Μετά το πέρας της κατ' ιδίαν συνάντησής τους, και των διευρυμένων συνομιλιών ανάμεσα στις αντιπροσωπείες Κύπρου και Ελλάδας, οι δύο άνδρες παραχώρησαν δηλώσεις στα ΜΜΕ.
«Συζητήσαμε», δήλωσε ο κ. Δένδιας, «για τις διμερείς σχέσεις και για τη συνεργασία μας στο πλαίσιο της κοινής αντίληψης που διατηρούμε και καλλιεργούμε με τις χώρες της περιοχής που μοιράζονται τις ίδιες αξίες και αντιλήψεις με εμάς. Συνεργασίες, οι οποίες κατά κοινή αναγνώριση, συμβάλλουν στη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή μας. Ο συντονισμός μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας είναι διαρκής και σε πολιτικό και σε υπηρεσιακό επίπεδο, στο πλαίσιο του κοινού μας βηματισμού. Την προηγούμενη εβδομάδα συμμετείχαμε στο Έκτακτο Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ. Στις επόμενες ημέρες θα συμμετάσχουμε μαζί στο Άτυπο Συμβούλιο στο Βερολίνο, όπου αναμένεται να συζητήσουμε για τον κατάλογο κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας, τον οποίο έχει τη θεσμική υποχρέωση να μας παρουσιάσει ο Ύπατος Εκπρόσωπος».
«Η κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικότητας», πρόσθεσε, «στρέφεται εναντίον της Ε.Ε. και θα πρέπει να συνεπάγεται και την κλιμάκωση της Ευρωπαϊκής αντίδρασης για την αντιμετώπιση της. Η παράνομη συμπεριφορά της Τουρκίας θα συζητηθεί ασφαλώς και στο Ανώτατο Επίπεδο. Στη Σύνοδο της ΜΕD7 στην Κορσική και ακολούθως στο Έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που θα μετάσχουν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Οι τουρκικές προκλήσεις περιφρονούν τις σαφείς τοποθετήσεις της ΕΕ, των ΗΠΑ και των κρατών της περιοχής μας. Περιφορονούν τις ευρωπαϊκές αξίες, το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας. Συνιστούν κλιμάκωση και συνιστούν απαράδεκτη στρατιωτικοποίηση. Συνιστούν επιλογή ταραξία που προδίδει το αδιέξοδο των δικών του επιλογών».
Ο κ. Δένδιας αναφέρθηκε και στις απολύτως καταδικαστέες, όπως τις χαρακτήρισε, παράνομες τουρκικές δραστηριότητες στην κυπριακή ΑΟΖ και στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Η εμμονή στην παραβατικότητα δεν δημιουργεί τετελεσμένα, είπε, για να επισημάνει: «Δεν παράγει δίκαιο. Επιβεβαιώνει τον αποσταθεροποιητικό ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή και την έλλειψη επιχειρημάτων από την πλευρά της. Είναι προφανές ότι ούτε η Ελλάδα ούτε η ΚΔ είναι οι χώρες που δημιουργούν την όξυνση. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι παρακολουθούμε παθητικά. Παίρνουμε και θα πάρουμε πρωτοβουλίες που θα αποτρέψουν την δημιουργία τετελεσμένων».
Και κατέληξε: «Οι προσχηματικές εκκλήσεις της Τουρκίας για διάλογο δεν πείθουν κανένα. Όσο μας αφορά είμαστε διαχρονικά υπέρ του διαλόγου».
Ο κ. Χριστοδουλίδης μίλησε για καθημερινή επικοινωνία ανάμεσα στο κυπριακό και το ελληνικό ΥΠΕΞ, καθώς και για πραγματική βούληση των δύο υπουργείων να επικρατήσουν συνθήκες ασφάλειας και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Αναφέρθηκε επίσης στην εν εκτάσει συζήτηση που προηγήθηκε για τις πρωτοβουλίες που Λευκωσία και Αθήνα αναλαμβάνουν από κοινού στην περιοχή που έχουν ως στόχο στη βάση μιας θετικής προσέγγισης, να θέσουν τα θεμέλια για τη θεσμοθέτηση μιας συνεργασίας στην περιοχή χωρίς a priori αποκλεισμούς, με στόχο να καταστεί η περιοχή μας πρότυπο συνεργασίας ανάμεσα σε κράτη, με πλήρη σεβασμό των αρχών και αξιών του διεθνούς δικαίου. Πιστεύουμε πραγματικά και εργαζόμαστε προς αυτή την κατεύθυνση, είπε, «αφού είναι η μόνη προοπτική που εξυπηρετεί μακροπρόθεσμα τα συμφέροντα όλων των κρατών».
Χαρακτήρισε μονόδρομο την επιλογή θεμελίωσης σχέσεων καλής γειτονίας και συνεργειών, καθώς και άριστων σχέσεων με τους γείτονες στην ευρύτερη περιοχή. «Παρά τις αρνητικές εξελίξεις στην περιοχή λόγω της συμπεριφοράς και της προσέγγισης της μειοψηφίας του ενός και παρά το άναρχο διεθνές σύστημα στο οποίο καλούμαστε να κινηθούμε, στην διπλωματία δεν χωράνε αδιέξοδα. Ακόμη κι αν αυτό διαφαίνεται, είναι παροδικό και αυτό που χρειάζεται είναι αποφασιστικότητα, υπομονή, επιμονή και ξεκάθαροι στόχοι. Ο διάλογος, αν υπάρχει πραγματική θέληση και βούληση από όλους μπορεί να φέρει αποτελέσματα και η Κύπρος όπως το έχει πράξει με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τον Λίβανο είναι έτοιμη να συζητήσει και με τα υπόλοιπα γειτονικά κράτη για καθορισμό θαλάσσιων συνόρων στην βάση του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας του 1982».
