Κάποτε στο Μέγαρο Μαξίμου κυριαρχούσε η λογική της ενιαίας ομάδας, της αλληλεγγύης και της κοινής γραμμής. Τώρα, όμως, η εικόνα που προκύπτει από τις διαρροές είναι διαφορετική. Οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί, τα αλληλοκαρφώματα και οι προσπάθειες μετακύλισης ευθυνών συνθέτουν ένα σκηνικό αλληλοσπαραγμών.
Οι προσεκτικοί παρατηρητές και ερμηνευτές των διαρροών διακρίνουν μια αξιοσημείωτη αλλαγή: εκεί όπου άλλοτε υπήρχε η προσπάθεια να προστατευθεί συνολικά το πρωθυπουργικό επιτελείο, τώρα φαίνεται να προέχει η προσωπική πολιτική επιβίωση. Ο καθένας φροντίζει να κρατήσει αποστάσεις από τις δύσκολες υποθέσεις και να μη χρεωθεί τις αστοχίες των άλλων. Και κάπως έτσι, το άλλοτε πανίσχυρο επιτελικό σύστημα δίνει την εικόνα ενός μηχανισμού στον οποίο η εμπιστοσύνη υποχωρεί και η καχυποψία περισσεύει. Με απλά λόγια, στο Μαξίμου φαίνεται να κερδίζει έδαφος το δόγμα «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω».
Α.
