Η πρώτη ιδιοτυπία της χτεσινής συνεδρίασης ήταν ότι δεν μίλησε κανένας άλλος βουλευτής πλην του κ. Κασσελάκη - που δεν είναι βουλευτής. Το να μην δίνεται ο λόγος στους βουλευτές στην πρώτη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μετά από μια εκλογική μάχη ούτε συνηθισμένο είναι ούτε προάγει τις εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες.
Η εκτίμηση του αποτελέσματος
Το δεύτερο ασυνήθιστο στοιχείο της χτεσινής ομιλίας ήταν ο τρόπος με το οποίο ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αποτίμησε το εκλογικό αποτέλεσμα. Όταν ένα κόμμα όχι μόνο δεν έχει πιάσει τους διακηρυγμένους στόχους του, αλλά έχει υποστεί απώλειες 3% και 340.000 ψήφων, αναμένει κανείς μια ομιλία που να εξηγεί γιατί τα πράγματα δεν πήγαν καλά.
Ωστόσο, ο Στέφανος Κασσελάκης αποτίμησε θετικά το αποτέλεσμα, γιατί μειώθηκε η διαφορά μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ από τις 23 στις 14 μονάδες . Ο κ. Κασσελάκης είπε ακόμα ότι «είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που ο ΣΥΡΙΖΑ επέβαλε την ατζέντα του και ανέδειξε την ανικανότητα της Νέας Δημοκρατίας, διαμορφώνοντας σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μέτωπο κοινωνικής αντιπολίτευσης απέναντι του, από το ΕΣΥ μέχρι την ακρίβεια, που προκάλεσε τη φθορά της. Και αυτή είναι ήδη μια πρώτη νίκη».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το βασικό όμως επιχείρημα Κασσελάκη ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ άντεξε: «Όλοι, μέχρι πρότινος, μας είχαν για τελειωμένους, δίνοντας μας ακόμη και μονοψήφιο ποσοστό. Εμείς αντέξαμε σε πείσμα πολλών που ήθελαν να ξεμπερδέψουν μαζί μας».
Αυτό που είχε υποσχεθεί
Στα επιχειρήματα Κασσελάκη θα μπορούσε να αντιτείνει κανείς ότι η μείωση της διαφοράς μεταξύ ΝΔ κα ΣΥΡΙΖΑ (η οποία παραμένει τεράστια) προήλθε από την πτώση του κυβερνώντος κόμματος και όχι από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Σε ό,τι δε αφορά την ατζέντα, όταν κάποιο κόμμα επιβάλλει τη δικιά του, έχει αύξηση των ποσοστών του και όχι μείωση.
Αλλά το κυριότερο είναι ότι το «αντέξαμε» σημαίνει πως περιορίσαμε τις απώλειες μας, κάτι που απέχει από το να χαρακτηριστεί επιτυχές ένα αποτέλεσμα. Πόσο μάλλον όταν έχει προηγηθεί η υπόσχεση ότι «εγώ μπορώ να νικήσω τον Μητσοτάκη».
Η ενότητα
Για το μείζον θέμα των ημερών, την ενότητα του προοδευτικού χώρου, η απάντηση του Στέφανου Κασσελάκη ήταν μάλλον αντιφατική. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε ότι η προτεραιότητά του είναι η αυτόνομη οικοδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας «όχι» στις κεντρικές συμφωνίες με τα άλλα προοδευτικά κόμματα.
Συγκεκριμένα, επισήμανε: «Το να κλειστούμε σε ένα γραφείο τρεις- τέσσερις πολιτικοί αρχηγοί και να συμφωνήσουμε σε μια ένωση, αντί να επιμείνουμε στην πορεία μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα αυτοτελές κόμμα εξουσίας που θα προσκαλεί με ένα ελκυστικό αφήγημα τους δημοκρατικούς πολίτες στο πλευρό του, ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ». Ωστόσο, σημείωσε ότι μπορούν να υπάρξουν κοινές κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες, αλλά χωρίς την Νέα Αριστερά.
Αν ο Στέφανος Κασσελάκης σταματούσε σε αυτό το σημείο, θα μπορούσε να λεχθεί ότι έκλεισε την πόρτα στη ενότητα. Στη συνέχεια όμως ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμισε: «Αν θεωρητικώς περισσότερα σχήματα της δημοκρατικής παράταξης φτάσουν στο σημείο συναίρεσης τότε το τελευταίο πράγμα που θα ήταν εμπόδιο, θα ήταν η δική μου καρέκλα.
»Και αν είναι προϋπόθεση να υπάρχει εκ νέου εκλογή Προέδρου από το επανιδρυμένο κόμμα, από τον μεγαλύτερο προοδευτικό χώρο, τότε με ταπεινοφροσύνη και αίσθημα ευθύνης, θα ανταποκριθώ σε αυτή την προϋπόθεση και θα θέσω εκ νέου υποψηφιότητα για την ηγεσία».
Πώς θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε αυτές τις αντιφατικές δηλώσεις; Ενδεχομένως, αυτό που λέει ο Κασσελάκης είναι ότι αν και ο ίδιος δεν επιθυμεί τη σύγκλιση με τους υπόλοιπους, εντούτοις, αν η ενότητα επιβληθεί από τα πράγματα, θα σπεύσει να διεκδικήσει την ηγεσία ενός σχήματος, τη δημιουργία του οποίου δεν επιθυμεί.
Μπερδεμένα πράγματα.
