Ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε η Βάσια Αναστασίου να επιτεθεί στον Αλέξη Τσίπρα… για τα μαλλιά του οπωσδήποτε δεν είναι χιούμορ, όπως επέλεξε η ίδια να δικαιολογήσει παλιότερα τη φράση της «είμαι έναν θάνατο μακριά από την έδρα».
Είναι κάτι τελείως διαφορετικό.
Είναι ενδεικτικό της γραμμής που φαίνεται να έχει επιλέξει πλέον η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ απέναντι στο ενδεχόμενο επιστροφής Τσίπρα. Όχι ως μια πολιτική πρόκληση που απαιτεί αντιπαράθεση εντός των πλαισίων του πολιτικού σεβασμού, αλλά μέσα από προσωπικές αιχμές και προσπάθεια απαξίωσης.
Η Βάσια Αναστασίου κατάφερε να γίνει ξανά viral, αλλά και πάλι με αρνητικό αποτύπωμα. Η ίδια, δεν ξέρουμε, μπορεί να απολαμβάνει την αρνητική αυτή δημοσιότητα ενόψει και των εκλογών και να διεκδικεί ένα απόσπασμα στο Luben. Είναι κι αυτό ένα είδος δημοσιότητας.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι προσωπικά η Βάσια Αναστασίου. Το ζήτημα είναι αν το ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι αυτού του τύπου οι επιθέσεις συνιστούν πολιτική στρατηγική. Γιατί όταν ένα κόμμα που διεκδικεί να εμφανίζεται ως σοβαρή και θεσμική εναλλακτική δύναμη επιλέγει να διολισθαίνει σε σχολιασμό εμφάνισης και προσωπικές ειρωνείες, τότε μπαίνει σε έναν ολισθηρό δρόμο πολιτικής κατηφόρας.
Και αυτή η κατηφόρα δεν πλήττει μόνο το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Πλήττει τελικά και το ίδιο το κόμμα που την επιλέγει, καθώς δείχνει αδυναμία να αντιπαρατεθεί πολιτικά και καταφεύγει σε εύκολες ατάκες, virality και φθηνό εντυπωσιασμό.
Ε.Σ.





























