«Η μάχη δεν έχει τελειώσει» τονίζει μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς Αλέξης Χαρίτσης, σε ανάρτησή του.
«Τον Σεπτέμβριο στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών η αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης είναι βέβαιο ότι θα συνδυαστεί με προτάσεις για την επιβολή κυρώσεων προς το Ισραήλ. Η Ελληνική κυβέρνηση οφείλει να πάρει θέση από τώρα: τι θα ψηφίσει;» συνεχίζει.
{https://www.facebook.com/acharitsis/posts/pfbid02UsVE49DrZNNVt6cVw6rLv9fwLofqTWYCFW1zZbpNjyF252UU2CasxKwnhVMhRV2Zl}
Ολόκληρη η ανάρτηση:
«Καλημέρα σε όλες και όλους.
Αυτές είναι οι σημειώσεις μου για την εβδομάδα που πέρασε.
1. Αλάσκα: οι πάγοι της υποκρισίας
Η συνάντηση Τραμπ και Πούτιν στην Αλάσκα φανερώνει τρία πράγματα.
Πρώτον, ο πολιτικός αυταρχισμός και η ακροδεξιά μπορούν να συνεννοηθούν εύκολα γιατί μοιράζονται την ίδια αντίληψη: αυτή της ιμπεριαλιστικής μοιρασιάς του κόσμου.
Δεύτερον, η νέα γεωπολιτική στηρίζεται στο δίκιο του ισχυρού και μόνο.
Η Ουκρανία κινδυνεύει να συρθεί σε μια ταπεινωτική συμφωνία που συνοψίζεται στον ακρωτηριασμό της εθνικής της κυριαρχίας. Δεν είναι μια δίκαιη ειρήνη. Είναι η νομιμοποίηση της ρωσικής εισβολής.
Τρίτον, η ευρωπαϊκή Δεξιά με τις καταστροφικές της επιλογές οδήγησε την Ευρωπαϊκή Ένωση στην πλήρη περιθωριοποίηση.
Κρυπτόμενη πίσω από το υποκριτικό "We stand with Ukraine", η ΕΕ μετατράπηκε σε φερέφωνο των ΗΠΑ και εγκατέλειψε τον στόχο της Ειρήνης και τη λογική της διπλωματικής παρέμβασης.
Και τώρα που ο Τραμπ της γυρίζει την πλάτη, επενδύει στην νέα «Μεγάλη Ιδέα» των υπέρογκων εξοπλισμών του Rearm Europe.
Αυτός ο στόχος δεν θα την ενισχύσει στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Υπονομεύει τη συνοχή της και ακυρώνει το μόνο συγκριτικό πλεονέκτημα που θα μπορούσε να έχει: την Ευρώπη ως πόλο της ειρήνης και της σταθερότητας, του κοινωνικού κράτους και της δίκαιης κλιματικής μετάβασης, της αντίστασης στον πολιτικό αυταρχισμό.
2. Κυρώσεις: μόνο αυτό μετράει πια
Πριν λίγες μέρες χίλιοι Ισραηλινοί καλλιτέχνες υπέγραψαν κοινό ψήφισμα με τίτλο «Σταματήστε τον τρόμο στη Γάζα».
Σήμερα, είναι προγραμματισμένη μεγάλη πολιτική απεργία υπό τον συντονισμό των οικογενειών των ομήρων.
Θέλει μεγάλο σθένος να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα του εθνικισμού στην ίδια σου τη χώρα και να την κατηγορείς για ένα έγκλημα, για μια γενοκτονία που θα τη συνοδεύει για πάντα.
Είναι πια σαφές ότι την ακροδεξιά κυβέρνηση του Νετανιάχου, που τώρα ετοιμάζεται να κόψει στα δύο και τη Δυτική Όχθη μέσω νέου εποικιστικού σχεδίου, μπορεί να τη σταματήσει μόνο ένα πράγμα: η επιβολή σκληρών κυρώσεων σε βάρος του κράτους του Ισραήλ. Η πλήρης διεθνής απομόνωση.
Το γεγονός ότι στην Αλάσκα και στη διακήρυξη του «συνασπισμού των προθύμων» δεν υπήρχε ούτε μια αράδα για τη Γάζα είναι δηλωτικό των δύο μέτρων και δύο σταθμών που μας έχουν οδηγήσει εδώ.
Αλλά η μάχη δεν έχει τελειώσει. Τον Σεπτέμβριο στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών η αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης είναι βέβαιο ότι θα συνδυαστεί με προτάσεις για την επιβολή κυρώσεων προς το Ισραήλ.
Η Ελληνική κυβέρνηση οφείλει να πάρει θέση από τώρα: τι θα ψηφίσει;
3. Πυρκαγιές: χυδαία διαχείριση
Όλοι θυμόμαστε τον Πρωθυπουργό να αποδίδει την τραγωδία των Τεμπών στο «ανθρώπινο λάθος». Φαίνεται ότι στην κυβέρνηση την κρατήσανε αυτή τη γραμμή.
Δεν πρόλαβαν να σβήσουν οι φωτιές και ξεκίνησε η σπέκουλα: φταίει ο Πελετίδης, φταίνε οι «free Palestine», φταίει πάντα κάποιος άλλος.
Ε, όχι λοιπόν. Για το ότι καίγεται η χώρα κάθε χρόνο και πιο εύκολα φταίει η κυβέρνηση της Δεξιάς που δεν έχει κάνει τίποτα για την πρόληψη και έχει ξεχαρβαλώσει τους μηχανισμούς πυρόσβεσης.
Πριν μερικές εβδομάδες -με αφορμή τη συνέντευξη του κυρίου Μητσοτάκη στο Πρώτο Θέμα- είχα πει, «αφού δεν μπορείς να μας κάνεις Ελβετία, τουλάχιστον μην μας εξευτελίζεις».
Έπεσα έξω. Η εικόνα του Πρωθυπουργού να συνδέεται μέσω… βιντεοκλήσης με τον πρόεδρο μιας κοινότητας στη Χίο -και τον κύριο Μηταράκη περήφανο να μας το δείχνει αυτό ως ένδειξη της κυβερνητικής έγνοιας- είναι πια ένα τόσο φτηνό κόλπο επικοινωνιακής διαχείρισης της καταστροφής, που μόνο η λέξη ΞΕΦΤΙΛΑ το αποδίδει.
Η κυβέρνηση πάλι θα μας πει για «άμεση καταβολή αποζημιώσεων». Δεν θα μας πει ότι καμία αποζημίωση δεν αρκεί για την ανασυγκρότηση των καμένων περιοχών που θα μετατραπούν σε έρημους τόπους ανοικτούς στο γνωστό μοντέλο «ανάπτυξης»: αυτό που καταδικάζει τους ανθρώπους στο φαύλο κύκλο της καταστροφής και της φτώχειας.
4. Η αρπαχτή της αριστείας
Τη Δευτέρα δήλωσα ότι με το άνοιγμα της Βουλής θα καταθέσω επίκαιρη ερώτηση στην υπουργό Παιδείας για το νέο σκάνδαλο -τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ- στην Έρευνα και πιο συγκεκριμένα στο πρόγραμμα Trust your Stars.
Η κατακραυγή γενικεύτηκε και με ικανοποίηση πληροφορήθηκα ότι ενώσεις ερευνητών, η Συσπείρωση Πανεπιστημιακών -που ανέδειξε και το θέμα- και μια πρωτοβουλία καθηγητών Πανεπιστημίου προγραμματίζουν την υποβολή υπομνημάτων προς το υπουργείο Παιδείας.
Δεσμεύομαι ότι θα συναντηθώ με κάθε σωματείο και κίνηση που αναφέρεται στον χώρο της Έρευνας για την αδιανόητη αυτή υπόθεση που επιβεβαίωσε ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια για την αριστεία βρίσκονται οι αναχρονιστικές και αδιαφανείς διαδικασίες που χαρακτηρίζουν το καθεστώς Μητσοτάκη.
Θέλω με την ευκαιρία αυτή να σημειώσω και κάτι ακόμα. Το καθεστώς δεν είναι άτρωτο. Στην υπόθεση με τις σκανδαλώδεις προμήθειες στα ΑΤΜ αναγκάστηκε να υποχωρήσει, στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αναγκάστηκε να καταφύγει σε κοινοβουλευτικό πραξικόπημα για να διασωθεί.
Η Νέα Αριστερά από την ίδρυσή της είχε διακηρύξει την ανάγκη να υπάρξει στη χώρα μαχητική Αντιπολίτευση που θα συγκρούεται με τον πυρήνα της πολιτικής και ιδεολογικής κυριαρχίας της Δεξιάς.
Δεν έχουμε φτάσει εκεί που θέλουμε, αλλά πια είναι σαφές ότι έχουμε βρει τον δρόμο».
