Είναι επείγουσα ανάγκη η διαμόρφωση προοδευτικών συμμαχιών και συσχετισμών για προοδευτικές λύσεις, τόσο στο «μεγάλο κάδρο» όσο και ιδιαίτερα για τη χώρα μας, τονίζει σε άρθρο του στην Αυγή της Κυριακής ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης.
«Η έντονη συζήτηση που διεξάγεται για τον οδικό χάρτη που θα οδηγήσει και θα υποστηρίξει το ρεαλιστικό εγχείρημα της "καθαρής εξόδου" από τις μνημονιακές δεσμεύσεις τον Αύγουστο του 2018 φέρνει στην επιφάνεια δύο, αυτονόητα πλέον στοιχεία, προωθητικά και επιδεχόμενα συνθέσεις προοδευτικού χαρακτήρα» τονίζει ο κ. Βούτσης και διευκρινίζει: «Αφενός όλοι μιλάνε και αναγνωρίζουν, στη βάση των προφανών οικονομικών επιτεύξεων και των διαρθρωτικών τομών που επιχειρούνται στο κοινωνικό κράτος, τη δημόσια διοίκηση, την παιδεία και την υγεία ότι οδεύουμε προς την έξοδο και την επιτυχή λήξη του τρίτου μνημονιακού προγράμματος. Αφετέρου όλο και περισσότερο έρχεται στην επιφάνεια μια δημιουργική συζήτηση για την "Ελλάδα Μετά", για τη συγκρότηση μιας αναπτυξιακής στρατηγικής στη βάση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου που θα αποκλείει την επιστροφή στο προηγούμενο που οδήγησε στη χρεωκοπία». Ενός συνεκτικού προγράμματος, όπως εξηγεί, που θα επιτρέπει ένα συνεπή προοδευτικό κοινωνικό προσανατολισμό για αναδιανομή στη βάση των νέων δυνατοτήτων από το Φθινόπωρο του 2018 και ύστερα».
Σε αυτό το πλαίσιο, ο πρόεδρος της Βουλής σημειώνει πως «η αναζήτηση προοδευτικών λύσεων και συγκλίσεων προφανώς εκτείνεται και στο πεδίο της θεσμοθέτησης των σύγχρονων δικαιωμάτων και ελευθεριών των πολιτών, όσο και όλων που βρίσκονται στη χώρα μας, αλλά και στην αναζήτηση λύσεων σε μεγάλες εκκρεμότητες που άφησε το παραδοσιακό μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, όπως αυτή που αφορά στην ανάγκη συμφωνίας για μια σύνθετη ονομασία της γείτονος χώρας. Μια συμφωνία που θα βοηθήσει στη νέα δυναμική που αναπτύσσεται γενικότερα στη Βαλκανική με ορίζοντα τόσο τις ευρωπαϊκές εξελίξεις όσο και τη σταθερότητα στην ταραγμένη μας περιοχή». Σε όλα τα παραπάνω πεδία, υπογραμμίζει, «η δοκιμασία της δικιάς μας Αριστεράς σε συνθήκες διακυβέρνησης θα δώσει το μέτρο της ευθύνης και της συνέπειας και μ’ αυτήν την έννοια βρισκόμαστε όλοι σε συνεχή κρίση μέσα στην ελληνική κοινωνία».
Ακολουθεί το άρθρο του προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση
Ποιο είναι το ζητούμενο για το 2018; Είναι επείγουσα ανάγκη η διαμόρφωση προοδευτικών συμμαχιών και συσχετισμών για προοδευτικές λύσεις, τόσο στο «μεγάλο κάδρο» όσο και ιδιαίτερα για τη χώρα μας.
Πρέπει να σταματήσουν τώρα ει δυνατόν οι προφανείς προετοιμαστικές κινήσεις για ανάφλεξη τόσο στην Μέση Ανατολή, όσο και για την εποχή ενός «νέου ψυχρού πολέμου» των ΗΠΑ με την Κίνα και θερμών επεισοδίων με επίκεντρο τη χερσόνησο της Κορέας. Η διαμόρφωση μιας συντριπτικής πλειοψηφίας στον ΟΗΕ εναντίον της πρωτοφανούς κίνησης για την αναγνώριση από τον Πρόεδρο Τραμπ της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ πρέπει να λειτουργήσει ως ισχυρός ανασχετικός παράγων κι όχι ως ιστορική ταφόπετρα πλέον, στην ίδια την οντότητα του ΟΗΕ, μετά από μια συνεχή πορεία προφανούς αποδυνάμωσης του.
Η νομοθεσία στις ΗΠΑ για φοροελαφρύνσεις ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων με βασικούς ωφελούμενους τους χορηγούς των πολιτικών και η κατεύθυνση των σύγχρονων διεθνών εμπορικών συμφωνιών μαζί με την προσπάθεια υποβάθμισης των κλιματικών αντίστοιχων καταδεικνύουν με ενάργεια, όχι μόνο τη φύση της παρούσας φάσης της Παγκοσμιοποίησης αλλά και την αυξανόμενη τάση στις ανισότητες παγκοσμίως.
Ο διάλογος για το μέλλον της Ευρώπης διεξάγεται μέσα σε έναν ακόμα πλέον αρνητικό συσχετισμό μετά τον Ευρωπαϊκό εκλογικό κύκλο του 2017 που ανέδειξε την ακροδεξιά σε ισχυρή πολιτική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα έχουν μπει στο τραπέζι τόσο το ζήτημα της πολιτικής αρχιτεκτονικής όσο και της κοινωνικής σύγκλισης, τη στιγμή που η εμμονή στην ακραία στρατηγική της λιτότητας συναντάει μεγαλύτερες αντιστάσεις από το παρελθόν. Εν προκειμένω η Ε.Ε ζει μια ιστορικά επώδυνη κρίση ταυτότητας και η αναζήτηση νέων σταθερών και ισορροπιών συνυπάρχει με ισχυρά ερωτήματα για τον ίδιο τον διεθνή ρόλο και γι’ αυτή καθαυτή την ύπαρξή της.
Η χώρα μας είναι αναμφισβήτητα πόλος σταθερότητας και μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας ενώ συμμετέχει και σε ορισμένα ζητήματα, πρωταγωνιστεί στις συζητήσεις και τις αντιπαραθέσεις που αναδιαμορφώνουν τόσο το διεθνές όσο και το ευρωπαϊκό σκηνικό. Η έντονη συζήτηση που διεξάγεται για τον οδικό χάρτη που θα οδηγήσει και θα υποστηρίξει το ρεαλιστικό εγχείρημα της «καθαρής εξόδου» από τις μνημονιακές δεσμεύσεις τον Αύγουστο του 2018 φέρνει στην επιφάνεια δύο, αυτονόητα πλέον στοιχεία, προωθητικά και επιδεχόμενα συνθέσεις προοδευτικού χαρακτήρα:
Αφενός όλοι μιλάνε και αναγνωρίζουν, στη βάση των προφανών οικονομικών επιτεύξεων και των διαρθρωτικών τομών που επιχειρούνται στο κοινωνικό κράτος, τη δημόσια διοίκηση, την παιδεία και την υγεία ότι οδεύουμε προς την έξοδο και την επιτυχή λήξη του τρίτου μνημονιακού προγράμματος. Αφετέρου όλο και περισσότερο έρχεται στην επιφάνεια μια δημιουργική συζήτηση για την «Ελλάδα Μετά», για τη συγκρότηση μιας αναπτυξιακής στρατηγικής στη βάση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου που θα αποκλείει την επιστροφή στο προηγούμενο που οδήγησε στη χρεωκοπία. Ενός συνεκτικού προγράμματος δηλαδή που θα επιτρέπει έναν συνεπή προοδευτικό κοινωνικό προσανατολισμό για αναδιανομή στη βάση των νέων δυνατοτήτων από το Φθινόπωρο του 2018 και ύστερα.
Η αναζήτηση προοδευτικών λύσεων και συγκλίσεων προφανώς εκτείνεται και στο πεδίο της θεσμοθέτησης των σύγχρονων δικαιωμάτων και ελευθεριών των πολιτών, όσο και όλων που βρίσκονται στη χώρα μας, αλλά και στην αναζήτηση λύσεων σε μεγάλες εκκρεμότητες που άφησε το παραδοσιακό μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, όπως αυτή που αφορά στην ανάγκη συμφωνίας για μια σύνθετη ονομασία της γείτονος χώρας. Μια συμφωνία που θα βοηθήσει στη νέα δυναμική που αναπτύσσεται γενικότερα στη Βαλκανική με ορίζοντα τόσο τις ευρωπαϊκές εξελίξεις όσο και τη σταθερότητα στην ταραγμένη μας περιοχή.
Σε όλα τα παραπάνω πεδία η δοκιμασία της δικιάς μας Αριστεράς σε συνθήκες διακυβέρνησης θα δώσει το μέτρο της ευθύνης και της συνέπειας και μ’ αυτήν την έννοια βρισκόμαστε όλοι σε συνεχή κρίση μέσα στην ελληνική κοινωνία.
