλειοψηφία του είναι αντίθετος στον άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ απέναντι στο Ιράν. Ότι δεν συμφωνεί με τις επιλογές της να τον μπλέξουν σ’ αυτό το μακελειό. Και ένα μεγάλο κομμάτι βλέπει με θετικό μάτι, παίρνει κουράγιο και δύναμη από τη στάση και τη δράση του ΚΚΕ. Γνωρίζει επίσης τις πραγματικές διαθέσεις των λαϊκών στρωμάτων, των εργαζομένων απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική που γεννά συνεχώς νέα αδιέξοδα και σκάνδαλα που ακουμπούν όλους τους τομείς της ζωής τους.
»Ξέρουν ότι το ποτήρι της αγανάκτησης γεμίζει από τους καθηλωμένους μισθούς, την ακρίβεια και τις πολεμικές ανατιμήσεις, τους λογαριασμούς που δεν μπορούν να πληρωθούν, τα τσακισμένα δικαιώματα. Και ξεχειλίζει από τα σκάνδαλά τους κι ακόμα περισσότερο από την εξοργιστική προσπάθεια συγκάλυψής τους.
Ο κόσμος το ’χει τούμπανο και η κυβέρνηση κρυφό καμάρι, όπως φαίνεται από την άρνησή της να συγκροτηθεί προανακριτική επιτροπή για τους υπουργούς της που είναι μπλεγμένοι στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Υπουργοί και βουλευτές της ΝΔ μπλεγμένοι σ’ αυτό το τρελό φαγοπότι που στήθηκε για να ωφεληθούν ταν κομματικά τρωκτικά και άλλοι επιτήδειοι σε βάρος των βιοπαλαιστών αγροτών.
»Για άλλη μια φορά αποκαλύπτονται οι ευθύνες της ΝΔ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί στην τελευταία Συνταγματική Αναθεώρηση απέρριψαν την πρόταση του ΚΚΕ για κατάργηση του άρθρου 86, του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ώστε να διώκονται οι υπουργοί όπως οι απλοί πολίτες και να μην υπάρχουν μεθοδεύσεις, όπως αυτές που επιχειρεί σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ. Μεθοδεύσεις, βέβαια, που αφορούν και στο σκάνδαλο των υποκλοπών, το οποίο επίσης η κυβέρνηση επιδιώκει να κουκουλώσει, αξιοποιώντας την απαράδεκτη απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να τη βάλει στο αρχείο. Ποιος; Αυτός, ο οποίος, όπως αποδείχτηκε, ήταν και ελεγκτής και ελεγχόμενος, αφού αυτός είχε δώσει την άδεια για την παρακολούθηση, με εντολή της ΕΥΠ και έγκριση του κ. Μητσοτάκη.
Σαν πολλά μαζεύονται και το ποτήρι της λαϊκής οργής ξεχειλίζει. Γιατί η αίσθηση ότι η αδικία μεγαλώνει παντού, ξεκινάει από τους χώρους δουλειάς και απλώνεται σε όλη την κοινωνία. Ξέρουν πως η λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ του Μητσοτάκη μεγαλώνει, στον οποίο δεν θα αργήσουν να δείξουν την πόρτα της εξόδου. Κι αν επιστρατεύουν ξανά τα περί “σταθερότητας”, είναι γιατί μόνιμη έγνοια τους είναι η χωρίς εμπόδια και καθυστερήσεις εφαρμογή της κυρίαρχης πολιτικής, που όμως δημιουργεί μόνιμη αστάθεια στη ζωή του ελληνικού λαού.
»Γι αυτό σήμερα ο λαός έχει ανάγκη να απαλλαγεί και από την κυβέρνηση του Μητσοτάκη και συνολικά από την κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική και φυσικά απ’ όλους τους επίδοξους διαχειριστές της οι οποίοι – σημειωτέον - έχουν βγει ξανά στη γύρα για να παγιδεύσουν τις εργατικές λαϊκές συνειδήσεις.
Από τη μια το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρουλάκη, που έχει κάνει αρκετές πρόβες συγκυβέρνησης με τη ΝΔ, στηρίζοντας τις κρίσιμες για τον λαό επιλογές του Μητσοτάκη. Από τα αντεργατικά του νομοσχέδια, όπως κάνει τώρα, με την πρότασή του για τη δήθεν «4ημερη δουλειά», μέχρι τις στρατηγικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Και όλα αυτά πασπαλισμένα με μπόλικο “κράτος δικαίου”, λες και μπορεί ποτέ το δίκιο να συμβιβαστεί με αυτό το εχθρικό αστικό κράτος και την αντιδραστική ΕΕ.
»Και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας, ο οποίος καταθέτει συνεχώς διαπιστευτήρια στο σύστημα για να τον εμπιστευτεί ξανά. Και τι δεν έχει πει: Τη μια για «πατριωτική εισφορά» του μεγάλου κεφαλαίου, την άλλη ότι είναι περήφανος για τη στρατηγική συμφωνία με τις ΗΠΑ επί πρώτης θητείας Τραμπ και την επόμενη να διαφημίζει ότι αυτός εγκαινίασε τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ! Μάλιστα, με το Μανιφέστο του Ινστιτούτου Τσίπρα, περνάει σε άλλο επίπεδο εξαπάτησης, όταν λέει πως το δίλημμα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση είναι ξεπερασμένο». Κι αυτό βέβαια δεν το λέει για να δηλώσει στο σύστημα εκ νέου την ταυτότητά του, αλλά για να δείξει ότι με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες για τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη το κεφάλαιο. Και επιπλέον ότι έχουν τον ίδιο κοινό αντίπαλο, δηλαδή όλους όσοι παλεύουν για την ανατροπή της βαρβαρότητας που εκείνοι όλοι υπηρετούν!
»Όπως και να είναι, τον συμβουλεύουμε να μη βιάζεται. Κι άλλοι βιάστηκαν και θέλησαν να καταργήσουν την ταξική πάλη και να κηρύξουν το “τέλος της ιστορίας” κι έφαγαν τα μούτρα τους! Γιατί η ιστορία και η πραγματικότητα είναι πεισματάρικη και όπως και να το διαβάσεις, το δίλημμα παραμένει πάντα το ίδιο αμείλικτο: Υποταγή στη βαρβαρότητα ή πάλη για την ανατροπή της; Έκαστος εφ’ω ετάχθη, για να λέμε «τα σύκα- σύκα και την σκάφη- σκάφη».
»Τώρα όμως δεν είναι η στιγμή να εγκλωβιστεί ο λαός μας σε νέο κύκλο αυταπατών και ψεύτικων ελπίδων. Τώρα πρέπει να δώσουμε λύση προς τα εμπρός, με το βλέμμα στραμμένο στο αύριο. Τώρα δεν είναι ώρα αναμονής για τις εξελίξεις. Τώρα είναι η στιγμή για τη μέγιστη λαϊκή δράση και κινητοποίηση. Είναι η ώρα του αγώνα και της διεκδίκησης, για να μην πληρώσει ξανά ο λαός τα κέρδη τους και τον πόλεμό τους! Είναι η ώρα της οργάνωσης στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, εκεί που ζει και σπουδάζει η νεολαία. Είναι η ώρα να δυναμώσει ακόμα περισσότερο η εργατική λαϊκή αντιπολίτευση.
Και αυτό μπορεί να εκφραστεί σήμερα μόνο με ένα ακόμα πιο δυνατό εργατικό - λαϊκό κίνημα, με ένα πολύ πιο δυνατό ΚΚΕ. Να δυναμώσει ακόμα περισσότερο η συμπόρευση με το ΚΚΕ μπροστά στα δύσκολα αλλά και στα μεγάλα που έρχονται και είναι μπροστά μας. Τον Μάη του 1936 αναδείχτηκε ξεκάθαρα ότι στη χώρα μας υπήρχαν πάντα και υπάρχουν δυο διαφορετικές πατρίδες. Όπως και τότε από τη μια ήταν η πατρίδα των καπνεμπόρων, της μεγαλοεργοδοσίας, των αστικών κομμάτων και του Μεταξά, των δυνάμεων καταστολής που βαρούσαν στο ψαχνό, των απεργοσπαστικών μηχανισμών και των φασιστικών συμμοριών.
Από την άλλη ήταν η πατρίδα των καπνεργατών που δούλευαν σε άθλιες συνθήκες. Ήταν η πατρίδα των προσφύγων από τη Μικρασία, από τον Πόντο, από τη Θράκη, που προσπαθούσαν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους με ό,τι είχαν. Ήταν η πατρίδα της αλληλεγγύης ανάμεσα σε Έλληνες και Εβραίους εργάτες στα εργοστάσια της πόλης».
«Η πατρίδα των αξιωματικών του στρατού και των φαντάρων που γονάτιζαν μπροστά στον λαό και δεν υπάκουαν στη διαταγή να χτυπήσουν το πλήθος και ενώνονταν μαζί του στη διαδήλωση» συνέχισε ο Δημήτρης Κουτσούμπας στην ομιλία του και υπογράμμισε «την πατρίδα των γυναικών που έβγαιναν ορμητικά στο προσκήνιο της ιστορίας, παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στο εργατικό κίνημα, ειδικά των καπνεργατών. Των φτωχογειτονιών της Θεσσαλονίκης που δημιουργούσαν λαϊκά ποτάμια που ενώνονταν σε μια μεγάλη διαδήλωση στο κέντρο της πόλης. Αυτές οι δυο πατρίδες είναι σε διαρκή σύγκρουση και σήμερα, κάνοντας θρύψαλα το αφήγημα περί “εθνικού συμφέροντος” που παπαγαλίζει η κυβέρνηση της ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα.
»Ποιο είναι, αλήθεια, το “κοινό εθνικό συμφέρον” που ενώνει τον εφοπλιστή από την ασφάλεια του γραφείου του ή της βίλας του, με τον ναυτεργάτη που θαλασσοπνίγεται και βλέπει τις ρουκέτες πάνω από το κεφάλι του στα Στενά του Ορμούζ ή της Ερυθράς; Τι ενώνει τις εργάτριες της Βιολάντα και τον εργοστασιάρχη, όταν πέντε από αυτές δεν γύρισαν ποτέ πίσω στα σπίτια τους, στα παιδιά τους, εξαιτίας της ασυδοσίας του εργοδότη να βγάλει περισσότερο κέρδος; Αυτή η αντίθεση είναι και θα είναι εδώ, παρούσα μέχρι ο λαός μας να πάρει την πατρίδα μας πραγματικά στα χέρια του με τη δική του εξουσία, φτιάχνοντας την κοινωνία που θα ικανοποιεί πραγματικά τις δικές του ανάγκες. Για να να βγει από τη μέση η "πηγή του κακού", η καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία, το κέρδος, ως κίνητρο και κριτήριο της παραγωγής. Γιατί αυτή είναι η μήτρα της αδικίας, της εκμετάλλευσης, του πολέμου. Αυτή καθηλώνει, καθυστερεί τις αφάνταστες δυνατότητες που δημιουργούν καθημερινά οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και η ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας.
»Η πατρίδα του λαού, των εργαζομένων, θα είναι βασισμένη στην κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, στη βιομηχανία, στα λιμάνια, στα εργοστάσια, στις μεταφορές, ώστε να υπηρετούνται οι ανάγκες της κοινωνίας και όχι τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών, για να περάσει ο πλούτος στα χέρια αυτών που πραγματικά τον δημιουργούν. Με κεντρικό, επιστημονικό σχεδιασμό της οικονομίας, ώστε να αξιοποιούνται όλες οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, με γνώμονα την βελτίωση της ζωής του λαού. Μόνο έτσι μπορούν να αντιμετωπιστούν οριστικά η ενεργειακή φτώχεια, η ανεργία και η ανασφάλεια, εξασφαλίζοντας σταθερή εργασία για όλους και όλες. Με την εξουσία στα χέρια της εργατικής τάξης και του λαού. Μια εξουσία που θα στηρίζεται πρώτα από όλα στους χώρους εργασίας, εκεί που οι εργαζόμενοι θα εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους, εκεί που οι αντιπρόσωποι αυτοί θα λογοδοτούν, δε θα είναι αποσπασμένοι από τον λαό με ξεχωριστά προνόμια, θα ελέγχονται και θα ανακαλούνται από τους εργαζόμενους. Σε μια τέτοια κοινωνία ο εργαζόμενος άνθρωπος βρίσκεται στο επίκεντρο. Συμμετέχει ενεργά και δραστήρια στην οικοδόμηση της λαϊκής ευημερίας, στην οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας που θα βάλει οριστικά τέλος στην εκμετάλλευση και την κυριαρχία του κεφαλαίου, στην αδικία, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Ο αγώνας για αυτή την πατρίδα δεν είναι μια κι έξω, χωρίς μπρος και πίσω, χωρίς προσωρινά πισωγυρίσματα, απογοητεύσεις.
»Οι εξεγερμένοι εργάτες του Μάη μπορεί να μη νίκησαν τότε, αλλά έσπειραν κι αυτοί το δικό τους σπόρο για τις νίκες του μέλλοντος. Πολλοί από αυτούς έπιασαν το νήμα αυτού του αγώνα και πρωταγωνίστησαν στα μεγάλα γεγονότα της δεκαετίας του 1940. Οι ίδιοι άνθρωποι που χτυπούσαν τις καμπάνες των εκκλησιών για να κατέβει ο λαός της Θεσσαλονίκης στους δρόμους, έφτιαξαν την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση της Ευρώπης, την οργάνωση “Ελευθερία”. Στελέχωσαν το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ, αργότερα τις γραμμές του ΔΣΕ. Δώδεκα από όσους ανδρώθηκαν στο εργατικό κίνημα της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του 1930, εκτελέστηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την 1η Μάη 1944.
»Με συγκίνηση και τιμή τους αναφέρουμε:
- Βεκίδης Ζαφείρης. Στέλεχος του ΚΚΕ στην Θεσσαλονίκη και γραμματέας του Εργατικού Κέντρου.
- Δαλδογιάννης Σταμάτης. Ειδικός γραμματέας του σωματείου καφέ- ζύθου- εστιατορίων Θεσσαλονίκης.
- Καραβοκυρός Διαμαντής. Εργάτης γης. Στέλεχος του ΚΚΕ.
- Καράσσο Μωυσής τσαγκάρης Εβραϊκής καταγωγής, μέλος της ΟΚΝΕ και μετά του ΚΚΕ.
- Κουριώτης Δημήτρης. Εργάτης ξυλουργός. Στέλεχος του ΚΚΕ.
- Κωνσταντινίδης Αλέκος, Γραμματέας της ΚΟ Καλαμαριάς του ΚΚΕ.
- Κωνσταντινίδης Δημήτρης, πρόεδρος του σωματείου τροχιοδρομικών Θεσσαλονίκης.
- Μανέκας Νίκος. Μέλος την ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ. Γενικός γραμματέας του σωματείου αυτοκινητιστών Θεσσαλονίκης.
- Μαυροκεφαλίδης Γιάννης. Γεννημένος στον Πόντο και μεγαλωμένος στην Καλαμαριά. Μαθητής γυμνασίου στον ηρωικό αγώνα του Μάη του 1936 και για αυτόν τον λόγο φυλακίστηκε στην Ανάφη από την δικτατορία του Μεταξά.
- Σαββόπουλος Σάββας. Μέλος την ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ. Στέλεχος του συνδικάτου μεταλλουργών και του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, ο οποίος πριν την εκτέλεσή του στην Καισαριανή, έγραψε στην οικογένεια του: “Ας μάθει όλη η Ελλάδα πως ούτε στιγμή δε χάσαμε την πίστη στην τελική νίκη. Καμία δύναμη δεν θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ. Θα νικήσει. Καλώ τον αδερφό μου με σκληρή δουλειά να προσπαθήσει να ξεπλύνει το κακό που έκανε με την δήλωση και την αδερφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ”.
- Ο δάσκαλος Τσίρκας Κώστας. Πρόεδρος του Συλλόγου των προοδευτικών δασκάλων «Η Αναγέννησις». Γραμματέας της ΚΟΒ δασκάλων που πριν εκτελεστεί έγραψε: «Πρωτομαγιά. Γεια σας όλοι. Πάμε στην μάχη».
- Ο Χυτήρης Κώστας. Δάσκαλος. Συνδικαλιστής και στέλεχος του ΚΚΕ.
Όρθιοι, αγέρωχοι κομμουνιστές, μέχρι το τέλος. Μέχρι το πέρασμά τους στην αθανασία! ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
»Όλοι αυτοί, και χιλιάδες άλλοι, κατοχυρώθηκαν και απέκτησαν κύρος μέσα στους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες, συνδέθηκαν με τις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, απέκτησαν εμπιστοσύνη, όχι μόνο για την υπόθεση που πάλευαν, αλλά και για τη δύναμη του λαού, της εργατικής τάξης. Ήταν οργανωμένοι στο ΚΚΕ, πολλοί από αυτούς και στην ΟΚΝΕ νωρίτερα. Δεν ήταν μαρξιστές από πάντα. Πολλοί ήταν αμόρφωτοι, δεν μπορούσαν να διαβάσουν καν πριν οργανωθούν στο ΚΚΕ, άλλοι ζούσαν μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία της Ελλάδας μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Κι όμως, η ιδεολογία του Μαρξισμού - Λενινισμού, οι πρωτοπόρες ιδέες και θέσεις του ΚΚΕ τους συνεπήραν σε τέτοιο βαθμό, που τους ώθησαν να μελετήσουν, να γνωρίσουν καλύτερα μια ιδεολογία που απελευθερώνει τον άνθρωπο από δεσμά αιώνων. Τους έδωσε απάντηση στα γιατί και στα πως. Τους στράτευσε σε ένα σκοπό συλλογικό και ανώτερο από τον καθένα ξεχωριστά. Τους έδωσε την ακλόνητη πεποίθηση και πίστη ότι ο κόσμος μπορεί και πρέπει να αλλάξει και ότι ο κάθε άνθρωπος που το γνωρίζει, πρέπει να κάνει από τη δική του μεριά, στη δική του εποχή, ό,τι του αναλογεί.
»Απέδειξαν με τη δράση τους πόσο κρίσιμο είναι να συνεχίζεις ακόμη κι όταν τίποτα δε δείχνει ότι τα πράγματα θα αλλάξουν σύντομα. Αυτό το κόκκινο νήμα ενώνει τους αγώνες του παρελθόντος με το σήμερα. Ενώνει κάθε μεγάλη και μικρή στιγμή της ταξικής πάλης με τη δικιά μας γενιά, με όλες τις επόμενες γενιές.
Αυτό το νήμα πιάνουμε γερά σήμερα οι κομμουνιστές.
»Γιατί όπως λέει και ο ποιητής :
«Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ, δύσκολος δρόμος!
Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος.
Τώρα είναι δικός μας αυτός ο δρόμος !
Σίγουρος δρόμος…»
Γιατί έχουμε καθαρή ματιά και καθαρό στόχο. Προετοιμαζόμαστε για τις νέες μεγάλες στιγμές του λαού μας. Για τις στιγμές που θα πλημμυρίσουν ξανά οι δρόμοι στις πόλεις μας από έναν λαό σίγουρο και αποφασισμένο να διεκδικήσει όλα όσα του αξίζουν, όλα όσα του ανήκουν.
Με την εργατική τάξη και το ΚΚΕ μπροστά, ισχυρό, πανίσχυρο, σε κάθε χώρο δουλειάς. Για να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση και ο λαός μας να βγει επιτέλους νικητής.
Προχωράμε μπροστά , μέχρι τη νίκη! Με ΚΚΕ πολύ πιο δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της ιστορίας, για το σοσιαλισμό!» κατέληξε ο Δημήτρης Κουτσούμπας.
